இலக்கியமும் எளக்கியமும் தமிழின் புதிய ”லாம்” களும் “ம்”களும் - புதிய அறிவுக்கட்டடடடப்பட்ட அஸ்திவாரங்கள்

நண்பர் சுரேஷ் கண்ணன் அவர்கள் முகநூலில் கீழ்கண்ட நிலைத்தகவலை பதிவு செய்து உள்ளார். அது குறித்த எனது கருத்து கீழே...

”பின்நவீனத்துவ படைப்புகளுக்கென்று பிரத்யேகமான குணக்கூறுகள் உள்ளன. ஒரு நாவலில் ' ஒழி,பழி,குழி, மழி,கிழி' என்ற வார்த்தைகள் மாத்திரமே பத்து பக்கங்களுக்கு வந்தால் அந்த கலகத்தன்மைக்காகவே அதை பின்நவீனத்துவ நாவல் என வகைமைப்படுத்தலாம்' என்றார் நண்பரொருவர்...

உதாரணமாக...

குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி

என்று ஒரு நாவலில் வந்திருந்தால் சம்பளப் பாக்கிக்காக டிடிபி ஆப்பரேட்டர் பழிவாங்கியிருப்பாரோ என்று தவறான யூகம் கொள்ளாமல் அது பின்நவீனத்துவ நாவல் எனறு உறுதியாக சொல்லி விடலாம் என்கிறார்.
***
1941-ல் சபாபதி என்றொரு திரைப்படம் வந்தது. 'இருப்புப்பாதை வியாசம்' என்கிற கட்டுரையை குறும்புக்கார மாணவனான சபாபதி, ரயிலின் சப்தங்களையே தொடர்ச்சியாக 18 பக்கங்களுக்கு "குப் குப்..குப்..குப்... என்று எழுதியிருப்பான்.

ரயில் பாலத்தைக் கடக்கும் போது வரும் 'கடகடகட பட படபட' என்கிற நுண்ணிய வேறுபாடும் அந்த 18 பக்கங்களில் உண்டு.
***
எனக்கென்னமோ தமிழின் முதல் பின்நவீனத்துவப் பிரதி அந்த 18 பக்கங்களாகத்தான் இருக்கும் என தோன்றுகிறது.
http://www.youtube.com/watch?v=Qxs94r_J7-U
அவரது நிலைத்தகவல்  https://www.facebook.com/suresh.kannan.1806
************************************

இப்படியெல்லாம் பின்நவீனத்துவத்தை சொல்லித் தந்த அந்த பேராசானின் காலை காட்ட சொல்லுங்கள். தொட்டு கும்பிடனும். எந்த ஒன்றையும் யாரும் ஒழுங்காக படிப்பதில்லை. வார்த்தைகளை வைத்து ஜல்லியடிப்பது என்பதுதான் பின்நவீனத்துவம் என்று 20 ஆண்டுகளாக தமிழில் புரிந்துகொண்டுள்ள அபத்தம் அபாரமானது. தமிழ் மூளையின் விசேஷ குணாம்சங்களில் ஒன்று புதுமைபித்தன் கூறியதைப்போல.. ”தமிழ் குரங்குதான் முதல் குரங்கு என்பது.”  இந்த பழம்பெருமை எந்த புதிய ஒன்றையும் மூளைக்குள் நுழையவிடாது.  வரலாற்று ஆலமரத்தை அணைத்துக் கொண்டு தூங்கிவிடுவதில் அளப்பறிய ஆனந்தத்தை அடையும் தமிழ் அரசியல். ஆதார் கார்டுகளையும், ரேஷன் கார்டுகளையும் உற்பத்தி செய்யும் தமிழ் மெகா நாவல் இலக்கியம்.  வாசகன் தங்கி கண்ணீர்விடவும், கட்டி அழவும், உணர்ச்சிப் பெருக்கில் நனையவும் ஆன வாசக குடியிருப்புகளை வரைந்து தள்ளும் ரியல்-எஸ்டேட் எளக்கிய எழுத்தாளர்கள் என நிரம்பி வழியும் தமிழ் இலக்கியச் சூழல்.

நகங்களை அழகாக வெட்டி வழவழப்பாக ஆக்கிக்கொள்வதை முதல் நிபந்தனையாகக் கொண்டு உருவாகி உள்ள பதிப்பக-எழுத்தாள-வாசக உறவு. சொறிந்துகொள்வதில் ஒரு போட்டி வைத்தால் அதில் இவர்களே பெரும் பரிசுகளை தட்டிச் செல்வார்கள். தமிழ் இலக்கியம் கட்டக்கடைசியில் சொறிதலிதம் என்கிற இஸத்தை கண்டடைந்து உள்ளது தனது எண்ணற்ற பண முதலீட்டு வியபாரத்தில் சிக்கி.

தமிழின் உயர்ந்தபட்ச இலக்கியத்தர அளவுகோல் கல்கி, சுஜாதா மற்றும் பாலகுமாரன் என்கிற நிலைக்கு இலக்கிய உலகம் இறக்கப்பட்டு உள்ளது. சுஜாதா, பாலகுமாரன் வெகுசன எழுத்துக்களை தமிழில் உருவாக்கிய இரண்டு இலக்கிய எந்திரங்கள்.  அவர்களது தேவை வெகுசனத் தளத்திலானது.  அதை இலக்கிய தளத்திற்கு நகர்த்திவிட்டனர். அதன் மெகா உற்பத்தி நிறைந்து வழியும் இடமாகிவிட்டது தற்போதைய இலக்கிய உலகம். பாலகுமாரனின் அவதாரமாகிப்போன இலக்கிய மம்ம நாயனார்கள் நிறைந்துவிட்டனர். எண்ணற்ற நாவல்கள் வெளிப்படுவது அதன் ஒரு விளைவுதான். பாலகுமாரனின் அறத்தை ஒருவரும், காமத்தை பிறிதொருவரும், நெகிழும் மனிதர்களை மற்றொருவரும்  தங்கள் எழுத்துக்களின் வழி உச்சநிலைக்கு கொண்டு சென்று உள்ளனர். கல்கியும், சாண்டியல்யனும் மீண்டும் பிறப்பது அவசியமாகி உள்ளது. அது வெகுசனதளத்தில் தேவையானது என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. இலக்கிய உலகில் அதன் பணி என்ன? என்பதே கேள்வி. இலக்கியத்தின் சரிவு இங்குதான் துவங்கியது. இன்று அது எண்ணற்ற பாலகுமாரன், சுஜாதாக்கள், கல்கி, சாண்டில்யன்களை இணையவெளி எங்கும் இலக்கியவாதிகளாக அவதாரமெடுக்க செய்து உள்ளது. இவர்கள் சொம்புடன் அலைந்து திரியும் அவலம்தான் தாங்க முடியவில்லை.

தமிழ் மூளையின் விசேஷ அமைப்பு எந்த ஒன்றையும் தனது பழமைவாதத்தை தண்டி ஏற்காது என நினைக்கிறேன். அதனால்தான் பு.பி. கபாடபுரம் எழுதினார். தமிழின் முதல் பின்நவீன பாலிம்செஸ்ட் சிறுகதை அது. அந்த கதையை ஒரு பெரும் நாவலாக விரிக்க முடியும். அந்த கதையில் இன்று அரசியல் பண்ணும் தமிழ் தேசியர்கள் உட்பட வந்து போவார்கள்.  அந்த கதையின் விசேஷம் தமிழின் வரலாற்றை ஒரு அழித்தெழுதப்பட்ட புனைவாக எழுதி வைத்து உள்ளதுதான்.   கோணங்கி கூறியதைப்போல கபாடபுரத்தில் ஒருவன் நுழைந்து வெளிவந்தபின் அவன் முற்றிலும் வேறொரு மனிதனாக மாறிவிடுவான். இதைக்கூட சரியாக வாசிப்பதில்லை நம் ஆட்கள். சிற்பியின் நரகம், நாரத ராமாயணம், பிரம்ம ராஸஸ், கட்டிலை விட்டிறங்கா கதை, வேதாளம் சொன்ன கதை... (பெயர்கள் நினைவில் எழுதப்படுகிறது.) இப்படி பலவடிவங்களில் எழுதிப்பார்க்கப்பட்ட புதுமை பித்தன் கதைகள் எல்லாம் பின்நவீன எழுத்து சொல்லும் மொழிவிளையாட்டைக் கொண்டவைதான்.

இந்துத்துவாவை, ராமயாணத்தை காந்தியை இந்திய சுதந்திரப்போரை மணுதர்மத்தை சாதியத்தை தமிழில் புதமை பித்தனின் நாரதராமயணம் அளவிற்கு வலுவாக கிண்டலடித்த ஒரு அரசியல் பிரதி வேறொன்றில்லை. தமிழின் பழகிய உணர்வுநிலையின் போலித்தனத்தை நுட்பமாக கிழித்தெறியும் ஜி. நாகராஜன் போன்றவர்கள் எழுத்தெல்லாம்தான் நவீனத்துவ உணர்வை முன்வைத்தவை. பின் நவீனத்துவம் என்பது ஒரு பின்-மனித சிந்தனை (post-human thought). மனிதன் என்கிற நவீனத்துவ கண்டுபிடிப்பிலிருந்தும், அதனால் உருவாகி உள்ள அழிவுகள், வன்முறையிலிருந்து, மனித மையவாத சிந்தனையிலிருந்து விலகி செல்லும் சிந்தனை. அது ஏதோ கிலி, பலி.. என்ற வார்த்தைகளின் தொங்கி கொணடிருப்பதில்லை.

குழந்தையின் அழுகையை வெறும் சத்தமாக உணர்ந்து அர்த்தமற்றது என்று முடிவெடுத்தால், எல்லாக் குழந்தையும் பசியில் செத்த மடிவதை தவிர வேறு வழியில்லை. சத்தம் ஒழுங்குபடுத்தி அர்த்தமாகிறது என்பதால், அர்த்தமற்ற சத்தம் என்பதை அதாவது நமக்கு புரியாததை, வெறும் சத்தமாக ஒதுக்க முயல்கிறோம். அதன் உணர்வு புரிவதில்லை.  அர்த்தம் என்பது ஒரு சமூக ஒழுங்கு என்பதால், அந்த ஒழுங்கை அதிகாரத்தை ஏற்பதே இதன் அடிப்படை. இப்படி சொல்வதால் மேலே குறித்த உங்கள் நக்கலான சப்தங்களின் அடுக்கை ஏற்கிறென் என்பதல்ல பொருள். இப்படி பலரும் பின்நவீன எழுத்து போலியை உருவாக்குவதே பிரச்சனை. அதை வைத்து அந்த சிந்தனைமீது சேற்றை வாறியிறைப்பது என்பது இப்போது எல்லோருக்கும் வசதியாக உள்ளது.

காரணம் இன்று இலக்கியம் என்பது வெகுசன எழுத்திற்கான பத்திரிக்கை எழுத்திற்கான பயிற்சிக்கூடமாக சான்றிதழ் வழங்கும் பட்டறையாக மாற்றப்பட்டு உள்ளது. இதுதான் தமிழில் முகநூலின் நான்காண்டு கால சாதனை. இலக்கியவாதி குமுதம் விகடனில் இடம் பிடிப்பதே உயர் லட்சியமாக மாறிவிட்ட காலமிது. கேட்டால் இலக்கியத்தின் எல்லைக் கோட்டை பின்நவீனத்தவம் அழித்துவிட்டது என்பார்கள். அதற்கு மட்டும் பின்நவீனத்துவம் முட்டுக் கொடுத்துக் கொள்வார்கள். தமிழில் தனது திறமையற்ற எழுத்தை அடைப்பதற்கான ஒரு குமிழாக பின்நவீனத்துவம் பயன்படுகிறது என்பதே யதார்த்தம்.

உண்மையில் பின்நவீனம் முன்வைக்கும் எந்த இலக்கிய எழுத்தையும் யாரும் படிப்பதில்லை. ஏன் காப்காவின் நாயகன் பெயரற்ற ஆங்கில எழத்து K ஆக உள்ளான்? சில நேரங்களில் வெறும் சப்தங்களை வெளியிடும் மொழியற்றவனாக உள்ளான்? என்பதெல்லாம் வாசிக்கப்படுவதோ உள்வாங்கப்படுவதோ இல்லை. இலக்கியம் என்பது முன்னேறிச் செல்வதற்கான படிகட்டாக மாறிவிட்டது. அதன் அதிகபட்ச எல்லை பாப்பலராக மாறுவது. பெரும்பத்திரிக்கையில் எழுதுவது. 10000 பிரதிகள் விற்கும் குப்பையை இலக்கிய கோபரமாக கட்டமைப்பது. இதெற்கெல்லாம்தான் பின்நவீனத்துவம் முன்வைத்த மைய உடைப்பு, புனித உடைப்புதான் காரணம் எனக் கூறிக்கொள்வது.  இலக்கியத்திற்கான மதிப்பீட்டை மற்றைய சிந்தனைகளைவிட பின்நவீனத்துவம் மிகவும் கொதிநிலையான சமூக உணர்வு மற்றும் அறிவுத்தளத்தில் முன்வைக்கிறது.  வாசிப்பாளனை விழிப்புகொள்ள தன்னோடு சேர்ந்து எழுத சிந்திக்க வைக்கிறது. மனிதன் மனிதனாக மையம் கொண்ட அனைத்தையும் விமர்சிக்கிறது. ஒரு புதிய மொழி விளையாட்டை முன்வைக்கிறது. அதன் அரசியல் பற்றிய பல விமர்சனங்கள் உள்ளபோதும், இலக்கியத்தில் அதன் செயல்பாடு முக்கியமானதே. 

இங்கு பின்நவீனத்துவம் என்பது என்னவென்றே புரியாமல் வார்த்தைகளை வைத்து ஒரு புறம் மிரட்டுவதும், மற்றொரு புறம் அதை வைத்து நக்கலடிப்பதும்தான் நடக்கிறது. பின்நவீனத்துவம் என்ன என்பதை விளக்கவோ, விளங்கிக்கொள்ளவோ யாரும் முயற்சிப்பதில்லை. நவீனத்துவமே புரியாத தமிழ் உலகில் பின்நவீனத்துவம் புரிவதும் கஸ்டம்தான்.  தமிழ் இணையத்தில் குறிப்பாக முகநூலில் நீர்த்துப்போன வார்த்தை இலக்கியத்தைப் போல பின்நவீனத்துவமும் ஒன்று.

இந்த புத்தகச் சந்தையிலாவது வாங்கி நண்பர்கள் பின்நவீனத்தை புரிந்து கொள்ள குறைந்தபட்சம் தமிழில் வந்துள்ள இந்து புத்தகங்களையாவது படிப்பது நலம்.

1. கோபிசந்த நாரங் எழுதியுள்ள பின்நவினத்துவம், கீழைக்காவயியல் பற்றிய மொழிபெயர்ப்புநூல். (ஜெமோவால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நூலும் கூட.) - சாகித்ய அகாதமி வெளியிடு.

2. பின்நவீனத்துவம் - ஆக்ஸ்போர்ட் தத்துவநூல் வரிசை மொழிபெயர்ப்பு பிரேம். அடையாளம் பதிப்பகம்.

3. பின்அமைப்பியலும் குறியியலும் - எம. டி. முத்துக்குமாரசாமி - பதிப்பகம் நினைவில் இல்லை. அவுட் ஆஃப் ஸ்டாக் ஆக இருக்கலாம்.  (நூல் பெயர் நினைவில் எழுதப்படுகிறது. தவறு இருக்கலாம்.)

4. எம். ஜி சுரேஷின் - குறுநூல் அறிமுகவரிசை 6 சிறு புத்தகங்கள் - அடையாளம் பதிப்பகம்.

5. க. பூரணசந்திரன் எழுதிய பின்நவீனத்தவ அறிமுக நூல் - பதிப்பகம் நினைவில் இல்லை.

6. அமைப்பியலும் அதன் பிறகும் - தமிழவன் - அடையாளம் பதிப்பகம்.

 
இவற்றை படித்தால் பின்நவீனத்துவம் பற்றிய இப்படி ஒரு அடிப்படையற்ற கேலி வெளிப்படாது என நம்புகிறேன். :) :)

பின்குறிப்பு - மார்க்சிய தோழர்களோடு இது குறித்து உரையாடும் மனநிலையில் நான் இல்லை.  இது அவர்களுக்கான பதிவு இல்லை. பின்நவீனத்துவத்தை வைத்து ஜல்லியடிப்பவர்கள் உரையாடலாம்.

- ஜமாலன் 19-01-2014 jamalan.tamil@gmail.com

திருட்டுப்போன காதல்கதை அல்லது வடபோச்சே வடிவேலு.

சலிப்போடு நாளிதழின் கள்ளக்காதல்களை புரட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு காலைப்பொழுதில் சலியாது சந்தேகங்களை கிளப்பும் சந்தேகச் சாம்பிராணியிடமிருந்து ஒரு போன்கால். என்னய்யா ஆளைக்காணோம் நீண்டநாளாய் என்றேன். புத்தகக்கண்காட்சியில் ரொம்ப பிஸி, ஓகோ, நான் சில குறிப்புகளை தருகிறேன் அதை உங்கள் பிளாக்கில் வெளியிட்டு பேஸ்புக்கில் பகிர்ந்து டுவிட்டரில் துப்பிவைக்க முடியுமா? என்றார். நானும் நீண்டகால நண்பர் என்பதால் சரி சொல்லுங்கள் என்றேன். அவர் சொல்ல சொல்ல எழுதப்பட்டது. அடைப்புக்குறியில் உள்ளவையும், அடிக்கோடிட்டவையும் என்னுடையவை. அதற்கு சந்தேகம் பொறுப்பல்ல. மற்றவற்றிற்கு சந்தேகமே பொறுப்பு.

ம்ஹ்ஹ்…. (சந்தேகத்தின் செருமல். பேசத்துவங்கியது.)

2013 ஆம் ஆண்டு சென்னை புத்தகச் சந்தையில் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக தமிழக தல்ஸ்தோய் எழுதுவதாக பறைசாற்றிய பத்தாயிரம்பக்க நாவல் திருட்டுப் போய்விட்டது. பாழாய்ப்போன பதிப்பகம் வாஸ்துபிரகாரம் சமையல்கட்டு வைக்க வேண்டிய அக்னி மூலையில் தனது கடையை வைத்ததே காரணம் என்பது ஒருவிதமாக புரிந்துவிட்டது அவருக்கு. தமிழகத்தில் கடைபோட்டு வடைசுடும் பதிப்பகங்களும், வடைசுட்டதால் கடைபோடும் பதிப்பகங்களும் என இரண்டுவகைப் பதிப்பகங்கள் உண்டு. இந்த சதிவேலைக்கு காரணம் தமிழகத்தின் பிராபல்ய போட்டி பதிப்பகமே. என்னை என்ன ஆப்ப சோப்பை என்று நினைத்தார்களா? நான் கற்பனை பிரதேசங்களை காற்சட்டைப் பைக்குள் காத்திரமாக வைத்திருப்பவன். நினைத்தால் ஆயிரம் பக்கம் கதையை ஒரு நொடியில் அப்படியே எழுதிவிடுவேன் என்று கர்ஜித்தபடி திரிந்தார் அந்த எழுத்தாளச்சிகாமணி.

என்றாலும் இத்தகைய கதை திருட்டுகளை கண்டுபிடிப்பதற்கென்று ஒரு தனித் துப்பறியும் துறை உம்ப்ர்த்தோ எக்கோவின் ஃபுகோஸ் பெண்டலுமில் உள்ள நைட்ஸ் டெம்பளார்களைப் பின்பற்றி இழந்த இலக்கிய உச்சத்தை மீட்டெடுக்க உலகெங்கும் ரகசிய சங்கமாக விரவியிருந்தது. அவர்களாக இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் பொதுநல வழக்காக எடுத்து வாதாடி தண்டனைத் தருவதை முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு எழுத்தாளச் சிங்கத்தின் நாவலை ரகசியமாகத் தேடத்துவங்கினார்கள். அதற்கு எழுத்தாளர் ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்று பணிவன்போடும் ரகசியமாகவும் கேட்டுக் கொண்டார்கள்.

முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்ய? நாவலின் பெயர், நாயக, நாயகியின் பெயர், வில்லன்கள், திருப்புமுனை சம்பங்கள், உச்சங்கள். எச்சங்கள், பட்சணங்கள், பாத்திரங்கள், கண்ணீர் மிகும் உணர்ச்சிமிக்க காட்சிகள் எழுதப்பட்ட இடங்கள், பொன்மொழிகள், அறிவுரைகள் இப்படி எதாவது குறிச்சொற்கள் இருந்தால் கணிப்பொறியின் கண்காணிப்பு எந்திரம் வழியாக கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்றார்கள்.

நாவலின் பெயர் கண்ணீர்க்காடு. இந்த பெயரிலும், இதற்கு நெருக்கமான பெயரிலும் தேடுபொறி ஆயிரம் தமிழ் நாவல்களை முன்வைத்தது. கண்ணீர்க்கோடு, கண்ணீர்தேசம், கண்ணீர்உணவு. கண்ணீர்கலை, கண்ணீர்கொலை துவங்கி கண்ணீர் கால்சராய், கண்ணீர்வடை, கண்ணீர்இட்லி.. இப்படி தமிழின் அத்துனை சொற்களோடும் கண்ணீரின் நெகிழ்ச்சி கரைபுரண்டோடியது.

காதல்கதை என்றார் தத (தமிழ் தல்ஸ்தோய் சுருக்கம்). காதல்கதை என்று அடித்தால் தேடுபொறி நிற்காமல் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. ஒன்றா இரண்டா உடனே தேடி தள்ளிவிட, திணறிக்கொண்டிருந்தது தேடுபொறி. இரகு (இலக்கியஉச்ச ரகசியக் குழு) இது வேலைக்காகாது என்றது. காதல் இல்லாத கதை தமிழில் உண்டா. மாதத்திற்கு 3 சினிமாக்கள். 30 நாவல்கள். 300 சிறுகதைகள். 3000 கவிதைகள் வருகிறது. பற்றாக்குறைக்கு பிளாக்கில் புலம்பவது, பேஸ்புக்கில் சலம்புவது, டுவிட்ரில் தும்முவது என அது கிடக்கு ஒருகோடி. அப்பறம் மதிப்புரை என்ற பெயரில் எழுதப்படும் காதல் கடிதங்கள் ஒருபக்கம் என்றால், சொற்சித்திரங்களாக சுண்டிவிடப்படுபவை பலபக்கங்கள். முகநூலில் காதல்வலை விரித்து காத்திருப்போரோ எண்ணிலடங்கா. இப்படி காதலை வைத்து எதையாவது கண்டுபிடிக்கமுடியுமா? வேண்டுமானால் மரத்தை வெட்டுவதற்கு பதிலாக காதலர்களை வெட்டி அரசியல் பண்ணி ஆச்சியைப் பிடிக்க அலையலாம்.

தனித்துவமான கற்பனைக் காட்சி எதாவது? நாயகியின் பொட்டை பார்த்து நாயகனுக்கு காதல் பொங்கி வழியும் தமிழில் இப்படி ஒரு அற்புதக்கற்பனை யாராலும் எழுதப்பட்டதில்லை என்றார் தத. இது ஒரு பழம் இலக்கியக் கோட்பாடு இதை வைத்து எல்லாம் கண்டுபிடிக்க முடியாது. நாயகியின் எதையாவது ஒன்றைப்பார்த்து எதையாவது ஒன்றை வழியவிடுவதே உயர்ந்த ரசனை என்கிறது இவ்விலக்கியக் கோட்பாடு.  அது தமிழ் நாவல்களின் நாயகபாவமும்கூட என்று ஜெர்மானிய அறிஞர் முக்காமுல் 3025 பக்கங்களுக்கு ஆய்வை சமர்பித்து உலகெங்கிலும் தமிழ்க்காதலை காற்றைப்போல பரவவிட்டுவிட்டார். பொட்டில் துவங்கி கட்டிலுக்கு அழைப்பதே காதல் பாவத்தின் (இது பாவம் அல்ல சமஸ்கிருதம் அழுத்தி உச்சரிக்கும் பாவம்) உச்சம். அதை வைத்து ஒன்றும் செய்யமுடியாது. கப்பலில் துவங்கி கண்தெரியாதவர்வரை தமிழ்க்காதல் பிரபலம்.

கண்ணீர் மிகும் இடங்கள் எதாவது சொல்லுங்கள் என்றனர். முழு நாவலும் தேம்பி தேம்பி அழுதபடி எழுதப்பட்டதுதான். பக்கத்திற்கு பக்கம் கண்ணீரால் புரட்டும்படி உள்ளதால் சிறப்பான காட்சியாக எதையும் அவரால் சொல்ல முடியாமல் கண்களில் கண்ணீர் அருவியாக வழிந்தது.

கள்ளகாதல் உண்டா? ஒரேயொரு கள்ளக்காதல் காட்சி உண்டு. அதில் பண்ணையார்  பஞ்சாயத்திற்கு வந்த வேலைக்காரியுடன் பம்பு செட்டில்… ஹீ ஹீ…. அதற்கு மேல் அவரால் சொல்ல முடியவில்லை. பம்புசெட் அனுபவம் ஏற்படுத்திய பரவசத்தில் மூழ்கிவிட்டார் போலிருக்கிறது.

யார்மீதாவது சந்தேகம்? லத்தின் அமேரிக்க போலி பாஸ்போட்டில் உலவும், போர்ஹெ ஆவியடித்தாக சொல்லி, போர்ஹெவை தனது கற்பனைக்கத்திகளால் கொன்று குவிக்கும் தமிழக போர்ஹேஸ்களாக இருக்கலாம். ஆனால், தபோ (தமிழக போர்ஹேஸ்கள்) இதை திருடி எழுதவேண்டிய அவசியமில்லை. அவர்கள் வார்த்தைகளை கண்ணீரில் நனைத்தே நாவல் படைப்பவர்கள். அன்பை அப்படியே ஆறாக ஒடவிட்டு உள்ளங்களை மிதக்கவிடுபவர்கள். அன்பிற்கு உண்டோ அடைக்கும் மதகு. தத வைவிட அதிக கண்ணீர் தேசங்களை உருவாக்கி தமிழக குடிமக்களை கண்ணீரில் தவிக்க விட்டவர்கள். அவரிடம் தத வின் உன்னத மனிதர்கள் எல்லாம் ஓரமாக நின்று தேம்பி தேம்பிதான் அழவேண்டும். கண்ணீரை கட்டியான திரவமாக்கி பால்போல் எழுதும் மற்ற எழத்தாளர்கள் எல்லாம் இந்த உள்ளுர் சமாச்சாரங்களில் அதிகம் அக்கறைக் கொள்வதில்லை. அவர்களுக்கு அநேக ஃபாரின் சரக்குகள் உள்ளன. பாரிலிருந்தபடி அள்ளிவிடலாம் அதுகளை. இடுப்பிற்கு மேலும் கீழும் எதுவும் அவர்களால் எழுதப்படுவதில்லை என்பதோடு அதற்குமேல் மனித உருப்புகளே வேஸ்ட் என எண்ணுவதால் அவர்களை காரணமாக ஆக்கமுடியாது. கண்ணீரா தண்ணீரா என கண்டுணரமுடியாத திட-திரவ-ஆவி எழுத்தில் விகசிக்கும் புதிர்நடையில் எண்ணற்ற கதைக்கோடுகளுக்குள் சிறைப்பட்ட மாயக்கம்பளத்தின் கிளிமூக்கு பயணிகளின் குறிப்புகளில் அடைபடாத உப்பு யாத்ரீகனால் ரசவாதமற்ற அந்த எழுத்தை ரசக்குளிகைக்குள் அடக்கியிருக்க முடியாது.

    

சரி கதையின் சுருக்கம் என்ன? கதையைத்தான் திருடுவார்கள் நினைவை திருட முடியுமா என்று தனது நினைவிலிருந்து அந்த நாவலின் சுருக்கத்தை திரும்ப மூவாயிரம் பக்கங்களுக்கு எழுத துவங்கினார் தமிழக தல்ஸ்தோய்.  அடுத்த புத்தக சந்தையில் அது கடவுச்சொல் மற்றும் காவல்துறை பாதகாப்புடன் வெளியிடப்படும். வாஸ்து பார்த்து நீர்மூலையில் அல்லது குபேரமூலையில் வைத்து வெளியிடுவதால் வளம்கொழிக்க தமிழகத்தில் இலக்கியம் உச்ச வளர்ச்சியைத்தொடும் என்ற நம்பிக்கை நகரத்தில் பரவுவதாக வட்ட-சதுர ரசிகமணிகளால் செய்திகள் வந்தபடி இருந்தன.

பத்து ஆண்டுகளாக தான் எழுதிய கதை காணாமல் போனதைவிட கதைக்குள்ளிலிருந்து காணாமல் பொன ஸ்வேதாவைத் தேடித்தான் அதிகம் அலையவேண்டியதாகிவிட்டது. ஒரு புணர்ச்சிகரமான காட்சியல் உணர்ச்சிவசப்பட்டு அந்த சிறுபெண்ணை காணாமல் அடித்துவிட்டேன். நாவலின் எந்தப்பக்கத்தில் ஒளிந்தால் என்றே என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவளைத்தேட என நாவலில் அவளைப்போல பல துப்பறியும் முன்-அறிப் பேண்களை (pre-cog females என்பதன் செந்தமிழ்ச் பெயர்ப்பு. யார் இவர்கள் என்பதை அறிய ஸ்பீல்பர்க்கின் “மைனாரிட்டி ரிப்போர்ட்“ என்கிற அறி-புனை (இதுவும் ஸயின்ஸ்பிக்ஷன் என்பதற்கு விஞ்ஞான பதிவர்கள்கண்ட செந்தமிழ் பெயர்ப்பு) படத்தை பார்க்கவும்.) அழையவிட்டேன். நாவல் முழுவதும் ஸ்வேதாவின் பல ரூபங்களில் அந்த பெண்களே அலைந்தனர். இப்படி தீவிரமாகத் தேடத் துவங்கிய காரணம் ஸ்வேதா எனது இதயங்கவர்ந்த காதலி. நான் பெற்ற செல்வம். நானே பெற்று நானே காதலித்த செல்வம் அவள். ஸ்வேதா முதன்முதலாக புத்தியிர்ப்பு நாவலில் வரும் நீண்ட பயணத்திற்கிடையில் படர்ந்திருந்த ரஷ்ய ஏழைக்குடியானவனின் கொதுமை வயிலில்தான் பிறந்தாள். அவள் தாயை கற்பழித்த அந்த வக்கீல் நாயகனால் பிறந்தவள் அவள். அவளது ரஷிய முகத்தை கொண்டு வரமுடியாமல் எனது கிராமத்தின் நெற்கதிர்கள் மண்டிய பசும் வயல்வெளியில் பிறந்தாள் ரஷியமுகத்துடன். பம்புசெட் பண்ணையாரின் கள்ளக்காதலை, கோதுமை வயல்களிலிருந்து, நெல்வயல்களுக்கு மாற்ற ஐநூறு பக்கங்கள் நடக்க வேணடியதாகிவிட்டது. ஸ்வேதா என்றபெயர் நடாஷா என்பதைப்போல இனிமையாக இருந்தாலும், தமிழ்மொழிக்குள் ஷ ஸ இல்லாமல் சிக்கித் தவித்தது. ச்வேதா, நடாசா என்பது ஏதோ புதிதாக தொலைக்காட்சியில் பழைய பலகாரத்தை கலரடித்து காட்டும் சமையற் குறிப்பிற்காக கேமராமேனால் இடப்பட்ட புதிய பெயர்போல இருந்தது.

அதனை சாந்தி என்று தமிழ் சத்தத்தில் எனக்குள் உச்சரித்தபோது இதயம் உள்ளே அழுது புரண்டது. பண்பாடு பண்பாடு. என்னே ஒரு பண்பாட்டுப் புதுமை இது. எனது உணர்ச்சிகளை என்னால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. இந்திய தத்துவமரபில் சாந்தி என்பது சாதரண ஒரு சொல் அல்ல. மந்திரம். அது எனக்குள் பொறிதட்டி விழித்து புரண்டு படுத்ததுதான் இந்த நாவலின் படிமமாக மாறியது. அவளுக்கு பொட்டு வைத்தபோது கண்களில் காதல் கசிந்துவிட்டது எனக்கு. என்னால் அவளை காதலிக்காமல் இருக்கமுடியாது. “சான்ஸே இல்ல” என்ற குரல் எனக்குள் ஒலித்தபோது கல்லூரி மாணவனாக பங்க் வைத்து காதில் ஒற்றைக்கடுக்கன், உள்ஜட்டி வெளித்தெரிய பின்புறம் தொங்கும் நீளக்காலசராய் தொப்புளை மறைத்தும் மறைக்காமலும் உள்ள டீசர்ட் என ஒரு நாயகனின் தோற்றம் உள்ளே ஓடியது. பண்பட்ட பாரததாயின் புதல்வன் என்பதால், அவனுக்கு வேட்டியை கட்டிவிட்டேன்.

நானே காதலிக்கத் துவங்கிவிட்டால் எப்படி கதையின் நாயகனுக்கு அவளை காதலியாக்க முடியும். அதனால் நானே நாயகனாக மாறி ஒரு கிராமத்தின் நடுத்தரக் குடும்பத்தில் பிறந்து தொலைக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. மலன்கொவ் என்ற பெயர் பொருத்தமற்று இருந்ததால் மாதொருபாகன் என்று பெயரை சூட்டிக்கொண்டபோது ஸ்டெப்பி பச்சைப் புள்வெளிகள் எனது மலக்காடாய் கிடந்த ஊர்குளத்தின் கரைகளில் பரவி பசுமையில் பளிச்சிட்டது. சூரியனின் கதிர்கள் பட்டு அப்புள்வெளியின் ஈரமினுமினுப்பில் பசுமை ஒரு ஆவியாக பரவியது. நீராவியின் மென்படலத்தில் சிரித்தது அந்த பொட்டு வைத்த வட்டநிலா. சாந்தியை வர்ணித்து வர்ணித்து மூர்ச்சையாகி சாந்தியற்றுப்போன மாதொருபாகனான மலன்கோவ் இப்போ காதலிப்பதற்கான உத்தியை தயாரிக்க வேண்டும். இதுவரை எழுதப்பட்ட எந்த காதலும் இல்லாத புதுக்காதலாக இது இருக்கவேண்டும். ஏற்கனவே தமிழகத்தில் காதல் இல்லை. இருந்தாலும் ஒட்ட வெட்டவேன் என்று அரிவாளோட அலைகிறார் ஒரு அரசியல் பெரியவர். அவரே கண்ணீர்விட்டு கசிந்துருகி எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி காதலித்து களவும் கற்புமான நாடு என சொல்லும்படி எழுதியிருந்தேன் அந்த இடத்தில்.

காதல் உத்தியை நவீனமாக தீட்டவென தீவிர சிந்தனையில் ஆலமரத்தின் அடியில் படுத்திருந்த மாதொருபாகனுக்கு பட்ஷிபாஷைகள் தெரியுமாதலால், மரத்தின் மேலே ஆசுவாசமாக வந்த அமர்ந்து இரண்டு அண்டரண்ட பஷிகளின் பேச்சு காதில் நுழைந்து கபாலத்தை தொலைத்து இதயத்தில் விழந்தது. ”காதல் காதல் காதல் காதல்போயின் காதல்போயின் சாதல் சாதல்.”

பின்குறிப்பு – கட்டக்கடைசியில் கதையின் 9120 பக்கங்களை கண்டுபிடித்த இரகு-வினர். கீழ்கண்ட குறிப்பை எழுதிவைத்துவிட்டு தங்கள் ரகசியக்குழுவை கலைத்துவிட்டு மறைந்தனர் திசைக்கொருவராக.

“எங்களால் கடுமையான உழைப்பிற்கும், படிப்பிற்கும் இடையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காணாமல் போன அந்த 10000 பக்க கதையில் 9120 பக்கங்களை கண்டுபிடித்துவிட்டோம். அப்பக்கங்களை மிகவும் கடினமான உழைப்பில் படித்து முடித்தோம். முதல் 30 பக்கங்களே அடுத்தடுத்து வெவ்வேறு தலைப்புகளில் 9020 பக்கங்களுக்கும் பிரதிசெய்யப்பட்டிருந்ததைக்கண்டு தாங்கவியலா மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி குழுவை கலைத்துவிட்டோம் என்பதை அறிவிக்கிறோம். எஞ்சிய 80 பக்கங்களும் முந்தைய நாவலாசிரியர்களின் கல்லறையிலிருந்து பிறதொரு காலத்தில் கண்டெடுக்கப்படலாம். நன்றி.“ -இரகு

- ஜமாலன் (12-01-2013)

புத்தகச்சந்தை-2011 பதிப்பகங்கள் எனும் அறிவின் அதிகாரமையங்கள்

தமிழ்ப் புத்தக சந்தை 2011 அல்லது புத்தக கண்காட்சி-2011 பற்றி எழுத யோசித்தபோது இத்தகைய சந்தைகளின் இயக்க சக்திகளான பதிப்பகங்கள் பற்றிய கருத்துக்களை பகிரலாம் என்று தோன்றியது.

புத்தகக் கண்காட்சியை கடைசியாக பார்த்தது 1990-ல். தோழர் பொதியின் சிலிக்குயில் பதிப்பகத்தின் கடையில்தான் நண்பர்களை சந்திப்பது வழக்கம். அப்போது தோழர் பொதியுடன் புத்தக மூட்டைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு இலக்கிய கூட்டங்கள், சிறிய கண்காட்சிகளில் கடைபோடுவது வழக்கம். 80-களில் தீவிரமாகிய சிறுபத்திரிக்கை இயக்கம், இத்தகைய சிறு பதிப்பக அமைப்புகளால் பரவலாகிக் கொண்டிருந்த காலம். அன்று இலக்கு என்கிற சிறுபத்திரிக்கைகளின் கூட்டமைப்பு ஒன்று இருந்தது. அதன் இலக்கு இலக்கிய எழுத்துக்களின் போக்குகளை பரிசீலிப்பதும், அவற்றை புத்தகங்களாக்கி ஆவணப்படுத்துவதும். இலக்கால் “எண்பதுகளில் கலைஇலக்கியம்“ என்கிற கருத்தரங்கு ஒன்று நடந்தது. அன்று சிறுசூழல் என்கிற ஒரு அமைப்பு இயங்கியது. வளர்ச்சி என்பது “பெரிது“-என்பதில் இருப்பதில்லை “சிறிது“-என்பதில்தான் உள்ளது என்பதை கவனத்தில் கொள்வோம். சிறிதாக உள்ளதே வளரும். வளர்வதற்கான கூறுகளைக் கொண்டது. பெரிது என்பது வளர்ந்து வேர்பரப்பி நிற்பது. எப்போதும் சாராம்சம் என்கிற அடையாள ஆணிவேர் பாவாத சல்லிவேர்களைப் பரப்பிய “சிறிதா“-க உருவாகுதல் என்பது பாசிசமயமாக்கலுக்கு எதிரான ஒரு அரசியல் நிலைபாடும்கூட. இதுதான் இதில் கவனிக்கவேண்டிய அம்சம். பெரும்பான்மையை ஏற்றுக்கொள்ளல், வலியவற்றுடன் அடையாளம் காணுதல் இப்படித்தான் பாசிச மனம் உருவாகுகிறது.

80-களில் வெகுசன பத்திரிக்கைகள் சிறுபத்திரிக்கைகள் என்கிற பிரிவு இருந்தது. இடைநிலை என்கிற “பாலம்“-போடும் பத்திரிக்கைகள் சில தோன்றி தோன்றி மறைந்து கொண்டிருந்தன. சுபமங்களா துவங்கி அந்த போக்கு வளர்ந்தது. பாலச்சந்தர்-கோமல் சுவாமிநாதன் இணைந்து வெளியான ”தண்ணீர் தண்ணீர்” உருவாக்கிய “பிரபல்யம்“ இத்தகைய பத்திரிக்கை ஒன்றின் தேவையை அவருக்கு உருவாக்கியிருக்கலாம். 90-களில் அந்த போக்கு தீவிரப்பட்டது. அன்று சிறுபத்திரிக்கையால் “ஒவ்வாமை“-யாகக் கருதப்பட்ட குமுதம் என்கிற நிறுவனம் வெளியிடும் “தீராநதி“ போன்ற பத்திரிக்கை அளவிற்கு வளர்ந்து வந்துள்ளது. ஒருவகையில் சமூகச்சூழல் வாசிப்பின் பரவலாக்கம், கணிப்பொறியின் எழுத்துரு (யுனிக்கோட்) வசதியால் கிடைத்த தமிழ் தட்டச்சு என இன்றைய போக்கிற்கான ஏற்புடைமையாக இவை வளர்ந்து வந்துள்ள சமூகக் காரணங்களை புரிந்து கொள்ளலாம். இன்றைய அறிவுச்சூழல் சிறுபத்திரிக்கை வட்டத்திலிருந்து இந்த இடைநிலை மற்றும் பெரும் வணிக்கப்பத்திரிக்கை அளவிற்கு விரிவடைந்துவிட்டது. இது தவிர்க்கமுடியாததும்கூட. சிறுபத்திரிக்கைகளின் அறிவை பெரும்பத்திரிக்கைகள் கடன் வாங்கி அல்லது பாதிப்பாக வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்த நிலைமாறி, சிறுபத்திரிக்கையை அதன் அறிவை கையகப்படுத்தி அதனை பகடி பண்ணுவதாக பெரும்பத்திரிக்கைகளே அத்தகைய எழுத்துக்களை வெளியிட்டுக்கொண்டு உள்ளன. இதற்கு ஒரு காரணம் வாசிப்பு என்பது வெறும் செய்தி-அறிவாக இருந்த நிலையை தொலைக்காட்சிகளின் தொடர்தாக்குதல்கள் மாற்றியமைத்திருப்பதே. செயதிகளுக்காக பத்திரிக்கைகள் என்கிற நிலைமாறி, செய்தி-ஆய்வாக அல்லது காட்சிக்கு பின் சொல்லப்படாத வர்ணனையாக வாசிப்பு மாறி உள்ளது. இந்த வாசிப்பை தரக்கூடிய எழுத்துக்கள் சிறுபத்திரிக்கை உருவாக்கிய அறிவுச்சூழலால் நிரப்பப்படுகின்றன. இந்த வர்ணனை கற்பனை கலந்ததாக மாற நல்ல கற்பனைத்திறன் கொண்ட எழுத்துமுறை அவசியம். இந்த கற்பனைத்திறன் கிசகிசு பாணியிலான ஒருவகை துப்பறியும் வாசக மூளையின் பரபரப்பிற்கான விளையாட்டுக்களத்தை அமைத்து கொடுப்பதாக இருக்க வேண்டும். துப்பறியும் தன்மை கொண்ட எழுத்தே புனைவின் கற்பைனையின் அதிகபட்ச விளையாட்டு உணர்வை வாசகருக்கு தரத்தக்கவை. இத்தகைய எழுத்துபாணி புரிதலற்று நீர்த்த வடிவில் கிசகிசுவாக மாறிப்போகிறது தமிழ் பத்திரிக்கைகளில். இந்த கிசுகிசு பாணி தமிழின் முக்கிய எழுத்தாளர்களாலும் எழுத்தாளர்களின் பிம்பங்களாலும் பெருக்கித் தள்ளப்படுகிறது.

1993-முதல் வெளிநாட்டிலிருந்து இந்தப் போக்குகளை அவதானித்ததில், இன்றைய தமிழ்ச்சூழலின் அதிகார மையம் எப்படியாக மாறி உள்ளது என்பது விரிவாக ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்று என்பதை மட்டும் பதியவைப்போம். வெகுசன பத்திரிக்கையில் எழுதுவது இலக்கியமா இல்லையா என்கிற வாதங்கள் வழக்கொழிந்துவிட்டன. இன்றைய “நவீனத்திற்கு பிந்தைய சமூக அமைப்பி“-ல் இத்தகைய வாதங்கள் பொருளற்றவை என்பதே முக்கியம். எழுத்து என்பது ஒரு நிறுவனமாகிவிட்டது என்ற நிலையில், அவற்றின் மதிப்பீடு என்பது எழுத்து எந்திரத்தால் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட புத்தகம் உலகுடன் உருவாக்கும் assemblage ¹ (இதை எப்படி தமிழில் சொல்வது? இணைவாதல் எனலாமா) எனபதில்தான் பொருள்கொள்கிறது. அசம்பலேஜ் என்பது குறித்து விரிவாக மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் எழுதலாம். புத்தகம் என்கிற கருத்தாக்கம் பற்றியும் உலகில் அது என்னவாக உள்ளது இயக்கம் கொள்கிறது, என்னவித போக்குகளை உற்பத்தி செய்கிறது, எத்தனை வகைகள் உள்ளன, இன்றைய உலக உருவாக்கத்தில் புத்தகங்கள் எப்படி ஒரு முக்கிய பாத்திரம் வகித்தன, என்பதை அதில் விரிவாக உரையாடலாம். டெல்யுஸ்-கத்தாரி A Thousand Plateaus என்கிற நூலின் அறிமுகமாக ரைசோம் ² (rhizome) என்கிற தலைப்பில் புத்தகங்கள் குறித்து விரிவாக எழுதி உள்ளார்கள் என்பதை மட்டும் சொல்லிவைப்போம்.

சமூகத்தில் ஒரு புத்தகம் பல்வேறு பிணைப்புகளையும் கண்ணிகளையும் உருவாக்கக்கூடியதாக, தனக்குள் இப்படி உருவாகுவதற்கான எல்லா கருவிகளையும் கொண்டதாக உள்ளது. அல்லது ஒரு புத்தகம் அசம்பலேஜ் வழியாக சமூகவயமாகிறது. சமூகவயமாதல் என்பதுதான் எந்த ஒன்றினது அடிப்படை இருத்தலாக மாறுகிறது. இநத சமூகவயத்திற்குள்தான் அதிகாரத்தின் அத்துணை கண்ணிகளும் செறிவடைந்துள்ளன.

இந்த 20 ஆண்டுகளில் எந்த புத்தகக் கண்காட்சியையும் காணமுடியாதநிலை. அதிலும் வறண்ட பாலைத்திணை வாழ்க்கை. எனது வேலைமுறையில் டிசம்பர்-ஜனவரி என்பது மூச்சுமுட்டும் காலம். 11 மாத தூக்கத்தை அந்த ஒரு மாதத்தில் கண்விழித்து சமன் செய்யவேண்டும். அதனால் இந்த கண்காட்சியிலும் பார்வையாளராக முடியாதது ஒரு ஏக்கமாகி அப்படியே எந்த எதிர்வினையுமற்ற ஒரு உணர்வாக மாறிவிட்டது. வழக்கம்போல் நண்பர் ஒருவர் எனக்காக புத்தகச் சந்தையில் சில குறிப்பிட்ட புத்தகங்கள் வாங்கி வைக்க ஒப்புக்கொண்டார். அவரது வேலைப்பளுவிற்கு மத்தியில் இந்த பெரும்பணி ஆற்றியமைக்கு இப்பதிவின் வழியாக நன்றி கூறிக்கொள்கிறேன். இப்படி சில நண்பர்கள் உதவிதான் நமது வாசிப்பின் நிலைய உயர்த்திக்கொள்ள பயனுள்ளதாக உள்ளது.

1990-களில் புத்தக சந்தையில் பங்குபெற்ற பதிப்பகங்கள் (சிறுபத்திரிக்கை - இலக்கியம் சார்ந்த) எல்லாம் மாறி இன்று பதிப்புத்துறை என்பது பெரும் நிறுவனங்களாக மாறி உள்ளது. இந்த நிறுவனங்கள் இலக்கிய, கலை, அரசியல், வரலாறு என அறிவு உற்பத்தி எந்திரங்களை கையகப்படுத்தி ஒரு அதிகார மையமாக மாறி உள்ளன. அதாவது தமிழில் பதிப்பகம் என்பது ஒரு அறிவுருவாக்க அதிகார மையமாக மாறி உள்ளது. யார் இலக்கியவாதி என்பதை இவைகள்தான் தீர்மானிக்கின்றன. அறிவுலகம் எதை சிந்திக்க வேண்டும் என்பதையும். எதை சிந்திக்கக்கூடாது என்பதையும் கூட. அறிவை உற்பத்தி செய்வதும் பரவலாக்குவதும் இந்த பதிப்பக-எந்திரங்கள்தான். பொதுபுத்திசார்ந்த அறிவை கையகப்படுத்தி தனது அரசியல்சார்ந்த அறிவை உருவாக்குபவையாக உள்ளன. தமிழின் இன்றைய இலக்கிய போக்குகளை தீர்மானிப்பதாகவும், வரலாற்றை எழுதும் எந்திரங்களாகவும் உள்ளன.

தமிழ் பதிப்பகங்களின் நிலை பற்றி தினமணியில் ஸமஸ் என்பவர் எழுதிய 10-குறிப்புகள் முக்கியமானவை. இந்த நிலை மாற்றம்கூட முக்கியமானது. சிறுசூழல்கள் தினமணியை விமர்சித்த காலங்கள்போய், தினமணி சிறுசூழலை விமர்சிக்கும் நிலைக்கு ஆளாகி உள்ளது என்பது தமிழ் இலக்கிய அறிவின் திருகுசுழல் வளர்ச்சியையே காட்டுகிறது. இந்த திருகுசுழலில் அம்புக்குறி மேல்நோக்கி பயணிக்காமல் கீழ்நோக்கி பயணித்திருப்பதே அதைவிடவும் கவலை தரும் விஷயம்.

இந்தியாவில் மதவாதம் ஒரு அரசியல்-நினைவிலியாக எல்லாத் செயல்பாட்டுக்குள்ளும் இறக்கப்பட்டிருப்பது, இந்துத்துவா கருத்தியல் பிராந்திய அரசியலில் ஊடுருவி பிராந்திய அரசியலை மத்திய அரசியலின் தொங்குசதையாக மாற்றியிருப்பது, திராவிடக்கட்சிகள் பார்ப்பனியமயமாகி அதிகாரத்தில் பங்குபெற்றிருப்பது, இந்தியா கார்ப்பரேட்மயமாகி அரசியலில் அதிகாரத்தில் கார்ப்பரேட்கள் நேரடியாக தலையிடும் நிலைக்கு போயிருப்பது, எங்கெங்கு காணினும் வாரிசுகளின் அரசியலும், கட்சிகளும், தலைமையும் என பார்ப்பனிய குலக்கல்வித் திட்டமாக அரசியல் மாற்றப்பட்டும், அது மக்களால் பரவலாக ஏற்கப்பட்டும் உள்ளது. இப்படியாக மாற்றப்பட்டுவிட்ட இந்திய அரசியல் போக்கின் ஓட்டத்தில் இணைந்து கொண்டவைதான் இந்த பதிப்பகங்கள். இவர்கள் இந்திய-மதவாத-கார்ப்பரேட்டிசத்தின் அறிவுருவாக்க காரணியாக மாறாவிட்டால், அழிந்தோ அல்லது அழிக்கவோ பட்டுவிடும் நிலைக்கான அச்சத்தில் மட்டும் செயல்படுவதாக எண்ணிவிட முடியாது. இவை அத்தகைய போக்கில் தங்களை இணைத்துக் கொள்வதற்கான கருத்தியலையும் அரசியலையும் கொண்டவையாக உள்ளன. இவை சந்தைப்போட்டி என்கிற பற்சக்கரத்தில் சிக்கிக்கொண்டதைப் போன்ற பாவனையில், அந்த பற்சக்கரங்களை இயக்குபவையாக உள்ளன என்பதே முக்கியம்.

பதிப்பகங்கள் அரசியல்மயமாகியப் போக்கு கடந்த 10 ஆண்டுகளில்தான் அசுர வளர்ச்சியாகி உள்ளது. குறிப்பாகத் தமிழ்சூழலில் பதிப்பகம் பொதுவானதொரு விற்பனை நிறுவனமாக இல்லை. ஒரு பலசரக்கு கடையாக இவை இருப்பதில்கூட ஒரு வியபார நியாயம் உள்ளது. முதலீடு பற்றிய அச்சம் உள்ளது எனலாம். ஆனால். இவை அறிவு-முதலீடாக தங்களை நிர்ணயித்துக்கொண்டு செயல்படுவதாக உள்ளது. அறிவை கொள்முதல் செய்வதும், அவற்றை பரவலாக்குவதுமான தோற்றத்தை இவை உருவாக்கி தங்களை ஒரு அதிகார மையமாக கட்டிக்கொண்டு உள்ளன. இப்படி அதிகார மையமாக மாற அவைகளுக்குள் கருத்தியல் அரசியல் மற்றும் தனிமனித விருப்பு வெறுப்பு நிலைபாடுகளைக் கொண்டதாக அவை இயங்கவேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டும் தள்ளிக்கொண்டும் தள்ளப்பட்டதாக நியாயப்படுத்திக் கொண்டும் உள்ளன. பதிப்பகங்கள் “எழுத்தாளர்“-களாக கட்டமைக்கப்பட்ட சில பிம்பங்களுடன் இணைந்தே தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு உள்ளன. பதிப்பாளர் உற்பத்தியாளராகவும், எழுத்தாளர்கள் முகவர்களாகவும், வாசகர்கள் நுகர்வாளர்களாகவும் மாற்றப்பட்ட இந்த சந்தைவிதிக்குள் தமிழ் அறிவுச்சூழல் சிக்கிக் கொண்டு உள்ளது என்பதே பேரவலம். இதுதான் பதிப்பகங்களின் அரசியலாக மாறி உள்ளது. ஒவ்வொரு புத்தகச் சந்தையும் பதிப்பகங்களின் அரசியலை மென்மேலும் மறுஉருவாக்கம் செய்து, கொழுக்க வைத்து தங்களது வரலாற்றுப் பணியை செவ்வனே செய்துவருகின்றன.

புத்தகங்கள் என்றால் என்ன? அது எழுத்தை அச்சில் பதிப்பிக்கப்பட்ட காகிதத்தால் ஆன ஒரு பொருளோ, பண்டமோ அல்ல. ஒரு புத்தகம் என்பது பன்முக அர்த்தங்களைக் கொண்டது. பன்மையான சூழலை உருவாக்கக் கூடியது. பல நிலப்பகுதிகளை இணைக்கும் கண்ணியாக உள்ளது. உலக வரலாறுகள் பயணநூலில்தான் துவங்குகின்றன. யுவான்சுவாங் மற்றும் மார்கோபோலோவின் பயணக் குறிப்புகளை³ வாசிப்பவர்கள், முற்றிலும் அந்நிய “கிரகங்களாக“ உள்ள இரண்டு நிலப்பகுதிகள் எப்படி இந்த பயணக் குறிப்புகளின் வழி ஒற்றைக் கண்ணியில் இணைக்கப்படுகின்றன என்பதையும் ஒரு நிலம் ஒரு ஆசிரியனின், பார்வையாளனின் அறிவால் பெயர்த்து எடுக்கப்பட்டு மற்றொரு நிலத்துடன் பிணைக்கப்படுவதையும் காணலாம். உலகில் புனைவிலக்கியங்கள் துவங்கி ஆய்வுகள் வரை உலகை அறிவை உருவாக்கியவை பரவலாக்கியவை புத்தகங்கள்தான். ஒருவகையில் உலக அறிவை கட்டமைத்தவை புத்தகங்கள்தான். அதனால்தான் தமிழில் “நூல்“ என்கிற கட்டுதல் என்கிற வினையுடன் உள்ள சொல் பயனபடுத்தப்படுகிறதோ? எழுதுதல் என்கிற செயல்தான் உலகை உருவாக்கியது என்பது மிகைக்கூற்றாகாது. அதன் வழியாகத்தான் அறிவுருவாக்கம் நிகழ்கிறது என்பதும் இதன் நீட்சிதான். இந்த நீட்சி மீட்சிக்கு வழிவகுக்குமா தமிழில் என்கிற கேளிவியும் ஏனோ தவிர்க்க முடியவில்லை.

குறிப்புகள்

1. Assemblage –இது டெல்யுஸ்-கத்தாரியால்உ“Capitalism and Schizophrenia” என்கிற இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்ட நூலில் இரண்டாவது நூலான A Thousand Plateaus ல் எழுதப்பட்ட ஒரு கருத்தாக்கம். இது பிரஞ்சில் agencement and dispositif என்ற இருபொருளைக்கொண்ட சொல். நேர்ப்பொருளில் ஆங்கிலத்தில் சொற்கள் இல்லாத நிலையில் இவ்வார்த்தை பயன்படுத்தப்படுகிறது. டெல்யுஸ்-கத்தாரியின் ஆங்கில மொழிப்பெயர்ப்பாளர் Brian Massumi ன் கருத்துப்படி Anti-Oedipus என்கிற நூலில் பயன்படுத்தப்பட்ட desiring machine என்கிற சொல் அகநிலைக் கருத்தாக்கமாக புரிந்து கொள்ளப்படலாம் என்பதால் அதற்கு பகரமாக அடுத்த நூலில் இச்சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது அவர்களால். டிசையரிங் மெஷின் என்பதற்கு முன்பு வேட்கை எந்திரம் என்கிற மொழிபெயர்ப்ப்பே பயன்படுத்தப்பட்டது. எம். ஜி. சுரேஷ் எழுதி வெளிவந்துள்ள தெலூஸ்-கத்தாரி என்கிற சுருக்க அறிமுக நூலில் விருப்ப எந்திரம் என்கிற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நிஜந்தன் அவர்கள் Anti-Oedipus நூலின் முதல் அத்தியாத்தை மந்திரச்சிமிழ் இதழ்-5-6ல் (அக்டோபர் 2010 – மார்ச் 2011) மொழிபெயர்த்துள்ளார். அதில் அவர் விருப்ப எந்திரம் என்கிற சொல்லையே பயன்படுத்துகிறார். வேட்கை என்பதில் உள்ள செவ்வியல் மற்றும் சாராம்சவாத உள்ளர்த்தம் விருப்பம் என்பதில் இல்லை என்பதால் விருப்ப எந்திரம் என்பதே பொறுத்தமான சொல்லாகப்படுகிறது. மந்திரச்சிமிழ்-5-6 ல் இந்த விருப்ப எந்திரம் பற்றிய அத்தியாயம் வெளிவந்துள்ளது. மேலதிக புரிதல் வேண்டுபவர்கள் அதை வாசிக்கலாம்.

2. Rhizome – என்கிற Capitalism and Schizophrenia நூலில் உள்ள அறிமுக அத்தியாயத்தை நண்பர் எஸ். சண்முகம் மொழிபெயர்த்துள்ளார். அது இதுவரை எந்த பத்திரிக்கையில் வெளிவரவில்லை. வரப்போகும் ஒரு சிற்றிதழில் வெளிவரும் என்றார். இதுவரையிலான மரம் சார்ந்த ஆணிவேர்பரவி நிற்கும் தோற்றவியல் சாராம்சவாத சிந்தனைக்கு எதிராக டெல்யுஸ்-கத்தாரியால் முன்வைக்கப்பட்ட கருத்தாக்கமாகும். பல இடங்களில் பற்றிப்படரும் சல்லிவேர்களைக்கொண்ட ஒரு உருவகமாக சொல்லப்பட்ட பன்மைத்துவமாக சிந்திக்கும் முறை. பல திறப்புகளைக் கொண்டதாக எழுதப்படும் புத்தகங்கள், பன்முக சாத்தியப்பாட்டைக்கொண்ட ஜனநாயக அரசியல், பன்மை வாழ்நிலைகள், எந்த புள்ளியைப்பற்றியும் வளரும் சிந்தனைப்போக்கு உள்ளிட்ட பலவற்றையும் குறிக்கும் ஒரு கருத்தாக்கம். தோற்றவியல் சார்ந்த பழகிய தத்துவ முறைக்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் ஒரு வரைபடவியல் கருத்தாக்கமாகும். இது இணையத்தின் ஹைபர்-டெக்ஸ்ட் (மீ-எழுத்து எனலாமா?) எனப்படும் ஒருவகை எழுத்துமுறைபோன்று பல இணைப்பு கண்ணிகளையும், அதே நேரத்தில் தனித்துவமிக்கதாவும் உள்ள ஒரு வகை புத்தகம் அல்லது எழுதுதல் எனலாம். இந்த முறையை பயன்படுத்தியே அவர்கள் தங்களது இரண்டாவது நூலான A Thousand Plateaus என்பதை எழுதி உள்ளனர். மேலதிகமாக இது குறித்த அறிமுகத்தை வாய்ப்புள்ளபோது பதிவாக எழுதலாம்.

3. யுவான்சுவாங் இந்தியப்பயணம் – தமிழில் பொன்.சின்னத்தம்பி முருகேசன் – புதுமைப்பித்தன் பதிப்பகம் 2009.  மார்க்கோபோலோ பயணக்குறிப்புகள் – தமிழில் பொன். சின்னத்தம்பி முருகேசன் – அகல் பதிப்பகம்- 2007.

-ஜமாலன் (16-01-2011)

நாகார்ஜீனின் “நளிர்“ – விமர்சனக் கூட்டம்

நண்பர் நாகார்ஜீனனின் சமீபத்தில் வெளிவந்த ”நளிர்“ என்கிற நூலின் விமர்சனக் கூட்டம் சென்னையில் அக்டேபார்-2 வெள்ளியன்று நடைபெற உள்ளது. அய்யப்ப மாதவன் அவர்களால் மின்னஞ்சலில் அனுப்பப்பட்ட அழைப்பிதழ் கீழே உங்கள் பார்வைக்கு. சென்னை நண்பர்கள் இக்கூட்டத்தில் பங்கு பெற்று பதிவிட்டால் எங்களைப்போல வெளியில் இருப்பவர்கள் அறிந்து கொள்ள ஏதுவாகும்.  நண்பர்கள் கலந்துகொள்ள வேண்டுமாய் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

உரையாடுபவர்கள்  - பேரா. வீ. அரசு, முனைவர் தமிழவன், திரு. சண்முகம், திரு. வாசு மற்றும் நாகார்ஜீனன்

இடம் சிற்றரங்கம், தேவநேய பாவாணர் நூலகம், அண்ணா சாலை, சென்னை-6

நேரம் காலை 10 மணி, வெள்ளிக்கிழமை, அக்டோபர் 2, 2009

 

அன்புடன்

ஜமாலன். – 30 செப்டம்பர் 2009.

பொதியவெற்பன் மணிவிழா நிதி--ஒரு வேண்டுகோள்

பொதி என்று நண்பர்களால் அழைக்கப்படும் தோழர் வெ.மு. பொதியவெற்பன்தான் சீரிய இலக்கியம் எனப்படும் தமிழின் சிறு பத்திரிக்கை இலக்கியத்தை எனக்கு 1983-84 களில் அறிமுகப்படுத்தியவர். குடந்தையில் அவருடன் 10 ஆண்டுகளுக்குமேல் பல இலக்கியக் கூட்டங்கள், இயக்கப் போராட்டங்கள் என ஒன்றாக இயங்கி உள்ளேன். எனது கல்லூரிக் காலத்தின் பெரும்பாலான மாலைகள் அவரது சிலிக்குயில் புத்தகப் பண்ணையில்தான் கழிந்தது. இதுவரையில் இலக்கியம் சார்ந்தும், இலக்கியத்திற்கு அப்பாலுமான நட்பு உண்டு அவரிடம். பாப்புலோ நெரூடாவை தமிழில் மொழி்பெயர்த்து அவரது பெயரிலேயே சிலிக்குயில் என்கிற பதிப்பகத்தையும் நடத்தி வந்தவர். சிலிக்குயிலுக்கு ஒரு செங்கவிதாஞ்சலி என்கிற பாப்லோ நெருடா பற்றிய அஞ்சலி நூலை வெளியிட்டவர்.

குறிப்பிடத்தக்க கவிஞர், புதுமைபித்தன் குறித்து முழுமையாக ஆராய்ந்து தனது ஆய்வை நிறைவு செய்த தமிழ் அறிஞர், சமூகப்பொறுப்புள்ள இயக்கப்போராளி, முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தில், கலை இலக்கிய பெருமன்றத்தில் இயங்கியவர் மற்றும் புரட்சிப்பண்பாட்டு இயக்கத்தின் ஆதரவாளராக இருந்தவர். சிலிக்குயில் என்கிற பதிப்பு நிறுவனத்தையும் முனைவன் மற்றும் பறை போன்ற இதழ்களையும் கொண்டுவந்தவர். சிறுபத்திரிக்கை இயக்கத்தின் முன்னொடியும் முதல் சிறபத்திரிக்கையுமான மணிக்கொடியின் பொன்விழாவை தனிமனிதராக இருந்து முனைப்புடன் (அதில் நான், தோழர் அ. மார்க்ஸ் மற்றும் போ. வேலுசாமி போன்றவர்கள் பங்கு பெற்றிருந்தாலும்) கொண்டாடியவர். அதற்காக மணிக்கொடி பொன்விழா மலரை வெளிக்கொண்டுவந்தவர்.  குடந்தையில் உள்ள இலக்கியவாதிகளின் ஒன்று கூடல்களுக்கும், தீவிர விவாதத்திற்கும் களமாக அமைந்தது அவரது சிலிக்குயில் புத்தகப்பண்ணை. 1983-ஜுலைக் கலவரத்திற்குப் பிறகு, ஈழத் தமிழ்க் கவிதைகளை வெளிக்கொண்டுவந்தவர். தமிழில் “கவிதாநிகழ்வு“ எனகிற நிகழ்வை அறிமுகப்படுத்தி நடத்திவந்த அவர், பர்வீன் சுல்தானாவின் தீவிர இசைப்பிரியர். இசைக்கோவையாக ராகத்துடன் கவிதைகளை மேடைகளில் அரங்கேற்றும் திறன் கொண்டவர். தமிழில் தத்துவம் குறித்து நூட்களை சமீபத்தில் எழுதி வெளிக்கொண்டு வந்துள்ளார். அவரது பொன்விழா இதழில் அவர்பற்றிய எனது அனுபவங்களையும், இலக்கியத்தை வாழ்வாக ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் ஏன் சொந்த வாழ்வை இழக்கிறார்கள் என்பது குறித்த ஒரு விசாரமாகப் பகிரும் கட்டுரை ஒன்றை எழுதியிருந்தேன். அது ஓரிருநாட்களில் பதிவேற்ற முயல்கிறேன். கடைசிவரை இலக்கியம், புத்தகப் பதிப்பு, விற்பனை என வாழ்ந்து தனது சொந்த வாழ்வையே சூன்யமாக்கிக் கொண்டவர் என்றால் மிகையாகாது. அவரது மணிவிழா குறித்து அவரது பதிவிலும், தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு அஞ்சலிலும் அனுப்பப்பட்ட இந்த அறிவிப்பை இங்கு வெளியிடுகிறேன். தற்சமயம் கார் விபத்தில் காலில் அடிபட்ட நிலையில் சிகச்சையில் இருக்கிறார்.  இலக்கிய நண்பர்கள் தங்களால் இயன்ற உதவிகளை செய்வார்கள் என்கிற வேண்டுகோளுடன்..

சமூக ஓர்மைப் பதிப்பாள முன்னோடியும், சமூக மனசாட்சியான பன்முக ஆளுமையுமான வே.மு.பொதியவெற்பனின் 'பொதிகை--60' மணிவிழா நிகழ்வுகள் 10.05.08 அன்று 'வம்சி புக்ஸ்' சார்பில் திருவண்ணாமலையிலும், 29.08.08 அன்று கலை இலக்கிய பெருமன்ற கிளை சார்பில் குடந்தையிலும் நடைபெற்றன. மணிவிழா குழு சார்பில் சக பயணியர் தோழமைக் கெளரவிப்பாகவும், மருத்துவநல பராமரிப்பிற்காகவும் (கார் விபத்தில் கால்பாதிப்பு) நிதி திரட்டப்படுகிறது. நிதியளித்து உதவ வேண்டுகிறோம். நிதியளிப்பு நிகழ்ச்சி தஞ்சையில் முக்கூடல் ஏற்பாட்டில் தமிழ்ப்பல்கலை அரண்மனை வளாகத்தில் 07.12.08 ஞாயிறு மாலை நடைபெற உள்ளது. தங்கள் பங்களிப்பினை அளித்து உதவுக. இங்ஙணம் ஞானி, அ.மார்க்ஸ், இன்குலாப், கல்விமணி, த.பழமலை, தொ.பரமசிவம், வீ.அரசு, சி.மோகன், திலீப் குமார், கால.சுப்பிரமணியன், நா.விச்வநாதன், எம்.ஜி.சுரேஷ், மு.ராமசாமி, இளமுருகன், பா.மதிவாணன் , அரங்க.சுப்பையா, சுதீர் செந்தில், தேவேந்திர பூபதி, ந.முருகேச பாண்டியன், பிரேம், ரமேஷ், மாலதி மைத்ரி, அரச.முருகுபாண்டியன், இரத்தின கரிகாலன், வேலு சரவணன், இளங்கோ கிருஷ்ணன் மற்றும் புது எழுத்து, முக்கூடல், ட்ரீம்ஷாப், மருதா, பொன்னி பொதியவெற்பன் தொடர்பு முகவரி: வே.மு. பொதியவெற்பன், சிலிக்குயில் புத்தகப்பயணம், சாஸ்தா நிவாஸ் மாடி, மனை எண்:31 , ராஜேஸ்வரி நகர், தஞ்சாவூர்-613005 கைபேசி: 98947 74213 வங்கிக்கணக்கில் செலுத்த: V.M.POTHIYA VERPAN, A/C NO: 1854101031269 Canara Bank, Arul Nagar Branch , Thanjavur http://chilikkuyil.blogspot.com/

குறிப்பும் அறிவிப்பும் ஜமாலன். 24-11-2008

கோபி கிருஷ்ணனின் கதையுலகம் அல்லது நரம்புநோய் பற்றிய கதையாடல்கள்.

நண்பர் அய்யனார் அவர்களின் கோபி.கிருஷ்ணன் பற்றிய பதிவை படித்து பின்னோட்டம் இடச் சென்று வழக்கம்போல அது நீண்டு அய்யனாரின் இடத்தை ஆக்ரமிக்க விரும்பாமல் தனிப்பதிவாக இடப்படுகிறது.

கோபி பற்றி நீ்ண்ட நாளாக யாரிடமாவது பகிர்ந்துகொள்ள கொண்டிருந்த ஆவலே இங்கு எழுத்தாகிறது. எனது ஒரு சில கட்டுரைகளில் தமிழ் சிறுகதைப் பற்றிய பேச்சு வரும் போதெல்லாம் கோபி பற்றி எழுதி உள்ளேன். கோணங்கியுடன் புதுமைபித்தனின் கபாடபுரம் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது அதற்குள் ஒருவன் நுழைந்துவிட்டு வெளியேறினால் அவன் வேறு மனிதனாகிவிடுவான் என்றார். உண்மைதான் அதேபோல் ஒருமுறை கோபியின் உலகத்தில் பிரவேசித்த விட்டு நீங்கள் வெளியே வரும்போது உங்களது நுன்னுணர்வுகளை பர்த்து நீங்களே புரிந்து கொள்ளவும் உங்களால் வெளிப்படுத்த வாக்கியமற்ற மொழியற்ற சில உணர்வுகளை நீங்கள் வெளிப்படுத்த மொழியும் வாக்கியமும் வந்துவிடும். உங்களை நீங்களே உளவியல் ஆய்வு செய்து கொள்ள வைக்கும் ஒரு உலகம் அது. இந்தவகை ரசவாதம்தான் சிறந்த படைப்பின் ஒரு இலக்கணமாக இருக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன். படைப்பிற்குள் நுழையும் வாசகன் வாசித்து வெளியேறும்போது புதிய உணர்வுள்ளவனாக மாறிவிடுகிறான். இவ்வாறாக படைப்பு ஆசிரியனை மட்டுமல்ல வாசகனையும் கொன்றுவிடுகிறது. சிறந்த படைப்பு மீண்டும் வாசகனை உயிர்ப்பிக்கிறது. மற்றவை பிண வாழ்வை மீட்டுறுவாக்கம் செய்கிறது அவ்வளவே. சரி மீண்டும் கோபிக்கு வருவோம்.

82-ல் நான் +2 படித்த காலத்தில் கணையாழியின் தீவர வாசகன். அப்பொழுது கணையாழி அறிவித்த குறுநாவல் போட்டியில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குறுநாவல்களை தொடர்ந்து வெளியிட்டு வந்தது. அப்படி வந்ததுதான் ஜெயமோகனின் 'கிளிக்காலம்' மற்றும் கோபியின் 'உணர்வுகள் உபாதைகள்' அல்லது 'ஒவ்வாத உணர்வுகள்'. இந்த குழப்பத்திற்கு காரணம் கோபியின் எல்லா எழுத்துக்களிலும் நாவல் போன்ற ஒரு தொடர்ச்சி உண்டு என்பதால். கதை என்பது தத்துவத்தின் சாரத்திற்க்கானது என்கிற மெளனி போன்று ஒரு உளவியல் சாரத்திற்கான வெளிப்பாடே அவரது கதைகள். மெளனியின் கதைகளில் பாத்திரங்கள் என்பது ஒரே தன்மையில் உலாவரும் வெவ்வேறுக் கதைக்களங்களில். கோபியின் கதைகளில் வெவ்வேறு மனிதர்களின் பல்வேறுவகை உளவியல் எதிர்வினைகள் கதைகளாகின்றன. அதனால் கதைகளை பெயரடிப்படையில் நினைவு கொள்வது கடினம். (கையில் புத்தகங்கள் இல்லை என்பதால் ஒப்பிட்டு பர்ர்க்கவும் வாய்ப்பில்லை. அய்யனார் போன்றவர்கள் திருத்தினால்தான் உண்டு). கோபிக்கு கிடைத்த உளவியல் பணிவாய்ப்பு பல கேஸ் ஸ்டெடிகள் அவரது எழுத்தை பூரணப்படுத்தின என்றால் மிகையாகாது.

எனக்கு தெரிந்து தமிழில் மனதை அதன் ஆழ்தளத்தில் சென்று வாசித்த கதை இவரது கதை தவிர வேறு எதுவாகவும் இருக்க முடியாது. காரணம் வாசிக்கும்போதே நமது உள் மனதின் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ளவும் வெளிப்படுத்தவும் ஒரு சில வாக்கியங்களை தந்து விடும் அக்கதைகள். உளவியலி்ன் நுட்பங்களை அற்புதமாக்கிய கதையுலகம் அவருடையவை. மத்தியதர வர்க்க அவலம் அவரது கதையுலகம் என்பதெல்லாம் மேலோட்டமானதுதான். மனதை அதன் நுட்பத்தை புரிந்துகொள்ள நம்முன் வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு பிரதியே அவருடையவை. ஏனோ அந்த தளத்தில் ஆய்வுகள் செய்யப்படவில்லை. கோபி குறித்து எழுதினால் அது ஒரு தனி ஆய்வாக போய்க்கொண்டே இருக்கும்.

82-ற்கு பின் நான் சந்திக்க ஆசைப்பட்ட முதல் எழுத்தாளர் என்றால் அது அவர்தான். அதன்பின் அவரை 90-களில் அமரந்தா வீட்டில்தான் சந்தித்தேன். அவ்வருட புத்தக கண்காட்சிக்கு பின் நாங்கள் அப்படியே குழுவாக அமரந்தாவின் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டோம். முதலில் அவரைப் பார்த்தபோது ஒரு தலைமறைவு புரட்சிகர இயக்கத்தின் தோழர்களைப் போல நடுத்தர வயதில் கலைந்த தலையுடன் வேட்டி சட்டை என மிகச் சாதரணமாக இருந்தார். (இப்படி எழுதும் போது எனக்கு கோபி குறித்து இருந்த மிகை பிம்பம் வெளிப்படுவதை உணர முடிகிறது.) ஒருமுறை கவிஞர் இன்குலாப் வீட்டில் சந்தித்த தோழர் பெண்ணாடம் கலியப் பெருமாளை (சிறையிலிருந்து தனது ஆயுள் தண்டனை முடிந்து அவர் விடுதலை ஆகியிருந்த நேரம்.) நினைவூட்டியது அவரது தோற்றம். அவர் அச்சமயம் மனரீதியாக பெரும் நெருக்கடிகளுக்கு ஆளாகியிருந்தார். அவரும் அவருடன் பணியாற்றிய நண்பர் ஒருவர் வந்திருந்தார். அந் நண்பர் ஒரு கஞ்சாவை புகைத்தபடி ஒதுங்கி உட்கார்ந்து கொண்டார். (நான் ஒருமுறை கஞ்சா குடித்தவிட்டு பட்ட அனுபவமே ஒரு தனிப்பதிவாக போட வேண்டும். திருச்சி தகரக்கொட்டகை அனுபவம்போல.)

இரவு முழுவதும் நான் பிரேம் மாலதி கோபி ஆகியோர் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவரது கதைகள் பற்றிய அபிப்பிராயங்களை சிலாகித்து நான் கூறிய போதுகூட அவர் அதனை சாதரணமாகவே உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். இரவு 1 மணிக்கு மாலதி படுக்க சென்றபின் நானும் பிரேம் கோபி மட்டும். பலமுறை அவரை படுக்க சொன்னபோதும்கூட இல்லை என எங்கள் பேச்சைக் கேட்பதற்க்காகவே உடகார்ந்திருப்பதைப்போல உட்கார்ந்திருந்தார். அதிகமாக அவர் பேசியது ஓரிரு வார்த்தைகள்தான். நள்ளிரவில் டீக்கடைவரை நடந்துபோய் டீ சாப்பிட்டு வந்து தொடர்ந்த போதும்கூட முகத்தில் எங்களது பேச்சிற்கு ஏற்ப மாறும் உணர்வுகளைத் தவிர அவர் எதுவுமே பேசவில்லை. குடந்தை, பாண்டி என எங்கு பிரெமுடன் பேசத்துவங்கினாலும் நள்ளிரவு டீக்கடையில் ஒன்று அல்லது இரண்டுமுறை சென்று டீ அருந்திவிட்டு காலை 6 மணிக்குப் படுப்பதே எங்கள் வழக்கமாக இருந்ததை இப்பொழுது நினைத்துக் கொள்கிறேன். (இதற்காக ஏற்கனவே தமிழ்நதி அவர்கள் வருத்தப் பட்டுள்ளார் அவரது பின்னோட்டமொன்றில்.) அன்றும் காலை 6 மணி அளவில் படுத்து மறுநாள் மதியம் எழுந்தபோது. அவர் போய்விட்டதாக கூறினார்கள்.

அதன்பின் காலக்குறியுடன் அவர் தொடர்பு கொண்டிருந்தார். கதைகளும் வந்ததாக நினைவு. மிக நீண்ட நாள் கழித்தே எனக்கு தெரியும் அவர் இறந்துபோனது. அய்யனார் பதிவில்தான் தேதியைப் பார்க்கிறேன். அய்யனார் எழுதுகிறார் "மே 10,2003 ல் தன் இறுதி சடங்கிற்கான பணத்தைக்கூட சேர்த்து வைத்துக் கொள்ள முடியாமல் / தன் குடும்பத்தினருக்கு தந்திடாமல் இறந்துபோன தமிழின் மிகச் சிறந்த சிறுகதையாளன் கோபி கிருஷ்ணன்." புதுமைப்பித்தன் ஒரு கதையில் எழுதுவார் எழுத்தாளனைப் பட்டினிப்போட்டு கொன்ற தேசமல்லவா என்று. அது புதுமை பித்தன் பாரதிபோல கோபிக்கும் பொறுந்தும்.

மேலம் அய்யனார் எழதுகிறார் "கோபி கிருஷ்ணனின் வாழ்வையும் எழுத்தையும் தனித்தனியே பார்க்க முடியவில்லை வாழ்வே எழுத்தாகவும் எழுத்தே வாழ்வாகவும் கொண்ட சொற்பமான மனிதர்களுள் கோபி கிருஷ்ணன் முக்கியமானவர்.அதிகமான மனவழுத்தம் காரணமாக பலமுறை தற்கொலைக்கு முயன்றவர்.தொடர்ந்து சாப்பிட்டு வந்த உளநல மருந்துகள் ஏற்படுத்திய பலகீனம் காரணமாக் நோய்மையுற்று இறந்தார்.ஆத்மாநாமினுடையது போன்ற வெளிப்படையான தற்கொலை இல்லையெனினும் இதுவும் ஒருவித மறைமுக தற்கொலையாகவே அவரது நெருக்கமானவர்களால் சொல்லப்படுகிறது." இந்த வரிகள் அவர் குறித்த ஒரு சரியான மதிப்பீட்டை வழங்குகிறது. ஆத்மநாம் தற்கொலை செய்து கொண்டபோது ஏற்பட்ட மன உளைச்சலை தந்தது கோபியின் இறப்பு செய்தியும். கலைஞர்களை கொல்லும் இந்த சமூகத்தின் கொடூரம் மிகப் பயங்கரமானது.

இறுதியாக அய்யனார் எழுதுகிறார் "பிரதியூடான வாசிப்புகளை புதுமைப்பித்தன் வரை நிகழ்த்திக் காட்டிய மார்க்ஸ் உள்ளிட்ட அறிவுஜீவிகள் கோபி கிருஷ்ணனை எப்படி அனுகுகிறார்கள் எனத் தெரியவில்லை." இவ்வாசகம் கொஞ்சம் அதிகப்படி என்று நினைக்கிறேன். மார்க்ஸ் புதுமைபித்தன் குறித்து எதிர்மறையான அனுகுமுறையைக் கொண்டவர் அல்லது அவரது வாசிப்பு அரசியல் சார்ந்த வாசிப்பு என்பது ஏற்கனவே பேசப்பட்ட ஒன்றுதான். உங்களைப்போல எனக்கும் தெரியவில்லை அவர் கோபி குறித்த என்ன எழுதியிருக்கிறார் என்று.

கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புலகம் நமக்கு காட்டும் மனித மனத்தின் நுன்னுணர்வுச் செயல்பாடுகள் மனம் குறித்த புதிய உளவியல் உண்மைகளைத் தரக்கூடியவை. வாழ்வின் அவலச்சுவை என்பதையே இலக்கியமாக்கிய ஒரு உன்னத படைப்பாளி அவர். நாயை மையமாக வைத்து அவர் எழுதிய கதை ஒன்றில். மிருகங்களுடன் மனிதமனம் கொள்ளும் உறவு துவங்கி பேய்பிடித்தல் போன்ற உளவியல் மன அழுத்தங்கள் மற்றம் அலுவலர்களின் உளச் செயல்பாடு உளவியலின் பாதுகாப்பு செயலியக்கம் (defence mechanism) பற்றிய கதையாடல் என எவ்வளவோ உளவியல் கூறுகளைப் பேசிய கதைக்களம் அவருடையது. நவீன சமூகத்தை நரம்ப நோய்கொண்ட சமூகம் என்று வர்ணித்த பிராய்டின் வாசகங்களே நினைவிற்கு வருகிறது. தமிழில் நாங்கள் எல்லாம் ஒழுங்கானவர்கள் என்று கூறிக்கொண்டு மனநோயாளிகளை மருத்துவ மனைகளிலும், படைப்புத் துறைகளிலும் வைத்து விளிம்பிற்கு தள்ளியிருக்கும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் நரம்பு நோயை தனது தனிமையான மரணத்தின் மூலமும் ஒரு உடல்சார்ந்த எதிர்ப்பாக வெளிப்படுத்தியவர்தான் கோபி கிருஷ்ணன் என்றால் மிகையாகாது.

-ஜமாலன்
(20-11-2007 காலை 10:30)