அனைவருக்குமான அறிவியல் மற்றும் எனது அறிவியல் தமிழ் கல்வி

“Data banks are the encyclopedia of tomorrow; they are ‘NATURE’ for postmodern men and women” -  Lyotard.

நண்பர் கையேடு அனைவருக்குமான அறிவியல் என்று ஒரு பதிவு துவக்கி, மிகத் தயக்கத்திற்கு பிறகு இப்பொழுது அதனை பதிவிடத் துவங்கியுள்ளார்.  அறிவியலை எளிய தமிழில் அறிமுகப்படுத்துவதற்கான பதிவு.  அறிவியல் மாணவர்கள்,  ஆய்வாளர்கள், அறிவியல் சார்ந்த துறைகளில் பணிபுரிபவர்கள் என பதிவுலகில் நிறைய பதிவர்கள் உள்ளனர். அவர்கள் எல்லாம் இதில் கவனம் செலுத்தினால் சிறப்பாக இருக்கும்.  அறிவியலை தமிழில் அறிமுகம் செய்வதும், அறிவியல் கலைக்களஞ்சியங்கள் உருவாக்குதலும், தமிழ்-விக்கியில் அறிவியல் கட்டுரைகள் எழுதுவதும், வருங்காலத் தலைமுறைக்கு அறிவியலை கொண்டு சேர்த்த பெரும்பணியை செய்ததாக இருக்கும்.  தமிழ் சமூகத்தை நவீனப்படுத்துவதற்கு இத்தகைய முயற்சிகள் ஒரு குறைந்நதபட்ச செயல்திட்டமாக அமையும்.


இது குறித்து கையேடும் நானும் சிலமுறை உரையாடி உள்ளோம். அறிவியல் ஆய்வு மாணவராக உள்ள அவர் தமிழில் அறிவியல் அடிப்படைகளை, அதன் வளர்ச்சியை அறிமுகப்படுத்துவதற்கு பொருத்தமானவர்.  ஆர்வம் உள்ள நண்பர்களைக் கொண்டுக் கூட்டுப்பதிவாக இதனை செய்யலாம் என்ற எண்ணம் இருந்தது.  முதலில், கையேடு  முன்முயற்சி எடுத்து அறிமுகமாக சில பதிவுகளை வெளியிட்டுள்ளார்.   என்னைப்போன்ற சோம்பேறிகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு கூட்டுப்பதிவாக இயங்குவதைவிட.. அவர் தனியாக முயன்றிருப்பதும் சரியானதுதான்.  தமிழ் அறிவியல் சிந்தனைக் குறித்த பதிவு எங்களது பொதுவான ஏக்கம் என்றே சொல்லலாம். நண்பர் அதில் முன்முயற்சி எடுத்துள்ளதைப் பாராட்டலாம்.

நானும் அறிவியல் படித்த மாணவன் என்றவகையில் அறிவியலில் எனக்கு அளப்பறிய ஆர்வம் உண்டு.  செயல்பாடுதான் வழக்கம்போல் ஒன்றுமில்லை. அந்த ஆர்வக்கோளாறால் சில அறிவியல் கட்டுரைகளும் எழுதியதுண்டு. அதை பதிவிட துணிச்சல் இல்லை. காரணம் பதிவுலகில் உள்ள அறிவியல் தெரிந்த ஆய்வாளர்கள் இருப்பதால் ஏற்பட்ட பயம்தான்.  சிந்தனை என்பது மொழிச்செயல்பாடு என்றவகையில், தாய்மொழியில் அறிவியல் சிந்தனைகளை பயில்வது, சுயசிந்தனைகளை வளர்க்கும். அறிவியல் தமிழின் வளர்ச்சியின்மையால், ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே படிக்க முடிந்த அவஸ்தைகள் என்று  நான் அறிவியல் படித்த கதைதான் எனக்கு நினைவிற்கு வருகிறது.

நான் இளம் அறவியல் இயற்பியல் வரை தமிழில்தான் படித்தேன். தமிழ்வழிக்கல்வி. பெயர்தான். புத்தகங்கள் தேர்விற்கு படிப்பது எல்லாம் ஆங்கிலப் புத்தகங்கள்தான்.  ஓருமுறை எக்மோர் அருகில் உள்ள தமிழ்நாட்டு பாடநூல் நிறுவனத்தில் போய் தேடினன். பல புத்தகங்கள் மறுபதிப்புக் கூட செய்யப்படவில்லை. வெப்பவியலும், வெப்ப இயங்கியலும்  என்பதை தமிழில் வாசிப்பதைவிட ஆங்கிலத்தில் Heat and Termodynamics என்று வாசிப்பது எளிமையாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ-அறிவியல் கலைச் சொற்கள் மற்றும் அவற்றின் புழக்கமும் குறைவு. தஞ்சை தமிழ் பல்கலைக்கழகம்  கலைச்சொல் உருவாக்கத்திற்கென தனித்துறை உருவாக்கி  கவனம் செலுத்திவருவது மகிழ்ச்சியான விடயம்.  தமிழில் அடிப்படை புத்தகங்கள்கூட கொண்டுவரப்படவில்லை என்பது, ”தமிழ் என் மூச்சு” என்பவர்கள் கவனிக்க வேண்டிய விடயம். போகட்டும்... அறிவியல் பதிவில் அரசியல் வேண்டாம்.

முது அறிவியல் என்பதில் தமிழ்வழியே கிடையாது. அதனால் படிப்பவர்களுக்கு தமிழ் வலிதான் அதிகம். ஆச்சர்யம் என்னவென்றால் படித்த 20 மாணவர்களில் நான் ஒருவன்தான் தமிழ்வழிக் கல்வி மாணவன். ஆனாலும், சிரமத்திற்கு இடையில் படிப்பைக் காப்பாற்றிக் கொண்டேன். ஆங்கிலம்தான் தெரியாது.. கொஞ்சம் அறிவியல் தெரியும் என்பதால்.. பிழைத்தேன். எனக்கு வாய்த்த பல ஆசிரியர்கள் ஒரு காரணம். குறிப்பாய் ஐன்ஸ்டின், பௌலி, டார்வின், ஹைசன்பர்க், ஸ்டிரோடிஞ்சர் என கனவுக் கதாநாயகர்கள் வழிநடத்திய கற்பனை உலகம் மற்றொருக் காரணம்.   இதனை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது, எனது ஊர் மற்றும் கல்வி படிப்பு என எங்கோ பல நினைவுகளுக்குள் கொண்டு சேர்க்கிறது. இவை, எனது ஆசிரியர்கள் அனைவரையும் நினைவிற்கு கொண்டு வந்துவிட்டது. 

ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் எனது கல்வியை கவனித்துக்கொண்ட ஆசிரியர்கள். என்னை ஊக்கப்படுத்தி தனிக்கவனம் செலுத்திய ஆசிரியர்கள்.  2-ஆம் வகுப்பில் தொடைகளைத் திருகி கணக்கு சொல்லித்தந்த “செவிட்டு சார்”, சுப்பையா சார், ஜான்சி டீச்சர் துவங்கி மேல்நிலைப் பள்ளியில் உன்னிப்பாக கவனித்து கணிதம் சொல்லித்தந்த வெங்கட்ராமன் சார், இயற்பியலை நடனம் ஆடியப்பாடியே துகள், வெளி, பிரபஞ்சம் என  கற்பனைகளை மனக்கண்ணில் உருவாக்கிய சேதுராமலிங்கம் சார். கல்லூரியில் இயற்பியல் விதிகளை மண்டைக்குள் தள்ளுவதற்காக தொண்டை வரள கற்பித்த ஆசிரியர்கள். குறிப்பாக இயற்பியல் படிப்பதற்கு அசாத்திய கற்பனைத் திறன் வேண்டும். 

சான்றாக, பெருவெடிப்பு கொள்கைப்படி பிரபஞ்சம் பெருவெடிப்பில்தான் உருவாகுகிறது என்றால், பெருவெடிப்பு எங்கு நிகழ்ந்தது? என்று கேட்க முடியாது. எங்கு என்கிற இடம் பெருவெடிப்பிற்குள்தான வருகிறது. பெருவெடிப்பிற்கு வெளி என்று ஒன்று கிடையாது. பெருவெடிப்பிற்குள்தான் வெளி. அதாவது உள்ளேதான் வெளி. இதை கற்பனை செய்ய நமது மனமோ, மூளையோ சாத்தியமற்றதுதானே. இங்குதான் God does not play dice என்று ஐன்ஸ்டின் சொன்னதின் விளக்கம் புரியும். இயற்கையின் ஒழுங்கு அத்துனை அற்புதமானது. அது விளையாட்டு அல்ல. என்ன செய்யலாம் கையையும் காலையும் உதைத்து பரக்க பரக்க விழித்துதான் இதனை சொல்ல முடியும். அதன் பிறகும் தலை சுத்தினால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.  இயற்பியல் புரிவதே கடினம் என்பதால் எங்கள் ஆசிரியர்கள் ஒருவித ஆட்டத்துடனும் சைகைகளுடனும்தான் கற்பித்தார்கள்.  இயற்பியல் எண்களை எழுத்தாக மாற்றும் ஒரு அறிவியல் என்பதால், கணிதம் அதன் அடிப்படையானது.  அதனால்தானோ என்னவோ,  எல்லா பள்ளிகளிலும் கணித ஆசிரியருடன் ஒரு நட்பு ஏற்பட்டுவிடுகிறது. 

இயற்பியல்-கணித சிந்தனைக்கு ஒரு சின்ன கதை உண்டு. ஒரு குடுவையில் 20 இருப்புக் குண்டுகள் உள்ளது. பௌதீக தராசைப் பயன்படுத்தி ஒரு இருப்பு குண்டின் எடையை  அளந்து சொல்லவும் என்றால். முதலில் பௌதிக தராசை தயார் செய்துகொண்டு, அளந்து கீழ்கண்ட சமன்பாட்டின்படி விடை சொல்லலாம்-

[(குடுவை+20 இருப்பு குண்டின் எடை) – குடுவையின் எடை] / 20 = 1 இருப்பு குண்டின் எடை

இதே கணக்கை ஒரு மளிகை கடை நடத்தும் அல்லது சாதரணமான ஒருவரிடம் கேட்டால். ஒரு இருப்பு குண்டை எடைபோட்டு நேரடியாக சொல்லிவிடுவார். இது அறிவியல்-கணிதவியல் சிந்தனையில் உள்ள சிக்கல். கழுத்தை சுத்தி காதை தொடுவது. கணித-அறிவியல் சிந்தனை என்பது abstraction-ஐ அடிப்டையாகக் கொண்டது. இது அறிவியல் பற்றி எழுதுவதிலும் சிக்கலாக மாறிவிடுகிறது.

பொதுவாக, பிள்ளைகளை வளர்ப்பது பெற்றோர்கள் இல்லை.  ஊரும் பள்ளியும் ஆசிரியர்களும் தெருப்பிள்ளைகளும்தான்.  பறவைகளைப்போல பெற்றோரிடமிருந்து எச்சமாக விழந்து விடுகிறோம் தெருப்புழுதிக்குள். அப்பறம் யாரோ ஊற்றிய தண்ணியில், தானாக வளர்கிறோம். கனிகளுக்காக காத்திருக்கு்ம் பெற்றோர். ஊரும், மக்களும் நம்மிடம் எதை எதிர் நோக்குகிறார்கள்.  எல்லாம் எதையாவது நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுகூட நமது கற்பிதம்தான். உலகம் ஏதுமற்றிதிலிருந்து உருவாகி ஏதுமற்றதை நோக்கித்தான் போகிறது. இடையில்தான் இத்தனை சிக்கல்கள். இல்லை என்பதற்குள்ளும் இல்லை என்றொரு சொல்லோ சப்தமோ இருக்கத்தானே செய்கிறது. காரண-காரியங்கள் பற்றிய வெதாந்த-சித்தாந்த விளையாட்டுகள் நம்மை காரணங்களில் நங்கூரமிட்டு காரியங்களை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இது நவீனத்துவத்தின் குழந்தையான பகுத்தறிவிற்கும் பொருந்தும். அறவியல் பதிவு தத்துவத்தை தள்ளிவைப்போம்.

உலகின் மிகச்சிறந்த அற்புத உணர்வு எது என்றால் நமது குழந்தைமைக்கு நாம் திரும்பிச் செல்வதுதான்.  உலகின் ஆகப்பெரும் புரட்சிகரச் சிந்தனைகளை பசியிலும், பட்டினியிலும், பிள்ளைகள் பிறந்தபோது பாலும், இறந்தபோது சவப்பெட்டியும் வாங்ககூட காசில்லாத நிலையிலும் எழுதிக்கொண்டிருந்த மாபெரும் சிந்தனையாளன் கார்ல் மார்க்ஸ் கூட “கிரேக்க புராணங்கள் இனிமையாக இருப்பதற்கு காரணம், அவை இலக்கியத்தின் குழந்தைப் பருவத்தி்ல் உருவாகியதுதான்” என்று சொன்னதாக படித்த நினைவு.  குழந்தைமையின் ஒரே லட்சியம் இனிமை மட்டும்தான். நாம் இப்பவும் இனிமை என்று உணர்வது குழந்தைமையி்ல் உருவான இனிமையின் ஒரு நினைவுத்தடம்தான். நமது இதிகாசங்கள், புராணங்களின் இனிமையைக் கூட அப்படி சொல்லலாம். ஆனால், அவற்றை மதங்கள் களவாடி தங்களது அறத்தை போதிப்பதற்கானதாக மாற்றியதில்தான் சிக்கல்கள் துவங்குகிறது என எண்ணத் தூண்டுகிறது.

எனது அறிவியல் ஆர்வத்திற்கு இன்னொரு காரணம்,  ஜமால் முகமது கல்லூரி எஸ். சுப்புரத்தினம் என்கிற “எக்சென்டிரிக்“ ஆசிரியர்தான்.  டென்சார் கால்குலசை தனது பஸ் டிக்கட்டின் பின்புறத்தில் எழுதிக்கொண்டு வந்து 1 மணிநேரம் பாடம் நடத்துபவர். ஆங்கிலத்தில் நடத்திக் கொண்டிருக்கும்போதே குவாண்டம் மெக்கானிக்ஸை 5 நிமிடம் தமிழில் சரளமாக விளக்கிவிட்டு, என்ன சார் நாவலர் நெடுங்செழியன் மாதிரி இருக்கா என்று கிண்டலாக சொல்வார். டீ-பிராக்லி கடவுள் சார். எவனக்கு சார் வரும் அலையையும், துகளையும் இணைத்து சிந்திக்க என்பார். ஆற்றல் அலையா துகளா என்கிற ருசிகரமான ஒரு சர்ச்சை இயற்பியலில் உண்டு. ஹைசன்பர்க் எல்லாம் கையெடுத்து கும்புடனும் சார் என்பார். நிச்சயமின்மைக் கோட்பாடு என்று தத்துவம் சார்ந்த ஒரு இயற்பியல் கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தவர்.  ஒருகாலத்தில் தத்துவம், அறிவியல், கணிதம் எல்லாம் தத்துவம் என்ற ஒற்றைத் துறையாகத்தான் இருந்தது. அப்புறம்தான் மேற்-திசை உலகின் பகுப்பாய்வு முறை உருவாகி, இவற்றை  பெட்டி பெட்டியாக பிரித்து, தத்துவம் என்கிற ரயில் இன்ஜீனுடன் இணைத்து வைத்தது. பெட்டிக்குள் இருப்பவனுக்கு இன்ஜீன் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. அதனால் பெரும்பாலான அறிவியல் ஆய்வாளர்கள் தத்துவத்தை பார்ப்பதில்லை. சமூக உணர்வும் இருப்பதில்லை.

நமது எஸ். எஸ். எனறு அழைக்கப்படும் சுப்பபுரத்தினம் சார் கதைக்கு வருவோம். அவருக்கு வயது 58 அல்லது 59 இருக்கும்.  அடுத்த ஓரிரண்டு ஆண்டுகளில் ஓய்வுப் பெறப்போகிறவர். என்னை “வாங்க சார்“.. காப்பி சாப்பிடப் போகலாம் என்று தோளில் கைபோட்டு அழைத்துச் செல்வார்.   எல்லோரையும் சார் என்றுதான் அழைப்பார். அது சாதரணமாக புழக்கத்தில் உள்ள ஒரு நட்புச் சொல் அவ்வளவே. எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கும்.  மற்ற 19 மாணவர்களும்.. நல்ல கூட்டணி என்பார்கள். அவர்கள் பார்வையில் இருவருமே தலை சீவாத.. சோல்னாப் பை என இருப்பது வெறு என்ன உருவகத்தை தந்துவிடப்போகிறது பைத்தியம் என்பதைத் தவிர. 1985-களில் “சோல்னாப்பையர்கள்“ என்கிற ஒரு சிறப்பான பதமே புழங்கியது தமிழ் அறிவுத்தளத்தில்.   அதன் உள்ளர்த்தம் என்பது “பைத்தியங்கள்“ என்பதுதான். நானும் அப்போ தமிழ் சிறுபத்திரிக்கை மோஸ்தரில் ஜிப்பா, சோல்னாப்பை எனத் திரிந்தவன்தானே. அதிலும் மாணவப் புரட்சியாளன் என்ற கற்பனையில் திளைத்தவனுக்கு, ஜோல்னாப் பை இல்லை என்றால் எப்படி?

ஒரு டீ ஆர்டர் பண்ணி 1 மணிநேரம் டீக்கடையில் உட்கார்ந்து இலக்கியம் அலசுவது என்பதுதான் அப்போதைய போக்கு.  பெரும்பாலும் சென்னை திருவல்லிக்கேணி டீக்கடைகளில் இரண்டு மூன்று சிறுபத்திரிக்கை இலக்கியவாதிகளையோ அல்லது புரட்சிகர மார்க்சியவாதிகளையோ  காணலாம் அந்த நாட்களில். இப்பொழுதோ டீக்கடையின் இடத்தை பார்கள் கைப்பற்ற, இலக்கிய வம்புகளும் சண்டைகளும் சகஜமாகிவிட்டது. நமது நண்பர் ஒருவர் கூறியதைப்போல மது இறைவனின் பானம். அதை திருடிக் குடித்தால். நாமும் இறைவன்தானே. அப்பறம் எதிரில் உள்ளவனை எதற்கு  மதிக்க வேண்டும் என்பதால் இருக்குமோ? எதிர் கருத்து சொன்னால் ஆட்களை ஆட்டோவில் அனுப்பும் “அற்புத“ கலாச்சாரம் வேறு உருவாகி உள்ளது. இல்லாவிட்டால் இருட்டில் அழைத்துபோய் மூக்கை உடைக்கும் கலாச்சாரமும் உள்ளது. முன்பெல்லாம் தலைமறைவு புரட்சியாளர்கள்தான் முகவரி சொல்ல மாட்டார்கள். இப்போ பிரபலங்களே முகவரி மறைப்பதும், முகவரிகளை மறைக்காமல் தருபவர்கள் இப்படி அடிபட்டு பிரபலமாவதும் நடக்கிறது. அரசியல் பதிவில் கலாச்சாரம் வேண்டாம்.

அவர்தான் எனது புராஜக்ட் கைடும்கூட. சக மாணவர்கள் எல்லாம் டீவி துவங்கி.. எலக்ட்ரானிக் உபகரணங்கள் செய்து கொண்டிருக்க.. அவர் மட்டும் திருச்சி பாலக்கரையில் உள்ள குதிரை வண்டிக்காரர்களிடம் போய் குதிரை மூத்திரம் வாங்கிட்டு வாங்க சார். NMR ஸ்பெக்ட்ராஸ்கோப்பியைக் (உபகரணம் பற்றி இங்கு வி்க்கியில்  வாசிக்கலாம்)  கொண்டு அதில் உள்ள கிளைசின் மூலக்கூறு வடிவத்தை வரையலாம் என்றார். நாங்கள் 3 பேர். ஒருவர் சேலம், மற்றொருவர் கருர், நான் கும்பகோணம். குதிரை மூத்திரம் ரெடி. ஸ்பெக்ட்ராஸ்கோப்பிக்கு எங்கு போவது? அது சென்னை ஐஐடியில் மட்டும்தான் உள்ளது. அதற்கும் அவர் ஒரு வழி தந்தார். அவரது மாணவி ஒருவர், பவானியோ பத்மாவோ என்பதாக பெயர்-நினைவு, ஐஐடியில் லேப்பில் பணிபுரிகிறார். அவருக்கும் துறைத்தலைவருக்கும் ஒரு கடிதம் தந்தார். நாங்கள் மூவரும் சென்னை ஐஐடியின் முன்பு 3-குதிரை மூத்திர பாட்டில்களுடன் ஒன்று கூடி.. அக்கடிதத்தின் வழியாக லேபை அடைந்து... ஒருவழியாக அந்த சோதனைகளை முடித்து வரைபடங்களை வாங்கிக் கொண்டு வெளியேறியபோது மாலை 5 மணி. 

படங்களைக்கொண்டு அம்மூலக்கூறின் வடிவத்தை ஒருவழியாக வரவழைத்துவிட்டோம்.  ஆய்வுகளிலும் முடிவுகளிலும் சிக்கல் இல்லை. அந்த புராஜக்ட் ரிப்போர்ட் எழுதுவதில்தான் சிக்கல். ஆங்கிலத்தில் எழுத வேண்டும். வழக்கம்போல் பல ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் படித்து ரெப்ரென்ஸ் ஸ்டெடி எல்லாம் செய்து குறிப்புகளும் ரெடி. ஆங்கிலத்தில் எழுதுவது.. கணிப்பொறியில் அச்சடித்து பைண்டிங் செய்வது என.. அதை தயாரிப்பதற்கு பட்டபாடுதான் அதிகம். காரணம் ஆங்கிலத்தில் ரிப்போர்ட் எழுதும் அளவிற்கு.. எனக்கு ஆங்கில அறிவு போதாது என்பதால்.. நான் தமிழில் எழுதியும் சொல்லியும் எனது நண்பன் கான்-தான் அதை எழுதினான். அவனக்கு உள்ள சிக்கல் டெக்னிகல் வார்த்தைகள். காரணம் அவனுக்கு அறிவியல் என்றாலே அலர்ஜி மட்டுமல்ல, அவன் ஒரு பொருளாதார மாணவன். பி.ஏ.கிருஷ்ணனின் வரிகளான  ‘கணிதம் என்பது பாவப்பட்ட மனிதர்களின்மீது செலுத்தப்படும் பயங்கரவாதம்’ என்கிற நண்பர் ஆபீதின் ரகம் அவன். என்ன சென்னை வாசி என்பதால் ஆங்கிலம் அவனுக்கு சிக்கல் இல்லை.

என்னைப்போல காளியாட்டம், நாடகம், சிவன்கோவில், உப்பியலியப்பன் கோவில், அக்ரஹாரம், மார்கழிக் காலையில் பரங்கிப்பூ வைத்து கோலம்போடும் இளம் பெண்களை பார்க்கவென சேக்கிழார் வாரவழிப்பாட்டுக் குழுவுடன் பஜனைபாடிக் கொண்டு போவது, காலையில் எழுந்து குளத்தங்கரைக்கு ரகசியமாக திருடப்பட்ட பீடிகள் சகிதம் போவது, மாலையில் பனந்தோப்பிற்குப் போவது, இரவுகளில் தென்னை மரத்தில் கள் திருடி குடிப்பது என அலையும் நூறுசதமான கிராமத்தானுக்கு சென்னையே அதிர்ச்சியான விஷயம்.  கோணங்கியின் ரசமட்டம் போல் சென்னை என்பது முதலில் பார்க்கும்போது மனதிற்குள் ஏற்படுத்தும் நடுக்கம் அச்சமூட்டக்கூடியது. இதில் ஆங்கிலம் என்பது நள்ளிரவிலும் பய முறுத்தும் கொள்ளிவாய்ப் பிசாசுதான். 

கிராமமும் நகரமும் இரண்டு தனித்த தீவுகள், தனித்த குடிமக்களைக் கொண்ட நிலவெளிகள்தான்.  நகரங்களின் உருவாக்கம் நாகரீகத்தின் சின்னமாக கருதப்படுகிறது. உண்மையில் நகரங்கள் அழிவின் பல உட்கூறுகளைக் கொண்டவைதான். அவை முதலில் மனிதத்தை அழிக்கிறது. நாகரீகம் என்பதே அழிவின்மீதும், ஏற்றத்தாழ்வின் மீதும்தானே கட்டப்படுகிறது. நாகரீகத்தின் புறவடிவம்தானே நகரம் என்பது. ”நகரம் என்ற புலத்தை ஒருவிதத் திணை என்று கொண்டால் அதன் அழிவு என்ற சாத்தியமான உள்ளுறையின் விரிவாக்கம்தான் கொள்ளைநோய்.” என்பதை காம்யுவின் “கொள்ளை நோய்” நாவலைக் கொண்டு விவரிக்கிறார் நாகார்ஜீனன். அறிவியல் பதிவில் வரலாறு வேண்டாம்.

ஒருவழியாக புராஜக்ட் முடிந்து பரிட்சை முடிந்து வெளியேறிவிட்டோம். அப்புறம் ஒரு நாள் சுப்புரத்தினம் சாரிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது. உங்களுக்காக திருச்சி இந்து கல்லூரியில் எம்.பில். சொல்லிவைத்திருக்கேன் சார். வாங்க, கிளப்ஸ்-கார்டன் கோயெப்பிசியன்ட் பற்றி என்னிடம் முடியாத ஒரு ஆய்வு உள்ளது. அதை நீங்கள் தொடரலாம் சார் என்று. எனக்கு இருந்த வேறு பல சிக்கல்களால் ஊர்விட்ட ஊர் போய், ஓடி ஆடி திரும்பிவந்து அக்கடிதத்தை நான் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது அட்மிஷன் முடிந்து புதிய கல்வியாண்டு ஆரம்பமாகி  விட்டிருந்தது.  என் நண்பர்கள் சிலர் படிப்பபை தொடர்ந்து கல்விப் பணியாற்றி சமூகத்தை கடைத்தேற்றிக் கொண்டிருக்கலாம். என்னைப்போல யாரேனும், இந்த வறண்ட பாலையில் வந்து வாழ்க்கையை (அப்படி ஒன்னு இருக்கா? என்ற கேள்வியை விட்டுவிடலாம்) அடகுவைத்து. படிப்பிற்கு சம்பந்தமில்லாத ஒரு துறையில் பணியாற்றி, மனைவி-மக்களுடன் கடிதம், தொலைபேசி, குறுஞ்செய்தி, மின்-அஞ்சல், உரையாடிகளில் என வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

அனைவருக்குமான அறிவியல் என்று எழுதப்போய் சுயபுராணத்தை கடைவிரித்திட்ட காரணத்தினால் பின்குறிப்பாகவாவது இதை சொல்லி வைக்கலாம்.

தமிழில் அறிவியல் பற்றிய புத்தகங்களில் எனது நினைவில் உள்ள சிலவற்றை இங்கு குறிப்பிடுகிறேன். தமிழில்  80-களில் வெளிவந்த கலைக்கதிர் மற்றொரு விஞ்ஞானப் பத்திரிக்கை (பெயர் நினைவில் இல்லை) இந்த பணிகளை செய்தன. கலைக்கதிர்-காரர்கள் தமிழில் விஞ்ஞானக் கலைக்களஞ்சியம்கூட வெளியிட்டுள்ளனர் பல தொகுதிகளாக. விஞ்ஞான விளக்கம் என்று மற்றொரு தொகுதிகளாக நூட்கள் வந்துள்ளன. தமிழ்-அறிவியல் என்பது தொகுக்கப்படாமலேயே உள்ளது. அறையைத் தாண்டி சிந்திக்கும் விஞ்ஞானிகள், விஞ்ஞான ஆர்வலர்கள் இணைந்துதான் தமிழில் இத்துறைசார்ந்த நூட்களை தொகுப்பதும், பரவலாக்குவதும் செய்ய வேண்டும் என நினைக்கிறேன். யோசிப்போம்..  ஊர்கூடித்தானே தேர் இழுக்க வேண்டும்.

பதிவைத்துவக்கிய லியோதார்த் குறிப்பின்படி.. நாம் இவ்வாறாக அறிவியல்தான் எதிர்காலத்தின் நம்பிக்கை என்கிற சில தொல்கதைகளை உருவாக்கி வைத்தால்தான், எதிர்கால பின்-நவீனத்துவ ஆண்களும் பெண்களும் “இயல்பானதாக” இதனை எண்ணி ஏற்றுக்கொள்வார்கள், கடந்தகாலத்தின் உண்மையாகவும் நிகழ்காலத்தின் யதார்த்தமாகவும் எதிர்காலத்தின் நம்பிக்கையாகவும்.

அன்புடன்
ஜமாலன் – 27-04-2010

கவிதையின் ‘நான்’ = கவிஞரின் ‘நான்’: கடிதமும் பதிலும்

எங்களின் “கவிதையின் ‘நான்’ = கவிஞரின் ‘நான்’” பதிவுக்குப் பதிலாக கவிஞர் லீனா மணிமேகலை ஏற்கெனவே ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். அதை அந்தப் பதிவின் பின்னூட்டத்தில் பகுதிகளாக பிரசுரித்து பதில் எழுதினோம். இப்போது அவரிடமிருந்து ஏப்ரல் 17ம் தேதியிட்ட இன்னொரு கடிதம் வந்திருக்கிறது. அதை இப்போது தனியாகவே பிரசுரிக்கிறோம், எங்கள் பதிலையும் எழுதியிருக்கிறோம்.இதற்குமேல் அவரது கவிதைகள் பற்றி எங்களுக்குக் கூற ஒன்றுமில்லை.

லீனா மணிமேகலையிடமிருந்து வந்த கடிதம் இதோ:

ஜமாலன் தோழரின் மெயில் படித்தேன்.

"பின்னாளில் நீரோவாக பிடில் வாசித்தோம் என்று எழுதி இந்த பிரச்சினையை சாம்ராஜ்யம் எரிந்த பிரச்சினையாக ஆக்கி, நம்மை விமர்சித்துவிடக்கூடாது பாருங்கள் அதுவும்தான். இருந்தாலும், “வரலாறு முக்கியம் அமைச்சரே“- என்கிற இம்சை அரசனின் குரல் கேட்கத்தான் செய்கிறது நமது ஆழ்மனதில். என்ன செய்ய?"

உங்கள் கட்டுரையின் இந்த கடைசி பாராவுக்கும் நம் உரையாடலுக்கான உங்கள் விழைவுக்குமான மன அமைப்பில் கடுமையான முரண் இருக்கிறது. அய்யய்யோ, வருங்காலத்தில் நம்மை விமர்சித்துவிடுவார்களே என்றெல்லாமா ஒரு பிரதியை அணுகமுடியும்? அப்புறம் ஒரு பிரதியை ஏன் எதிர்ப்பு வருகிறது என்ற கேள்வியின் வழி அணுகி விமர்சிக்கும் பாணி ஒருபுதுவித துப்பறியும் விமர்சன பாணியா என்ன?

பிரதியை யார் எதிர்த்தார்கள், ம.க.இ.கவும், இந்து மக்கள் கட்சியும்! சமூக ஒழுங்கை கட்டிக்காத்து படைப்பாளிகளை அரசாங்கத்துக்கு காட்டிக் கொடுப்பதில் ஒன்று சேர்ந்திருக்கும் இந்த அடிப்படைவாதிகள் ஏன் இந்தப் பிரதியை எதிர்க்கிறார்கள் என்பதை துப்பறிந்து புரிந்துக் கொள்ளும் மட்டத்திலா ஜமாலனும் பெருந்தேவியும் இருக்கிறீர்கள்.

ஒரு கவிதையை கவிதையே இல்லை என்று விமர்சனம் செய்வது உங்கள் உரிமை.ஆனால் அந்த புள்ளிக்கு நீங்கள் வந்து சேர்ந்திருக்கும் வழி என்னை தொந்தரவு செய்கிறது.

எங்கள் ஊரில் ஒரு வழக்கம் உண்டு. எனக்கு திருவில்லிபுத்தூர் அருகில், [ஊரின் பெயரை எடிட் செய்திருக்கிறோம்: ஜமாலன், பெருந்தேவி) என்ற கிராமம் தான் பூர்வீகம். கடுங்கோபம் வந்து எதிராளியை சபிக்கும் உணர்வுநிலைக்கு வரும்போது பெண்கள் தங்கள் பாவாடையைத் தூக்கி காட்டி பழிப்பார்கள். அப்படி ஒரு பழிப்பாகக் கூட இந்த கவிதையை நான் எழுதிப் பார்த்திருக்கலாம். ஒரு ஓலமாக கூட கவிதையை எழுதிப் பார்த்திருக்கலாம். வாசிப்பு ஒழுங்கு, பிரதி ஒழுங்கு, ஆசிரிய ஒழுங்கு, சொல்லுக்கான அமைதி, வடிவ அமைதி என்று கவிதைக்கான ஒழுங்கையெல்லாம் பின் பற்றுவதற்கு பெண்ணுக்கு மொழியா இருக்கிறது? இல்லை வரலாறு இருக்கிறதா? கச்சாவாகவும், துறுத்தலாகவும் மொழியை வைப்பதை அரசியலாகவே வைக்கிறேன். அதிர்ச்சி மதிப்பீடு, ஆபாசம் என்ற வார்த்தைகளெல்லாம் மதவாத வார்த்தைகள். அதை முற்றிலும் நிராகரிக்க விரும்புகிறேன்.

ஞானக்கூத்தன், ஆடுகளை உரித்து சைக்கிளில் இப்படி அப்பட்டமாக எடுத்து செல்ல வேண்டுமா? மறைத்துவைத்து செல்லலாமே? என்று சொன்னாராம். எங்களுக்கு ஆடு ஓடும்போது, அழகு, அடிபட்டால் வருத்தம், கண்ணீர் சிந்தி கட்டுக் கூட போடுவோம். ஆடுக்கு ஆபத்து வராமல் காவலுக்கு மூன்று நாய்களையும் வைப்போம். ஆனால் வெட்டினால் இறைச்சி தான்.

நான் இமோஷனல் இன்டெலிஜன்ஸில் நம்பிக்கை வைத்திருக்குமொரு முட்டாள் கவிஞர் தான். அப்படியிருக்கவே விரும்புகிறேன்.

அப்புறம் கூட்டத்தில், ம.க.இ.க கூலிப்படைத் தாக்குதலெல்லாம் முடித்து வெளியேறியபின், கே.ஏ.ஜி தோழர் ஒரு அருமையான விசயம் சொன்னார்.

"மண்ணகத்திலும் வானிலும் எங்குமாம்

திண்ணகத்து திருவாலவாய் அருள்

பெண்ணகத்து எழில் பேயமன் சாக்கியத்

தென்னர்க் கற்பழிக்கத் திருவுளமே"

தேவாரம், மூன்றாம் பதிகம், திருஞானசம்பந்தர், "திருவாலவாய்".

சமணப்பெண்களை பாலியல் வல்லுறவு கொள்ள சிவனின் அருளை வேண்டுகிறார்கள் நம்ம சைவர்கள்.

அந்த இரண்டு கவிதைகள் திரள்வதற்கு காரணமான சில சலனங்களைச் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கிறேன்.

எனது பன்னிரெண்டு வயதில் சோவியத் யூனியனுக்கு யங் பயணியராக சர்வதேச குழந்தைகள் முகாமிற்கு சென்றபோது சாஷா என்ற குழந்தை கம்யூனிஸ்ட் தோழனோடு நெருக்கமான தோழியானேன். புரட்சி மட்டும் தான் அவனின் கனவு, மூச்சு எல்லாம். அப்புறம் பிரஸ்திரோய்கா வந்தது, கிளாஸ்நாஸ்ட் வந்தது, கோர்பசேவ் கதவுகளை திறந்தார், சோவியத் உடைந்தது, அவனை தொடர்பு கொள்ளவே முடியவில்லை. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவன் அமெரிக்காவில் ஏதோ பார்மேன் வேலையில் இருப்பதாக அறிந்தேன்.தொடர்பு கொண்டேன். புரட்சியைப் பற்றி அவனிடம் கேட்க வில்லை.

பெர்லின் திரைப்பட விழாவுக்கு என் தேவதைகள் ஆவணப்படத்தை திரையிட சென்றபோது ஒரு தோழி கிடைத்தாள்., கிழக்கிலிருந்து மேற்குக்கு சுவர் தாண்டி தன் உறவுகளைப் பார்க்க வருவதற்கு தன் கன்னிமையை ஒரு அதிகாரிக்கு பலியிட்டுவிட்டு வந்த கதையை எனக்கு சொன்ன போது உறைந்துபோனேன்.

என் தோழிகளில், 80 சதவிகிதம் பேர் தன் சொந்த குடும்பத்து ஆண்களின் பாலியல் அத்துமீறலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள், எனக்கும் அந்த அனுபவம் உண்டு.

இந்தியாவில் 90 சதவிகிதத்திற்கு மேலான குழந்தைகள் திருமணத்தின் பெயரால் நடக்கும் எஸ்டாபிளிஷ்டு வல்லுறவுகளால் பிறந்தவை தான் என்று புள்ளிவிபரம் சொல்கிறது.

குழந்தை தொழிலாளி ஆவண நாவலின் நாயகி சீனா போராளிக்குழுவின் பெண்கள் பற்றிய என் எல்லா பிம்பத்தையும் உடைத்தவள்.

எவன் எதற்காக வல்லுறவு கொண்டால் தான் என்ன, வல்லுறவுக்குப் பிறகான பெண்ணுடலின் சிதைவு ஒன்றுதானே? ஒன்றை ஓங்கி சொல்லும் விருப்புறுதியில் அதீதத்திற்கு கவிதை இடம்கொடுக்க வில்லையென்றால் கவிதையை கைவிட வேண்டியது தான்.

இதெல்லாமும் உங்கள் மொழியும் நிலமும் நூலைப் படித்த காரணத்தினால் மட்டுமே எழுதுகிறேன். பெருந்தேவியின் கவிதைகளில் வரும் சமஸ்கிருதத்தையும், ஈஷிக்கொண்டு போன்ற பார்ப்பனியத்தை நிலைநிறுத்தும் சொற்களையும் தாண்டி அவரது பெருவாரியான கவிதைகளை நான் விரும்பி வாசித்திருப்பதாலும் கூட இதை நான் எழுதியிருக்கக் கூடும்.

ஜமாலன் தோழருக்கு, ஒரு குறிப்பிட்ட கவிதைகளை எடுத்துக் கொண்டு விமர்சிக்க முயலும்போது, ஒரு படைப்பாளியின் முழு படைப்பு வெளியையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டு தான் சொல்லாடலை முன் வைக்க வேண்டும் என்பதை நான் சொல்லித் தான் தெரிய வேண்டுமா என்ன?

*******

எங்கள் பதில்:

அன்புள்ள லீனா மணிமேகலை,

நீரோ மற்றும் புலிகேசி பாணி இறுதி வரிகள் ஒரு நெகிழ்வான எழுத்துமுறையாக இந்த விமர்சனத்தை மாற்றும் நோக்கில் எழுதப்பட்டதே. அல்லது, வரலாறு என்கிற ரயிலை தவறவிடாமல் தொற்றிக் கொள்ளலாம் என்கிற ஆதங்கம் என்றும் நீங்கள் வைத்துக்கொள்ளலாம். என்ன கடைசிப்பெட்டியில் ஏறிக் கொள்ளும்படி ஆகிவிட்டது.  எங்களை யாரும் விமர்சித்து விடுவார்கள் என்பதற்காக பிரதியை அணுகவில்லை. பிரதியை யாரும் விமர்சிக்கவில்லையே என்பதால்தான் பதிவை எழுதினோம்.

//எங்கள் ஊரில் ஒரு வழக்கம் உண்டு. எனக்கு திருவில்லிபுத்தூர் அருகில், [ஊரின் பெயரை எடிட் செய்திருக்கிறோம்: ஜமாலன், பெருந்தேவி) என்ற கிராமம் தான் பூர்வீகம். கடுங்கோபம் வந்து எதிராளியை சபிக்கும் உணர்வுநிலைக்கு வரும்போது பெண்கள் தங்கள் பாவாடையைத் தூக்கி காட்டி பழிப்பார்கள். அப்படி ஒரு பழிப்பாகக் கூட இந்த கவிதையை நான் எழுதிப் பார்த்திருக்கலாம். ஒரு ஓலமாக கூட கவிதையை எழுதிப் பார்த்திருக்கலாம்.//

இதைப் படித்தபின் வருந்தினோம். ஊரின் பெயரைப்போட்டு இதை நீங்கள் எழுதியிருக்கவேண்டிய தேவையில்லை.

பெண்கள் தங்கள் பாவாடையைத் தூக்கிக் காட்டுவது குறிப்பிட்ட சூழலில் வரும் அதீத கோபத்தில், ஆத்திரத்தில், எதிர்ப்பு உணர்ச்சியில் நடந்திருக்கலாம். அத்தகைய செயலில் அதிகாரத்தை subvert செய்கிற ஒரு தன்மை உள்ளது. அந்தச்செயலை decontexualize செய்து, உங்கள் கவிதைகளுக்கான “நியாயமாக” ஒரு குறிப்பிட்ட ஊர்ப்பெண்களின் “நடப்பாக,” அதை இணையப் பொதுவெளியில் நீங்கள் பேசியிருக்க வேண்டாம். உண்மையில், இந்த உங்களின் கருத்துக்காகவே இந்தக் கடிதத்தை எங்கள் பதிவில் வெளியிட நாங்கள் மிகவும் யோசித்தோம்.

நீங்கள் சொல்லியிருக்கிற பெண்களின் அப்படியொரு செயல் அந்தச்செயலுக்குச் சம்பந்தமான சூழலில் ஒரு உடனடித்தன்மை கொண்டது. மோசமான அனுபவத்தை (அதாவது அவள் மீதான வன்முறையை, அடக்குமுறையை) அவள் எதிர்கொள்ளும் விதமாக, எதிராளியை விரட்டுவதற்கான ஆயுதம் போன்றது. குறிப்பிட்ட சமூகச்சூழலில், அதைப் பற்றிய நேரடியான பதிவில்தான் அதைப் புரிந்துகொள்ளமுடியும். ஆனால், உங்கள் முதல் கவிதை பொதுப்படையாக எல்லாப்பெண்களையும் யோனி என்கிற ஒருவார்த்தையில் அடக்கிவிடுகிறது. உங்கள் இரண்டாவது கவிதையிலோ, ”பழிப்பு காட்டுவதன், ஓலமிடுவதன்” சூழல் என்பது மார்க்சியர்களைப் பற்றி பொதுப்படையான சித்தரிப்பாக மட்டுமே எஞ்சி நிற்கிறது.

தவிர, அந்தப்பெண்களைப் போலன்றி, உங்கள் கவிதைகளில் ”யோனி,” வன்முறையை passive ஆகவே எதிர்கொள்ளுகிறது. எதிர்ப்புணர்ச்சியின் தளங்கள் உங்கள் கவிதையின் பிரதியில் தென்படவில்லை என்பது பிரச்சினை. இதை ஏற்கெனவே எழுதியிருக்கிறோம்.

//வாசிப்பு ஒழுங்கு, பிரதி ஒழுங்கு, ஆசிரிய ஒழுங்கு, சொல்லுக்கான அமைதி, வடிவ அமைதி என்று கவிதைக்கான ஒழுங்கையெல்லாம் பின் பற்றுவதற்கு பெண்ணுக்கு மொழியா இருக்கிறது? இல்லை வரலாறு இருக்கிறதா? கச்சாவாகவும், துறுத்தலாகவும் மொழியை வைப்பதை அரசியலாகவே வைக்கிறேன். அதிர்ச்சி மதிப்பீடு, ஆபாசம் என்ற வார்த்தைகளெல்லாம் மதவாத வார்த்தைகள். அதை முற்றிலும் நிராகரிக்க விரும்புகிறேன்.//

பெண்ணுக்கு மொழியில்லை, வரலாறு இல்லை என்றால், சங்ககால பெண் கவிஞர்கள், ஔவையார், காரைக்கால் அம்மையார் துவங்கி ஆண்டாள், ஆவுடையக்காள் என உள்ள குரல்களை அவர்களது மொழியை என்னவென்று சொல்வது? Hermeneutics of recovery என்கிற சாத்தியங்களோடுதான் இருக்கின்றன பெண்களால் எழுதப்பட்டிருக்கிற எழுத்துகள்.

மேலும் “கச்சாவாகவும், துறுத்தலாகவும்” மொழியை முன்வைப்பது பற்றி நாங்கள் எங்குமே பேசவில்லை. உங்கள் கவிதைகளுக்கு விமரிசன வாசிப்புகளை எல்லாம் “இவர்கள் கச்சாவான வார்த்தைகளுக்கு எதிரிகள்” என்று ஒற்றைப்புள்ளியில் நீங்கள் சுருக்கி எளிமைப்படுத்துகிறீர்கள் என்றே கருதுகிறோம்.

//ஞானக்கூத்தன், ஆடுகளை உரித்து சைக்கிளில் இப்படி அப்பட்டமாக எடுத்து செல்ல வேண்டுமா? மறைத்துவைத்து செல்லலாமே? என்று சொன்னாராம். எங்களுக்கு ஆடு ஓடும்போது, அழகு, அடிபட்டால் வருத்தம், கண்ணீர் சிந்தி கட்டுக் கூட போடுவோம். ஆடுக்கு ஆபத்து வராமல் காவலுக்கு மூன்று நாய்களையும் வைப்போம். ஆனால் வெட்டினால் இறைச்சி தான்.

நான் இமோஷனல் இன்டெலிஜன்ஸில் நம்பிக்கை வைத்திருக்குமொரு முட்டாள் கவிஞர் தான். அப்படியிருக்கவே விரும்புகிறேன்.//

எதற்காக ஞானக்கூத்தனைப் பற்றிய இந்தச் ”செய்தி” இங்கே? மேலும், உங்களின் ”உணர்ச்சிவசப்பட்ட அறிவு” என்பதைப் பேசும்போது மற்றவர்களுக்கும் அதேபோன்ற “உணர்ச்சிவசப்பட்ட அறிவை” நீங்கள் மறுக்கமுடியாது.

//அந்த இரண்டு கவிதைகள் திரள்வதற்கு காரணமான சில சலனங்களைச் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கிறேன்.//

நீங்கள் முன்வைத்திருக்கிற, சோவியத் கம்யுனிஸ்ட் தோழன், பெர்லின் தோழி சம்பந்தமான நிகழ்வுகள்...என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள், சோவியத் கிளாஸ்நாஸ்ட், கோர்பச்சேவ் இவற்றுக்கும் ”புரட்சியாளர்கள்” ஒரு பெண் உடலை ஆணாதிக்க நிலையில் மட்டுமே அணுகி உங்கள் பாணியில் சொன்னால் “வல்லுறவு” கொள்வதற்கும் என்ன தொடர்பு, சோவியத்தின் சரிவிற்கும் ஒடுக்கப்பட்ட பெண்ணிய பாலியலுக்கும் என்ன தொடர்பு, இதெல்லாம் புரிபடவில்லை. இந்நிகழ்வுகளிலிருந்து நீங்கள் புரட்சிக்கான சித்தாத்தங்கள் தோற்றுவிட்டதாக எழுதினால்கூட ஒருவகையில் புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் சோவியத்தின் வீழ்ச்சி, மார்க்சியம் இன்னபிற கோட்பாட்டு பிரச்சனைகளைப் பற்றியதல்ல உங்கள் கவிதைத்தளம். உடனே நான் கட்டுரை எழுதவில்லை என்று சொல்லமாட்டீர்கள் என நம்புகிறோம்.

எல்லை தாண்டும் ஒரு பெண் தனது கன்னிமையை அதிகாரியிடம் பலியிடுகிறாள் என்பது உறைந்து போகச் செய்யும் நிகழ்வுதான். இது போன்ற எண்ணற்ற கொடுமையான நிகழ்வுகள் நடந்துவருகின்றன இன்றைய உலகில். சரி, ஆனால், ஒரு பிரதியை வாசிக்கும்போது, கவிதைகளை ”எதற்காக” கவிஞர் எழுதியிருக்கிறார், அவரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைப் ”பின்னணி” என்பதெல்லாம் பிரதியை வாசிப்பவருக்கு தெரிய எந்த சாத்தியமும் இல்லை. (நீங்கள் இதைப்பற்றி கட்டுரை எழுதினாலேயொழிய அல்லது துண்டறிக்கை கொடுத்தாலேயொழிய).

//என் தோழிகளில், 80 சதவிகிதம் பேர் தன் சொந்த குடும்பத்து ஆண்களின் பாலியல் அத்துமீறலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள், எனக்கும் அந்த அனுபவம் உண்டு.

இந்தியாவில் 90 சதவிகிதத்திற்கு மேலான குழந்தைகள் திருமணத்தின் பெயரால் நடக்கும் எஸ்டாபிளிஷ்டு வல்லுறவுகளால் பிறந்தவை தான் என்று புள்ளிவிபரம் சொல்கிறது.//

இதை எல்லாம் எதற்காக சொல்கிறீர்கள்? இதற்கும் இந்த உரையாடலுக்கும் என்ன பொறுத்தப்பாடு உள்ளது? எங்கள் விமர்சனத்தை உணர்ச்சி வசப்படாமல் வாசித்துப் பாருங்கள். பாலியல், வல்லுறவு, ஆணாதிக்கம் இவை எல்லாம் நாங்கள் எங்கும் மறுக்கவுமில்லை. அதை மறுப்பது எங்கள் அரசியலும் இல்லை. நாங்கள் ”ஒழுக்கம்” பேணும் தூய்மைவாதிகளும் இல்லை.

//இதெல்லாமும் உங்கள் மொழியும் நிலமும் நூலைப் படித்த காரணத்தினால் மட்டுமே எழுதுகிறேன். பெருந்தேவியின் கவிதைகளில் வரும் சமஸ்கிருதத்தையும், ஈஷிக்கொண்டு போன்ற பார்ப்பனியத்தை நிலைநிறுத்தும் சொற்களையும் தாண்டி அவரது பெருவாரியான கவிதைகளை நான் விரும்பி வாசித்திருப்பதாலும் கூட இதை நான் எழுதியிருக்கக் கூடும்.//

ஞானக்கூத்தனை முன்பு சுட்டிக்காட்டியதிலும், பார்ப்பனியம் என்று இங்கு நீங்கள் எழுதுவதிலும், உரையாடலுக்குரிய பிரச்சனைகளை திசைதிருப்ப முயற்சிக்கிறீர்கள் என்றே நினைக்கத்தோன்றுகிறது. உங்கள் கவிதைகள் ஆண் பெண் என்று வலிந்து இருக்கும் இருமைக்கட்டமைப்புகளைத் தாண்டியதாக இல்லை என்றோம். இப்போதோ நீங்கள் அதன் தொடர்ச்சியாக பார்ப்பனியம்-பார்ப்பனிய எதிர்ப்பு என்பதாக வழக்கமாக சொல்லப்படும் பொதுபுத்தி சார்ந்த இருமைகளை முன்வைக்கிறீர்கள். பார்ப்பனியத்தின் கருத்தாடல்களை கேள்விக்குட்படுத்தும், எதிர்க்கும் சம்ஸ்கிருதத்தில் இருக்கும் புத்த, சமண, தாந்திரீக நூல்கள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். கவிதைப் பிரதியில் சமஸ்கிருத வார்த்தைகள் பார்பனியத்தை நிலைநிறுத்தும் என்றால், நீங்கள் உங்கள் கவிதைகளில் பயன்படுத்தும் காமம் துவங்கி கிரஹணம் போன்ற வார்த்தைகளை என்னவென்று சொல்வது? முக்கியமாக, உங்கள் கவிதைகளில் வருகிற “யோனி,” இது சம்ஸ்கிருத வார்த்தைதானே.

ஒரு கவிஞரின் (அவர் பெருந்தேவியாக இருக்கட்டும் அல்லது ஞானக்கூத்தனாக இருக்கட்டும்) கவிதையை, பிரதியில் கிடைக்கும், பின்னிப்பிணைந்த இன, மொழி, பால் என்கிற அடையாளக் கட்டமைப்புகளை அகழ்ந்து எடுத்து பேசுவதை ஒரு வாசிப்புப்பாணியாகக் கொள்ளலாம். ஆனால், அதற்கு முன்பு நீங்கள் பார்ப்பனியம், தமிழன், பெண், ஆண் என்கிற அடையாளங்களை வரையறுக்க வேண்டும். அந்த வரையறைகளைச் செய்தபின்பு தான் பிரதி, அர்த்தம், அதன் செயல்பாடுகள் இவற்றைப் பேச முடியும். அதைவிட்டுவிட்டு, போகிற போக்கில் வசதி கருதி, ஓரிரு வார்த்தைகளை எடுத்துவிடுவது, விமரிசனங்களை சரியான விதத்தில் எதிர்கொள்ள உங்களுக்கு சகிப்புத்தன்மை இல்லை என்பதையே காட்டுகிறது.

பெருந்தேவி

ஜமாலன்

//ஜமாலன் தோழருக்கு, ஒரு குறிப்பிட்ட கவிதைகளை எடுத்துக் கொண்டு விமர்சிக்க முயலும்போது, ஒரு படைப்பாளியின் முழு படைப்பு வெளியையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டு தான் சொல்லாடலை முன் வைக்க வேண்டும் என்பதை நான் சொல்லித் தான் தெரிய வேண்டுமா என்ன? //

இந்தக்கட்டுரை, உங்களின் இந்த இரு கவிதைகளுக்கான இந்துமக்கள் கட்சியின் புகார், அதற்காக உங்கள்சார்பில் நடத்தப்பட்ட கூட்டம் சம்பந்தமானது. ஆகவே, இவை தொடர்பாக விவாதத்தில் இருந்த உங்கள் இரு கவிதைகளையும் பற்றி எழுதினோம். மேலும், ஒருவர் பல படைப்புகளை படைக்கிறார். அவரது முதல் படைப்பும் அடுத்த படைப்பும் ஒன்றுபோலவே இருக்க வேண்டியது எப்படி சாத்தியம், படைப்பாளிக்கு என்று ஒரு சாராம்சம் இருக்கிறதா என்ன, இந்த படைப்பாளி என்றால் இதைதான் படைப்பார் என்று. அப்படி ஒரே மாதிரி படைத்தால் அது படைப்பு அல்ல, சரக்கு.

அன்புடன்

ஜமாலன்

பொதியவெற்பன் மணிவிழா நிதி--ஒரு வேண்டுகோள்

பொதி என்று நண்பர்களால் அழைக்கப்படும் தோழர் வெ.மு. பொதியவெற்பன்தான் சீரிய இலக்கியம் எனப்படும் தமிழின் சிறு பத்திரிக்கை இலக்கியத்தை எனக்கு 1983-84 களில் அறிமுகப்படுத்தியவர். குடந்தையில் அவருடன் 10 ஆண்டுகளுக்குமேல் பல இலக்கியக் கூட்டங்கள், இயக்கப் போராட்டங்கள் என ஒன்றாக இயங்கி உள்ளேன். எனது கல்லூரிக் காலத்தின் பெரும்பாலான மாலைகள் அவரது சிலிக்குயில் புத்தகப் பண்ணையில்தான் கழிந்தது. இதுவரையில் இலக்கியம் சார்ந்தும், இலக்கியத்திற்கு அப்பாலுமான நட்பு உண்டு அவரிடம். பாப்புலோ நெரூடாவை தமிழில் மொழி்பெயர்த்து அவரது பெயரிலேயே சிலிக்குயில் என்கிற பதிப்பகத்தையும் நடத்தி வந்தவர். சிலிக்குயிலுக்கு ஒரு செங்கவிதாஞ்சலி என்கிற பாப்லோ நெருடா பற்றிய அஞ்சலி நூலை வெளியிட்டவர்.

குறிப்பிடத்தக்க கவிஞர், புதுமைபித்தன் குறித்து முழுமையாக ஆராய்ந்து தனது ஆய்வை நிறைவு செய்த தமிழ் அறிஞர், சமூகப்பொறுப்புள்ள இயக்கப்போராளி, முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தில், கலை இலக்கிய பெருமன்றத்தில் இயங்கியவர் மற்றும் புரட்சிப்பண்பாட்டு இயக்கத்தின் ஆதரவாளராக இருந்தவர். சிலிக்குயில் என்கிற பதிப்பு நிறுவனத்தையும் முனைவன் மற்றும் பறை போன்ற இதழ்களையும் கொண்டுவந்தவர். சிறுபத்திரிக்கை இயக்கத்தின் முன்னொடியும் முதல் சிறபத்திரிக்கையுமான மணிக்கொடியின் பொன்விழாவை தனிமனிதராக இருந்து முனைப்புடன் (அதில் நான், தோழர் அ. மார்க்ஸ் மற்றும் போ. வேலுசாமி போன்றவர்கள் பங்கு பெற்றிருந்தாலும்) கொண்டாடியவர். அதற்காக மணிக்கொடி பொன்விழா மலரை வெளிக்கொண்டுவந்தவர்.  குடந்தையில் உள்ள இலக்கியவாதிகளின் ஒன்று கூடல்களுக்கும், தீவிர விவாதத்திற்கும் களமாக அமைந்தது அவரது சிலிக்குயில் புத்தகப்பண்ணை. 1983-ஜுலைக் கலவரத்திற்குப் பிறகு, ஈழத் தமிழ்க் கவிதைகளை வெளிக்கொண்டுவந்தவர். தமிழில் “கவிதாநிகழ்வு“ எனகிற நிகழ்வை அறிமுகப்படுத்தி நடத்திவந்த அவர், பர்வீன் சுல்தானாவின் தீவிர இசைப்பிரியர். இசைக்கோவையாக ராகத்துடன் கவிதைகளை மேடைகளில் அரங்கேற்றும் திறன் கொண்டவர். தமிழில் தத்துவம் குறித்து நூட்களை சமீபத்தில் எழுதி வெளிக்கொண்டு வந்துள்ளார். அவரது பொன்விழா இதழில் அவர்பற்றிய எனது அனுபவங்களையும், இலக்கியத்தை வாழ்வாக ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் ஏன் சொந்த வாழ்வை இழக்கிறார்கள் என்பது குறித்த ஒரு விசாரமாகப் பகிரும் கட்டுரை ஒன்றை எழுதியிருந்தேன். அது ஓரிருநாட்களில் பதிவேற்ற முயல்கிறேன். கடைசிவரை இலக்கியம், புத்தகப் பதிப்பு, விற்பனை என வாழ்ந்து தனது சொந்த வாழ்வையே சூன்யமாக்கிக் கொண்டவர் என்றால் மிகையாகாது. அவரது மணிவிழா குறித்து அவரது பதிவிலும், தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு அஞ்சலிலும் அனுப்பப்பட்ட இந்த அறிவிப்பை இங்கு வெளியிடுகிறேன். தற்சமயம் கார் விபத்தில் காலில் அடிபட்ட நிலையில் சிகச்சையில் இருக்கிறார்.  இலக்கிய நண்பர்கள் தங்களால் இயன்ற உதவிகளை செய்வார்கள் என்கிற வேண்டுகோளுடன்..

சமூக ஓர்மைப் பதிப்பாள முன்னோடியும், சமூக மனசாட்சியான பன்முக ஆளுமையுமான வே.மு.பொதியவெற்பனின் 'பொதிகை--60' மணிவிழா நிகழ்வுகள் 10.05.08 அன்று 'வம்சி புக்ஸ்' சார்பில் திருவண்ணாமலையிலும், 29.08.08 அன்று கலை இலக்கிய பெருமன்ற கிளை சார்பில் குடந்தையிலும் நடைபெற்றன. மணிவிழா குழு சார்பில் சக பயணியர் தோழமைக் கெளரவிப்பாகவும், மருத்துவநல பராமரிப்பிற்காகவும் (கார் விபத்தில் கால்பாதிப்பு) நிதி திரட்டப்படுகிறது. நிதியளித்து உதவ வேண்டுகிறோம். நிதியளிப்பு நிகழ்ச்சி தஞ்சையில் முக்கூடல் ஏற்பாட்டில் தமிழ்ப்பல்கலை அரண்மனை வளாகத்தில் 07.12.08 ஞாயிறு மாலை நடைபெற உள்ளது. தங்கள் பங்களிப்பினை அளித்து உதவுக. இங்ஙணம் ஞானி, அ.மார்க்ஸ், இன்குலாப், கல்விமணி, த.பழமலை, தொ.பரமசிவம், வீ.அரசு, சி.மோகன், திலீப் குமார், கால.சுப்பிரமணியன், நா.விச்வநாதன், எம்.ஜி.சுரேஷ், மு.ராமசாமி, இளமுருகன், பா.மதிவாணன் , அரங்க.சுப்பையா, சுதீர் செந்தில், தேவேந்திர பூபதி, ந.முருகேச பாண்டியன், பிரேம், ரமேஷ், மாலதி மைத்ரி, அரச.முருகுபாண்டியன், இரத்தின கரிகாலன், வேலு சரவணன், இளங்கோ கிருஷ்ணன் மற்றும் புது எழுத்து, முக்கூடல், ட்ரீம்ஷாப், மருதா, பொன்னி பொதியவெற்பன் தொடர்பு முகவரி: வே.மு. பொதியவெற்பன், சிலிக்குயில் புத்தகப்பயணம், சாஸ்தா நிவாஸ் மாடி, மனை எண்:31 , ராஜேஸ்வரி நகர், தஞ்சாவூர்-613005 கைபேசி: 98947 74213 வங்கிக்கணக்கில் செலுத்த: V.M.POTHIYA VERPAN, A/C NO: 1854101031269 Canara Bank, Arul Nagar Branch , Thanjavur http://chilikkuyil.blogspot.com/

குறிப்பும் அறிவிப்பும் ஜமாலன். 24-11-2008

தமிழவன், நாகார்ஜீனன், பிரேம் மற்றும் நான்.

நேற்று நண்பர் பைத்தியக்காரன் ஒரு பதிவு பொட்டிருந்தார் உம்பர்ட்டோ ஈகோவும் உம்மணாம் மூஞ்சியும் - 1! என்று. அதில் என்னைப்பற்றி அவர் கீழ்கண்டவாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்.

//உம்பர்ட்டோ ஈகோ எழுதிய புதினங்களில், முதல் இரண்டு நாவல்களை குறித்து பதிவில் எழுதலாம் என நினைக்கிறேன் (ஏன், மத்த மூணு புதினங்கள் பத்தி நாகார்ஜுனன், ரமேஷ் - பிரேம், ஜமாலன், தமிழவன்... யாரும் எழுதலையா? எழுதினது உன் கண்ணுல படலையா?).//

அதற்கு எனது பதில்:

மேற்கண்டவர்களின் வரிசையில் என்னை சேர்க்காதீர்கள். நான் அவர்களது வாசிப்பில் 10 சதமானம்கூட வாசித்தவன் அல்ல. தவிரவும் அவர்களை ஆச்சர்யத்துடன் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு வாசகன் நான். அதனால் அந்த வரிசையில் ஒரு பொறுத்தமற்றவன்.

அப்பதிவில் தமிழவனின் 'ஜே.கே. எழுதிய மர்மநாவல்' பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தார்.

//தமிழவன் இதே அமைப்பில் ‘ஜி. கே. எழுதிய மர்ம நாவல்’ என்ற புதினத்தை எழுதியிருக்கிறார். இப்போது பிரதி கிடைக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. இதில் தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த பவுத்த சிதைவுகளை ஆராய்ந்திருக்கிறார்.//

அதற்கு மதி கந்தசாமி பின்வருமாறு பின்னோட்டம் இட்டிருந்தார்.

//தமிழவனின் புதினத்தை எப்போது யார் வெளியிட்டார்கள் என்று கொஞ்சம் சொல்ல முடியுமா? முடிந்தார், அந்தப் புதினத்தைப்பற்றியும் கொஞ்சம் எழுதுங்களேன்.

உம்பர்ட்டோ ஈகோவின் Name of the Roseமாதிரி இருக்கிறதென்பது ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது. எங்காவது கிடைக்கிறதா என்று தேடப்போகிறேன்.//

நண்பர் பைத்தியக்காரன் மறு பின்னொட்டம் இவ்வாறு இட்டிருந்தார்.

//தமிழவனின் புதினம் குறித்த விவரம் கிடைத்ததும் கண்டிப்பாக தங்களிடம் தெரிவிக்கிறேன். நண்பர் ஜமாலனுக்கு இந்த புதினம் குறித்து என்னைவிட அதிகமாக தெரியும். அவர் தமிழவனின் புதினம் குறித்து ஒரு விமர்சனத்தை எழுதியிருக்கிறார்.//

அவர்களது பின்னோட்டததிற்கான எனது பதிலே இது. இதை சாக்காக வைத்து தமிழவன், நாகார்ஜீனன் மற்றும் பிரேம் குறித்து சில....

என்பதுகளில் தமிழில் இயங்கிவந்த 3 அறிவுஜீவிகள் தமிழவன், எஸ்.வி.ராஜதுரை, கோவை ஞானி (சாருநிவேதிதா என்பதிகளில் கலை இலக்கியம் என்கிற நூலில் இவர்களை intellectual giants என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.). இவர்களில் இங்கு தமிழவன் நாவல்கள் குறித்து சில குறிப்புகளை பகிரலாம்.

நண்பர் நாகார்ஜீனன் தனது பதிவொன்றில் எனது ஆசிரியர் தமிழவன் என்று குறிப்பிட்டு தமிழவனின் சமீபத்திய நாவலான 'வார்ஷாவில் ஒரு கடவுள்' பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அந்நாவல் குறித்த கருத்துக்களை தீராநதி பேட்டியில் சினிமாக்காரர்கள் பெரியாரைத் தொலைத்துவிட்டார்கள்-என்கிற தலைப்பில் கடற்கரயிடம் விவாதித்துள்ளார் தமிழவன்.

'ஜே.கே. எழுதிய மர்மநாவல்' என்ற நாவல் அநேகமாக காவ்யா வெளியீடாகத்தான் இருக்கும். காரணம் தற்சயம் என்னிடம் அந்த நாவல் கைவசம் இல்லாததால் சரியாக சொல்ல இயலவில்லை. எனது நண்பர் ஒருவர் பெங்களுர்காரர். அவரை தமிழவனை சந்தித்து சில நூட்கள் வாங்கி வரும்படிச் சொன்னபோது, இந் நாவலை தமிழவன் கையெழுத்திட்டு எனக்கு அனுப்பியிருந்தார். (இதை சொல்வதில் ஒரு 'சின்னப் புள்ளத்தனமான' ஆட்டோகிராப் சந்தோஷம்தான். இருந்தாலும் தமிழவன் உங்கள் விமர்சனத்திற்காக என எழுதும்போது அங்கீகாரம் கிடைத்து விட்டதான ஒரு அற்ப சந்தோஷமே.) ஏற்கனவே சென்னை நண்பர் மூலமாக எனக்கு இது அனுப்பப்பட்டது. இரண்டு பிரதிகளும் என்னிடம் இங்கு இல்லை. இந்நாவல் குறித்து எழுதும் எண்ணம் அன்று முதலே உண்டு. இடையில் சில ஆண்டுகள் எழுதுவதை விட்டு விட்டதால் அதில் கவனம் செலுத்தவில்லை. தற்சமயம் பதிவுகள் வந்தபின்தான் எழதத் துவங்கியுள்ளேன். சீக்கரத்தில் அதனுடன் சேர்த்து அவரது புதிய நாவலான 'வார்சாவில் ஒரு கடவுள்' பற்றியும் எழுத வேண்டும்.

ஏற்கனவே தமிழவனின் 'எற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்' என்கிற நாவல் மார்க்குவெஸ்ஸின் 'ஒருநூறு வருஷத்து தனிமை' போன்று நாஞ்சில் நாட்டில் நடந்த சுதந்திர போராட்டக்காலம் துவங்கி சமீபத்திய சாதிய முரண்களினை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட 'மாஜிக்கல் ரியாலிஸ' நாவல். அது குறித்த எனது விமர்சனம் ஒன்று தீபம் பத்திரிக்கைக்கு எழுதியது. அந்த பிரதி என்னவாகியது என்றே தெரியவில்லை. அது தீபத்திலும் வெளியாகவில்லை. இந்நாவல் குறித்து வந்த எதிர் வினைகளை தொகுத்து தனது பதில்களுடன் தமிழவன் ஒரு சிறு பிரசுரம் ஒன்றை 10 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வெளியிட்டார்.

அதன்பின் 'சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்' என்கிற நாவல் வெளிவந்தது. அந்த நாவல் மில்லார்ட் பாவிக்கின் (நாகார்ஜீனன் பாவிக்கின் எழுத்துபற்றி இங்கு பதிவிட்டுள்ளார்.) 'கஸாக்கர் டிக்ஷனரி்' என்கிற நாவலை ஒட்டி அமைந்துள்ளதாக ஒரு விமர்சனம் உண்டு. அந்நாவல் இந்திய திராவிட இயக்கங்கள், ஈழப்போராட்டம், பாபர் மசூதி இடிப்பும், இந்துத்வா இயக்கங்கள் பற்றியதான விமர்சனங்களை அடிப்படையகாகக் கொண்ட இன்றைய கருணாநிதி, ஜெயலலிதா மற்றும் எம்ஜியார் ஆகியோரின் பிம்பங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழதப்பட்ட ஒரு 'அழித்தெழுதப்பட்ட பிரதி' வடிவிலான நாவல். அது குறித்து ஒரு விரிவான விமர்சனம் காலக்கறி (நகலச்சு இதழில் - Xeroxed magazine) வெளிவந்தது. அதை தமிழவன் படித்து எனது சில விமர்சனங்கள் குறித்து ஒரு விளக்க கடிதம் எழுதி அதையும் காலக்குறியில் வெளியிட்டுள்ளோம். பிரச்சனை அதன் கோப்பு என்னிடம் இல்லை. மறு தட்டச்சு செய்ய உள்ள அலுப்பால் பதிவில் வெளியிடவில்லை. பிறகு எனது 'மொழியும் நிலமும்' கட்டுரைக்கு ஒரு நீண்ட கடிதம் அவர் எழுதி அதற்கு நான் பதில் எழுதி அதில் ஒரு விவாதம் நடந்தது.

அடுத்த நாவலே 'ஜே.கெ. எழுதிய மர்ம நாவல்'. இது உம்பர்த்தோ எக்கோவின் 'நெம் ஆஃப் த ரோஷஸ்' நாவலைத் தழுவி எழுதப்பட்டுள்ளது. (உம்பர்ததோ எக்கோ பற்றிய ஒரு அறிமுகக்கட்டுரை காலக்குறியில் எழுதினோம். அது காலக்குறி மீளபதிவில் வரும்.) இந்நாவல் பழைய புத்தகக் கடையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட அழிந்து போன ஒரு பழைய நாவலினை மீள்கட்டமைப்பு செய்யும் வண்ணம் எழதப்பட்ட நாவல். பெளத்த மடாலயங்கள் குறித்தும் ஈழப்போராளிகள் குறித்தும் மதம் சார்ந்த விசாரணையாகவும் நகரும் நாவல் இது.

தற்சமயம் 'வார்ஸாவில் ஒரு கடவுள்' என்கிற நாவல் வெளிவந்துள்ளது. அந்நாவல் என்னிடம் இல்லை. புத்தகக் கண்காட்சியில் எனது மகனை விட்டு வாங்கி வைத்துள்ளேன் (நண்பர் சுந்தர் உதவியுடன்). தமிழவனின் எழுத்துக்களின் மீது எனக்கு தீவிர ஈடுபாடு உண்டு. காரணம் 'கன்னீர் பூக்கள்' 'வைகைறை மேகங்கள்' என்று எனது பதின்ம வயதில் படித்து கிளர்ச்சியுற்று 'பாவாடை கட்டிய பாவைகள் மற்றும் சன்னல் பூக்கள்' பற்றிய தன்னெழுச்சிக் கவிதகளை கக்கிக் கொண்டிருந்த காலங்களில் தமிழவனின் 'புதுக்கவிதை நாலு கட்டுரைகள்' தான் எனக்கு இந்த இலக்கிய உலத்தையே காட்டியது. எங்களுர் பழைய நூலகத்தில் இந்த நூலை எதேச்சையாக எடுத்துப் படிக்க அன்று ஏற்பட்ட ஒரு மனக்கிளர்ச்சியின் விளைவே இன்றைய எனது தேடல்கள். எனது ஒரு நூலையாகவது எங்களுர் நூலக அடுக்கில் வைத்து விடவேண்டும் என்கிற 'லட்சிய வெறி' ஏற்பட்டது அன்றுதான். கருப்பு நிற அட்டையில் அட்டைப் பூச்சிகள் போல நெழியும் எழுத்தக்களில் உள்ள அந்த நூல் புதுக் கவிதைகளை புறவயப் பார்வையில் கோட்பாட்டு அடிப்படையில் விமர்சிக்கும் ஒரு நூல். அதில் 'ரெய்னீஷ் அய்ய்ர் தெருக்காரனும் சாணை பிடிப்பவனும்' என்கிற வண்ணநிலவன் கவிதைப் பற்றிய திறணாய்வுதான் தீவிரமாக இலக்கியங்களை நோக்கியும் எனது 'நெம்பகோல்' கவிதைகளை பார்த்து என்னையே வெட்கப்படவும் வைத்தவை. இலக்கியத்தை ஆழ்தளத்தில் சென்ற அனுகும் முறையை உருவாக்கியது அப்பார்வை.

மத்திய கால கிறித்துவ மடாலயங்கள் பற்றிய ஒரு வரலாறே எக்கோவின் நாவல் என்றால் அதனை தமிழக சூழலில் வைத்த புரிந்து கொள்ளப்பட்ட ஒரு மறுவாசிப்பு நாவலே ஜே.கே. எழுதிய மர்மநாவல். பெங்களுர் காவ்யாவில் பெரும்பாலான தமிழவன் நூற்கள் கிடைக்கும். தமிழவனின் 'ஸ்டரெக்சரலிஸம்' 'தமிழும் குறியியலும்' மற்றும் 'படைப்பாளி படைப்பு வாழ்க்கை' என்கிற 3 நூற்களும் அமைப்பியல் துவங்கி பின் அமைப்பியல் வரை எளிமையாக அறிமுகப்படுத்தும் நூற்கள். இன்று பின்நவீனத்தவம் என்று பேசப்படும் வார்த்தைக்கு அடிப்படை போட்டது அந்த நூலே. அதனை நாகர்ஜீனன், எம்.டி.எம், அ. மார்க்ஸ் மற்றும் பிரேம் ஆகியோர் தொடர்ந்தனர்.

அரசியல் மற்றும் கோட்பாட்டுரீதியான சிந்தனைகள் தமிழவன், கொவை ஞானி மற்றும் எஸ்.வி.ஆர் அளவிற்கு இன்றைய அறிவுஜீவிகளால் காத்திரமாக செய்யப்படவில்லை என்கிற ஒரு சின்ன வருத்தம் எனக்கு இப்பொழுதும் உண்டு. நண்பர் பிரேம் (பிரெம் பற்றிய அறிமுகம் இங்கு மதிகந்தசாமி அவர்களால் DJ விடமிருந்து மீள்பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.) மற்றும் நாகார்ஜீணனின் எழுத்துக்கள் ஓரளவு கோட்பாட்டுரீதியாக பேசக்கூடியவை. எம்.டி.எம்-மின் பின் அமைப்பியல் அறிமுகம் பற்றிய நூலுக்குப்பின் எதுவும் படிக்க கிடைக்கவில்லை. இவைகள் எனது புரிதலுக்கு ஏற்புடையவையாக உள்ளன. மற்ற விமர்சன எழுத்துக்களில் அகவய நோக்கு அல்லது அழகியல் ரசனைவாதப் புரிதலே அதிகமாக உள்ளது. இக்கருத்தை ஒப்பீட்டுரீதியில் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் படித்தவை என்பதில் எனக்கு தெரியாத சிறந்த விமர்சனங்கள் இருக்கலாம். சுட்டிக்காட்டினால் பயனுள்ளதாக இருக்கும். இங்கு பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு வாய்ப்பாக கருதியே இதனை எழுதினேன். பிரேமின் பேச்ச - மறுபேச்சு பற்றிய ஒரு அறிமுகக் குறிப்பை இங்கு பார்க்லாம்.

நண்பர்கள் நாகார்ஜீனன் மற்றும் பிரேமிடம் நாட்கணக்கில் உடன் தங்கியும் பேசியும் பழகியும் உள்ளேன். தமிழவனை ஒருமுறைதான் சந்தித்துள்ளேன் இல்லை பார்த்துள்ளேன். அதுவும் அ.மார்க்ஸ், பொ. வேல்சாமி மற்றும் ரவிக்குமார் அடங்கிய நிறப்பிரிகை குழுவால் தஞ்சையில் நடத்தப்பட்ட ஒரு கூட்டத்தில். கூட்டம் முடிந்து நாங்கள் எல்லோரும் அருகில் உள்ள ஓட்டலில் இரவு உணவு முடித்துவிட்டு உடனே தமிழவனை பெங்களுர் பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டோம். அப்பொழுது அவரிடம் நான் பேசியது ஒன்று அல்லது இரண்டு வார்த்தைகளே. அதன்பின் அஞ்சலில் கடிதத் தொடர்பில் என்னை அவர் அந்த ஒரு சில நிமிட பழக்கத்தில் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவர் போலந்து வார்சா பல்கலைக்கழகம் போனபின் ஒரு அஞ்சல் மட்டுமே. எம்.டி.எம். நடத்திய மேலும் பத்திரிக்கையில் எனது கட்டுரைகள் வெளிவந்தபோது அதைப்பற்றி பேசியதாக நண்பர் பொதி கூறினார். தமிழவனைப்போலவே எம்.டி.எம்.மையும் பலமுறை சந்திக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் இன்னும் எண்ணமாகவே உள்ளது. தற்சமயம் தமிழ் பத்திரிக்கை சூழல் அந்த பழைய காலங்களுக்குள் திரும்பியிருப்பது மகிழ்ச்சியாக உள்ளது. எல்லா நிகழ்வுகளும் வரலாற்றில் இரண்டுமுறை நடக்கும் என்கிற மார்க்சின் கூற்று இதிலும் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. இவர்களுடன் நேரடித்தொடர்பு அருகிவிட்டது ஆனால் அவர்களை வாசிப்பது மட்டும் தொடர்ந்து கொண்டே உள்ளது.

பின்குறிப்பு: தமிழ் பதிவுலக முன்னொடிகளில் ஒருவரான மதி கந்தசாமிக்கு பதிவுலக வீச்சின் விளைவு பற்றிய ஒரு சிறுகதையாடல். இன்று இப்பதிவு எழுதிக் கொண்டிருந்த வேளையில் நண்பர் பிரேம் உரையாடியில் (சாட்டில் நண்பர் டிபீசீடி உபயம்) பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது ஒரு விஷயத்தை ஆச்சர்யமாகக் கேட்டார். அவர் கோவை சென்றிருந்தபோது சில ஆய்வு மாணவர்கள் அவரிடம் நானும் அவரும் 90-களில் பழகிய நாட்களைப் பற்றிக் கூறியுள்ளார்கள். அவர் என்னிடம் இவைகள் எப்படி அவர்களுக்கு தெரிந்தன என்று? நான் எனது பதிவொன்றில் கோபி கிருஷ்ணன் பற்றி எழுதியதில் அந்த அனுபவங்களைப்பற்றி கதைத்திருந்தேன். அதைதான் அவர்கள் அவரிடம் பேசியிருக்க வேண்டும். பதிவுலகம் இப்படி முகந் தெரியாதவர்களிடமும் அறிமுகத்தைக் கொண்டு செல்கிறது என்பது நமக்கு எல்லாம் மகழ்சியான ஒன்றுதானே.

அன்புடன்
ஜமாலன்.

படங்கள்: தமிழவன், நாகர்ஜீனன் மற்றும் பிரேம்.