நிலமிழந்த திணைக்குடிகளின் ”சொல் நிலம்” - மகராசனின் கவிதைகள்– ஜமாலன்

இழந்த நிலத்தை தனது சொற்களில் பதியும் ஒரு கவிதை உத்தி பாலஸ்தீனியக் கவிஞர் மக்மூத் தார்வீஸிடம் வாசிக்க முடியும். 83-களில் வெளியாக தமிழீழக் கவிதைகளிலும், அவர்களது ஈழ நிலத்தை சொற்களால் தங்க்ள கவிதைகளில் பதியமிட்டார்கள். நிஜமான தனது மூதாதைக் குடிகள் வாழ்ந்த அதில் விளைந்த குருத்துக்களான நமது கண்முன், அந்நிலம் பறிக்கப்பட்டு, இல்லாமல் ஆக்கப்படும்போது, அந்நிலத்தை தனது படைப்புகள் வழியாக பிராதியாக்குதல் என்பது நிலத்தோடு பிணந்த ஒரு உடலின் கலகச் செயல்பாடு. அச்செயல்பாட்டை பாலஸ்தீனியக் கவிதைகளுக்குப்பின் தந்தவை ஈழக்கவிதைகள். தமிழில் அந்த தளத்தை, தனது நிலம் களவாடப்படுவதை, தான் துரத்தப்படுவதை, ஒரு அகதியாதல் மனநிலையில் பாடும் கவிதைகள் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.

ஆய்வாளரும், ஆசிரியரும், கவிஞருமான நண்பர் ஏர். மகாராசன் அவர்களது ”சொல் நிலம்” கவிதை நூலை அனுப்பியிருந்தார். அந்த தலைப்பு எனக்கு ஏற்படுத்திய பிம்பம், மேற்கண்ட, பாலஸ்தீன, ஈழக்கவிதைகளின் நினைவைக் கொண்டுவந்தன. தார்வீஸ் பற்றிய எனது கட்டுரை ஒன்றில் இதை விரிவாக விவரித்துள்ளேன். மகாராசனின் இக்கவிதைகள், நிலம் குறித்த ஏக்கத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ளது என்றாலும், அகதியாதல் என்ற விரட்டப்பட்ட மனநிலையில் தனது நிலத்தின் கனவுகளை, ஏக்கங்களை பதியவைக்கவில்லை. ஆனாலும், அதற்கான முதன் முயற்சியாக தன் நிலம், வயல், உழவு, மக்கள்நிலை, திணை என கவிதையாக்க முயற்சி செய்யப்பட்டுள்ளது.

சிறிய நூல் என்றாலும் எளிமையான மொழியில் இயற்கையைப் பாடும், நேசிக்கும், மனித நேயத்தையும், அதற்கான ஒடுக்கப்பட்ட அரசியல் குரலையும் முன்வைக்கும் கவிதைகள். கூடுதலான அரசியல் உணர்வால் எழுதப்பட்ட உணர்ச்சி சார்ந்த கவிதைகள் என்பதால் அழகியல் வாசிப்பில் ஏற்படும் உணர்ச்சியாக மாறி வெளிப்படுவதாக உள்ளது.

”எல்லா நாளும்

பொழுதுகள் விடிந்தாலும்

இல்லாதவர் வாழ்வையே

கவ்விக் கொள்கிறது

இருள்.”

”நிழல் வனம்” என்ற தலைப்பில் இயற்கை, காடுகள் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதையில்..

“மனித

நிழல் போர்த்திய

நாடுதான்

வெயிலில்

வெந்து சாகிறது.

எட்டிய

காட்டுக்குள்ளிருக்கும்

மரங்களும் பூக்களும்

இப்போது

சிரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.”

தற்போதைய குரங்கணி நிகழ்வோடு இதனை ஒப்பிட்டு பார்க்கிறது வாசிப்பு. காடு நம்மை பார்த்து சிரிக்கிறது போலிருக்கிறது ”மரங்களோடு எரிந்தார்கள் மனிதர்களும்” என்று.

இவரது கவிதைகளில் சிலவரிகள் இயற்கை என்ற புலத்தை, தமிழ் என்ற திணைக்குடி நிலத்தோடு இணைத்து ஏங்கும் ஒரு தவிப்பை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது. இயற்கை அழிவால் கூடுகள் சிதைந்த பறவைகளின் ஒப்பாரிக் குரல் கேட்பாரற்று ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. இந்த ஒப்பாரி ஒலி காட்சியாக மனதில் பதிகிறது இவரது கவிதை வரிகளில். ”ஒப்பாரி மகரந்தம்” என்ற ஒரு சொல்லாட்சி சுணாமி எனப்படும் ஆழிப்பேரலை பற்றிய கவிதை ஒன்றில். சூழ்கொண்டு துக்கத்தை பிரசவிக்கும் ஒரு மகரந்தப்பொடியாக மாறிய துயரத்தின் ஓலக்குரலை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.

”உரிமை பறிக்கும்

சாதித் திமிராய்

உயிர்கள் பறித்தது

கடல் திமிர்.”

என்று ஆழிப்பேரலை என்ற இயற்கை பேரிடருடன், சமூகப் பேரிடராக உள்ள சாதியத்தை இணைப்படுத்தி வாசிக்கிறார். இயற்கையும், சமூகமும் இல்லாதவனுக்கு பெருந்துயராக மாற்றப்பட்டுவிட்ட அவலத்தின் குரலாக ஒலிக்கிறது இவரது கவிதைகள்.

”வெண்மணி வயலின்

செந்நெல் மனிதர்கள்”

உடல் நிலமாகவும், நிலம் உடலாகவும் மாறுவதிலும், மாற்றுவதிலும் அதிகாரத்தின் ஆதிக்க வெறி எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை இவரது பெரும்பாலான கவிதைகள் உணர்த்துவதாக உள்ளது. ”கூதிர் காலம்” என்ற கவிதை ஒரு சங்ககப்பாடல் காட்சியின் அக ஏக்கத்தை சொல்கிறது. ஒருவித பழமை ஏக்கம் என்பதுடன் இணைந்து இயற்கை நோக்கி திரும்புதலும், இழந்த நிலத்தை மீட்கும் திணைக்குடி மனமும் கவிதைகள் நெடுகிலும் ஒழுகியோடுகின்றன.

”செல்லாக்காசுகளின் ஒப்பாரி” என்ற கவிதை. பணமதிப்பிழப்பு என்ற மோடியின் செல்லாக்காசுத்திட்டத்தின் விளைவை சொல்லும் கவிதை.

”செல்லாமல் போனது

இழந்துபோன வாழ்வைப்

போர்த்திக் கிடக்கும்

சீவன்களும்தான்.”

என்று மனிதனே செல்லாக்காசாக மாற்றப்பட்டுவிட்ட அரசியல் அவலம் பற்றிய பதிவாக உள்ளது.

ராம்குமார் படுகொலையை சாதிய ஆணவப் படுகொலையாகவும், அதில் பார்ப்பனர், காவிகள், காவல்துறை உள்ளிட்டவற்றின் கூட்டதிகாரம் சாதிய முகத்தில் எப்படி ஒரு சாமாநியனைக் கொன்றது என்ற கருத்தை கவிதையாக முயன்றிருக்கிறார். கவிதையைவிட கருத்து ஒரு புதிய கோணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அதேபோல; ”அறத்தீ மனிதர்கள்” என்ற கவிதையும் முல்லிவாய்க்கால் படுகொலையினால் சிதறுண்ட மனதின் வெளிப்பாடாக அரசியல் மீது காறி உமிழும் சொற்கோவையாக வெளிப்பட்டுள்ளது.

தமிழகத்தின் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள நீர்-அரசியல் குறித்து பேசும் ”நீரின்றி அமையாது தமிழகம்” என்ற கவிதையின் இறுதிவரிகள் இன்றைய தமிழின அரசியலின் புள்ளியை சுட்டிச் சொல்கிறது இப்படி,

பூநூலால் கோா்க்கப்பட்ட

இந்திய வரைபடச் சாயங்களை

அவ்வப்போது

ஆறுகள் தான் அழிக்கின்றன.”

புரட்சிகரக் கவிமரபான இன்குலாப் கவிதைகளின உணர்ச்சிமிக்க சில வரிகளைப்போன்ற வரிகள், சொல்முறை சில கவிதைகளில் வெளிப்பாடு கொண்டுள்ளது. பழந்தமிழ் அறிவுடன், தமிழ் மரபிலும், தமிழின் அணியிலக்கன மறைபொருள் விளக்க உத்திமுறைகளான உள்ளுரை, உவமம், உருவகம், இறைச்சி போன்றவற்றைப் பயன்படுத்தி, கவிதை மொழியை ஒரு இணைமொழியாக்க உத்தியாக வெளிப்படுத்துவதற்கான மொழிப்புலம் கொண்ட மகராசன், மென்மேலம் சிறந்த கவிதைகளை எழுதமுடியும் என்பதை, கவிதை குறித்த அவரது அறிதலாக வெளிப்படும் கீழ்கண்ட வரிகள் சொல்லிச் செல்கின்றன.

”கவிதைகளில் இளைப்பாறுகின்றன

சுமைத்தாங்கிச் சொற்கள்”

”கவித்தனம் காட்டவே

எழுதி எழுதித் தீர்கின்றன

சொற்கள்.”

”ஈரம் கோதிய சொற்கள் தான்

வாழ்வின் தாகத்தை

இப்போது தணிக்கின்றன”

உணர்வுகள் கவிதைகளில் சொற்களாக மட்டுமே மிஞ்சாமல், அழகியல் சார்ந்த காட்சிகளாக எடுத்துரைக்கப்படும்போது வாசிப்பில் நினைவற்ற நிலையில் மொழித்துகளாக சேர்ந்துவிடும். கவிதையில் சொற்கள் இசைத்தன்மையுடன் இருக்க எதகைமோனை போன்ற உத்திகளை உருவாக்கியதன் பின்னணி என்பது இத்தகைய அழகுணர்ச்சியை இசைத்தலாக கவிதை வெளிப்படுத்தவும், வாசப்பில் அது இசைாயக மனதில் படியவுமே. மகராசனின் இகக்விதைகளில் அழகியல் என்பதில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தினால், செய்நேர்த்திமிக்க கவிதைகளாக அவை வெளிப்படும் என்ற நம்பிக்கையை தரும் கவிதை தொகுப்பாக இந்நூல் வெளிவந்துள்ளது.

- ஜமாலன் 15-03-2018

நூல் குறிப்பு: ”சொல் நிலம்” – ஆசிரியர்: கவிஞர். மகாராசன் – டிச. 2017- பக். 88- ஆதி பதிப்பகம் – திருவண்ணாமலை - விலை: ரூ 100

இலக்கியமும் எளக்கியமும் தமிழின் புதிய ”லாம்” களும் “ம்”களும் - புதிய அறிவுக்கட்டடடடப்பட்ட அஸ்திவாரங்கள்

நண்பர் சுரேஷ் கண்ணன் அவர்கள் முகநூலில் கீழ்கண்ட நிலைத்தகவலை பதிவு செய்து உள்ளார். அது குறித்த எனது கருத்து கீழே...

”பின்நவீனத்துவ படைப்புகளுக்கென்று பிரத்யேகமான குணக்கூறுகள் உள்ளன. ஒரு நாவலில் ' ஒழி,பழி,குழி, மழி,கிழி' என்ற வார்த்தைகள் மாத்திரமே பத்து பக்கங்களுக்கு வந்தால் அந்த கலகத்தன்மைக்காகவே அதை பின்நவீனத்துவ நாவல் என வகைமைப்படுத்தலாம்' என்றார் நண்பரொருவர்...

உதாரணமாக...

குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி
குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி குழி

என்று ஒரு நாவலில் வந்திருந்தால் சம்பளப் பாக்கிக்காக டிடிபி ஆப்பரேட்டர் பழிவாங்கியிருப்பாரோ என்று தவறான யூகம் கொள்ளாமல் அது பின்நவீனத்துவ நாவல் எனறு உறுதியாக சொல்லி விடலாம் என்கிறார்.
***
1941-ல் சபாபதி என்றொரு திரைப்படம் வந்தது. 'இருப்புப்பாதை வியாசம்' என்கிற கட்டுரையை குறும்புக்கார மாணவனான சபாபதி, ரயிலின் சப்தங்களையே தொடர்ச்சியாக 18 பக்கங்களுக்கு "குப் குப்..குப்..குப்... என்று எழுதியிருப்பான்.

ரயில் பாலத்தைக் கடக்கும் போது வரும் 'கடகடகட பட படபட' என்கிற நுண்ணிய வேறுபாடும் அந்த 18 பக்கங்களில் உண்டு.
***
எனக்கென்னமோ தமிழின் முதல் பின்நவீனத்துவப் பிரதி அந்த 18 பக்கங்களாகத்தான் இருக்கும் என தோன்றுகிறது.
http://www.youtube.com/watch?v=Qxs94r_J7-U
அவரது நிலைத்தகவல்  https://www.facebook.com/suresh.kannan.1806
************************************

இப்படியெல்லாம் பின்நவீனத்துவத்தை சொல்லித் தந்த அந்த பேராசானின் காலை காட்ட சொல்லுங்கள். தொட்டு கும்பிடனும். எந்த ஒன்றையும் யாரும் ஒழுங்காக படிப்பதில்லை. வார்த்தைகளை வைத்து ஜல்லியடிப்பது என்பதுதான் பின்நவீனத்துவம் என்று 20 ஆண்டுகளாக தமிழில் புரிந்துகொண்டுள்ள அபத்தம் அபாரமானது. தமிழ் மூளையின் விசேஷ குணாம்சங்களில் ஒன்று புதுமைபித்தன் கூறியதைப்போல.. ”தமிழ் குரங்குதான் முதல் குரங்கு என்பது.”  இந்த பழம்பெருமை எந்த புதிய ஒன்றையும் மூளைக்குள் நுழையவிடாது.  வரலாற்று ஆலமரத்தை அணைத்துக் கொண்டு தூங்கிவிடுவதில் அளப்பறிய ஆனந்தத்தை அடையும் தமிழ் அரசியல். ஆதார் கார்டுகளையும், ரேஷன் கார்டுகளையும் உற்பத்தி செய்யும் தமிழ் மெகா நாவல் இலக்கியம்.  வாசகன் தங்கி கண்ணீர்விடவும், கட்டி அழவும், உணர்ச்சிப் பெருக்கில் நனையவும் ஆன வாசக குடியிருப்புகளை வரைந்து தள்ளும் ரியல்-எஸ்டேட் எளக்கிய எழுத்தாளர்கள் என நிரம்பி வழியும் தமிழ் இலக்கியச் சூழல்.

நகங்களை அழகாக வெட்டி வழவழப்பாக ஆக்கிக்கொள்வதை முதல் நிபந்தனையாகக் கொண்டு உருவாகி உள்ள பதிப்பக-எழுத்தாள-வாசக உறவு. சொறிந்துகொள்வதில் ஒரு போட்டி வைத்தால் அதில் இவர்களே பெரும் பரிசுகளை தட்டிச் செல்வார்கள். தமிழ் இலக்கியம் கட்டக்கடைசியில் சொறிதலிதம் என்கிற இஸத்தை கண்டடைந்து உள்ளது தனது எண்ணற்ற பண முதலீட்டு வியபாரத்தில் சிக்கி.

தமிழின் உயர்ந்தபட்ச இலக்கியத்தர அளவுகோல் கல்கி, சுஜாதா மற்றும் பாலகுமாரன் என்கிற நிலைக்கு இலக்கிய உலகம் இறக்கப்பட்டு உள்ளது. சுஜாதா, பாலகுமாரன் வெகுசன எழுத்துக்களை தமிழில் உருவாக்கிய இரண்டு இலக்கிய எந்திரங்கள்.  அவர்களது தேவை வெகுசனத் தளத்திலானது.  அதை இலக்கிய தளத்திற்கு நகர்த்திவிட்டனர். அதன் மெகா உற்பத்தி நிறைந்து வழியும் இடமாகிவிட்டது தற்போதைய இலக்கிய உலகம். பாலகுமாரனின் அவதாரமாகிப்போன இலக்கிய மம்ம நாயனார்கள் நிறைந்துவிட்டனர். எண்ணற்ற நாவல்கள் வெளிப்படுவது அதன் ஒரு விளைவுதான். பாலகுமாரனின் அறத்தை ஒருவரும், காமத்தை பிறிதொருவரும், நெகிழும் மனிதர்களை மற்றொருவரும்  தங்கள் எழுத்துக்களின் வழி உச்சநிலைக்கு கொண்டு சென்று உள்ளனர். கல்கியும், சாண்டியல்யனும் மீண்டும் பிறப்பது அவசியமாகி உள்ளது. அது வெகுசனதளத்தில் தேவையானது என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. இலக்கிய உலகில் அதன் பணி என்ன? என்பதே கேள்வி. இலக்கியத்தின் சரிவு இங்குதான் துவங்கியது. இன்று அது எண்ணற்ற பாலகுமாரன், சுஜாதாக்கள், கல்கி, சாண்டில்யன்களை இணையவெளி எங்கும் இலக்கியவாதிகளாக அவதாரமெடுக்க செய்து உள்ளது. இவர்கள் சொம்புடன் அலைந்து திரியும் அவலம்தான் தாங்க முடியவில்லை.

தமிழ் மூளையின் விசேஷ அமைப்பு எந்த ஒன்றையும் தனது பழமைவாதத்தை தண்டி ஏற்காது என நினைக்கிறேன். அதனால்தான் பு.பி. கபாடபுரம் எழுதினார். தமிழின் முதல் பின்நவீன பாலிம்செஸ்ட் சிறுகதை அது. அந்த கதையை ஒரு பெரும் நாவலாக விரிக்க முடியும். அந்த கதையில் இன்று அரசியல் பண்ணும் தமிழ் தேசியர்கள் உட்பட வந்து போவார்கள்.  அந்த கதையின் விசேஷம் தமிழின் வரலாற்றை ஒரு அழித்தெழுதப்பட்ட புனைவாக எழுதி வைத்து உள்ளதுதான்.   கோணங்கி கூறியதைப்போல கபாடபுரத்தில் ஒருவன் நுழைந்து வெளிவந்தபின் அவன் முற்றிலும் வேறொரு மனிதனாக மாறிவிடுவான். இதைக்கூட சரியாக வாசிப்பதில்லை நம் ஆட்கள். சிற்பியின் நரகம், நாரத ராமாயணம், பிரம்ம ராஸஸ், கட்டிலை விட்டிறங்கா கதை, வேதாளம் சொன்ன கதை... (பெயர்கள் நினைவில் எழுதப்படுகிறது.) இப்படி பலவடிவங்களில் எழுதிப்பார்க்கப்பட்ட புதுமை பித்தன் கதைகள் எல்லாம் பின்நவீன எழுத்து சொல்லும் மொழிவிளையாட்டைக் கொண்டவைதான்.

இந்துத்துவாவை, ராமயாணத்தை காந்தியை இந்திய சுதந்திரப்போரை மணுதர்மத்தை சாதியத்தை தமிழில் புதமை பித்தனின் நாரதராமயணம் அளவிற்கு வலுவாக கிண்டலடித்த ஒரு அரசியல் பிரதி வேறொன்றில்லை. தமிழின் பழகிய உணர்வுநிலையின் போலித்தனத்தை நுட்பமாக கிழித்தெறியும் ஜி. நாகராஜன் போன்றவர்கள் எழுத்தெல்லாம்தான் நவீனத்துவ உணர்வை முன்வைத்தவை. பின் நவீனத்துவம் என்பது ஒரு பின்-மனித சிந்தனை (post-human thought). மனிதன் என்கிற நவீனத்துவ கண்டுபிடிப்பிலிருந்தும், அதனால் உருவாகி உள்ள அழிவுகள், வன்முறையிலிருந்து, மனித மையவாத சிந்தனையிலிருந்து விலகி செல்லும் சிந்தனை. அது ஏதோ கிலி, பலி.. என்ற வார்த்தைகளின் தொங்கி கொணடிருப்பதில்லை.

குழந்தையின் அழுகையை வெறும் சத்தமாக உணர்ந்து அர்த்தமற்றது என்று முடிவெடுத்தால், எல்லாக் குழந்தையும் பசியில் செத்த மடிவதை தவிர வேறு வழியில்லை. சத்தம் ஒழுங்குபடுத்தி அர்த்தமாகிறது என்பதால், அர்த்தமற்ற சத்தம் என்பதை அதாவது நமக்கு புரியாததை, வெறும் சத்தமாக ஒதுக்க முயல்கிறோம். அதன் உணர்வு புரிவதில்லை.  அர்த்தம் என்பது ஒரு சமூக ஒழுங்கு என்பதால், அந்த ஒழுங்கை அதிகாரத்தை ஏற்பதே இதன் அடிப்படை. இப்படி சொல்வதால் மேலே குறித்த உங்கள் நக்கலான சப்தங்களின் அடுக்கை ஏற்கிறென் என்பதல்ல பொருள். இப்படி பலரும் பின்நவீன எழுத்து போலியை உருவாக்குவதே பிரச்சனை. அதை வைத்து அந்த சிந்தனைமீது சேற்றை வாறியிறைப்பது என்பது இப்போது எல்லோருக்கும் வசதியாக உள்ளது.

காரணம் இன்று இலக்கியம் என்பது வெகுசன எழுத்திற்கான பத்திரிக்கை எழுத்திற்கான பயிற்சிக்கூடமாக சான்றிதழ் வழங்கும் பட்டறையாக மாற்றப்பட்டு உள்ளது. இதுதான் தமிழில் முகநூலின் நான்காண்டு கால சாதனை. இலக்கியவாதி குமுதம் விகடனில் இடம் பிடிப்பதே உயர் லட்சியமாக மாறிவிட்ட காலமிது. கேட்டால் இலக்கியத்தின் எல்லைக் கோட்டை பின்நவீனத்தவம் அழித்துவிட்டது என்பார்கள். அதற்கு மட்டும் பின்நவீனத்துவம் முட்டுக் கொடுத்துக் கொள்வார்கள். தமிழில் தனது திறமையற்ற எழுத்தை அடைப்பதற்கான ஒரு குமிழாக பின்நவீனத்துவம் பயன்படுகிறது என்பதே யதார்த்தம்.

உண்மையில் பின்நவீனம் முன்வைக்கும் எந்த இலக்கிய எழுத்தையும் யாரும் படிப்பதில்லை. ஏன் காப்காவின் நாயகன் பெயரற்ற ஆங்கில எழத்து K ஆக உள்ளான்? சில நேரங்களில் வெறும் சப்தங்களை வெளியிடும் மொழியற்றவனாக உள்ளான்? என்பதெல்லாம் வாசிக்கப்படுவதோ உள்வாங்கப்படுவதோ இல்லை. இலக்கியம் என்பது முன்னேறிச் செல்வதற்கான படிகட்டாக மாறிவிட்டது. அதன் அதிகபட்ச எல்லை பாப்பலராக மாறுவது. பெரும்பத்திரிக்கையில் எழுதுவது. 10000 பிரதிகள் விற்கும் குப்பையை இலக்கிய கோபரமாக கட்டமைப்பது. இதெற்கெல்லாம்தான் பின்நவீனத்துவம் முன்வைத்த மைய உடைப்பு, புனித உடைப்புதான் காரணம் எனக் கூறிக்கொள்வது.  இலக்கியத்திற்கான மதிப்பீட்டை மற்றைய சிந்தனைகளைவிட பின்நவீனத்துவம் மிகவும் கொதிநிலையான சமூக உணர்வு மற்றும் அறிவுத்தளத்தில் முன்வைக்கிறது.  வாசிப்பாளனை விழிப்புகொள்ள தன்னோடு சேர்ந்து எழுத சிந்திக்க வைக்கிறது. மனிதன் மனிதனாக மையம் கொண்ட அனைத்தையும் விமர்சிக்கிறது. ஒரு புதிய மொழி விளையாட்டை முன்வைக்கிறது. அதன் அரசியல் பற்றிய பல விமர்சனங்கள் உள்ளபோதும், இலக்கியத்தில் அதன் செயல்பாடு முக்கியமானதே. 

இங்கு பின்நவீனத்துவம் என்பது என்னவென்றே புரியாமல் வார்த்தைகளை வைத்து ஒரு புறம் மிரட்டுவதும், மற்றொரு புறம் அதை வைத்து நக்கலடிப்பதும்தான் நடக்கிறது. பின்நவீனத்துவம் என்ன என்பதை விளக்கவோ, விளங்கிக்கொள்ளவோ யாரும் முயற்சிப்பதில்லை. நவீனத்துவமே புரியாத தமிழ் உலகில் பின்நவீனத்துவம் புரிவதும் கஸ்டம்தான்.  தமிழ் இணையத்தில் குறிப்பாக முகநூலில் நீர்த்துப்போன வார்த்தை இலக்கியத்தைப் போல பின்நவீனத்துவமும் ஒன்று.

இந்த புத்தகச் சந்தையிலாவது வாங்கி நண்பர்கள் பின்நவீனத்தை புரிந்து கொள்ள குறைந்தபட்சம் தமிழில் வந்துள்ள இந்து புத்தகங்களையாவது படிப்பது நலம்.

1. கோபிசந்த நாரங் எழுதியுள்ள பின்நவினத்துவம், கீழைக்காவயியல் பற்றிய மொழிபெயர்ப்புநூல். (ஜெமோவால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நூலும் கூட.) - சாகித்ய அகாதமி வெளியிடு.

2. பின்நவீனத்துவம் - ஆக்ஸ்போர்ட் தத்துவநூல் வரிசை மொழிபெயர்ப்பு பிரேம். அடையாளம் பதிப்பகம்.

3. பின்அமைப்பியலும் குறியியலும் - எம. டி. முத்துக்குமாரசாமி - பதிப்பகம் நினைவில் இல்லை. அவுட் ஆஃப் ஸ்டாக் ஆக இருக்கலாம்.  (நூல் பெயர் நினைவில் எழுதப்படுகிறது. தவறு இருக்கலாம்.)

4. எம். ஜி சுரேஷின் - குறுநூல் அறிமுகவரிசை 6 சிறு புத்தகங்கள் - அடையாளம் பதிப்பகம்.

5. க. பூரணசந்திரன் எழுதிய பின்நவீனத்தவ அறிமுக நூல் - பதிப்பகம் நினைவில் இல்லை.

6. அமைப்பியலும் அதன் பிறகும் - தமிழவன் - அடையாளம் பதிப்பகம்.

 
இவற்றை படித்தால் பின்நவீனத்துவம் பற்றிய இப்படி ஒரு அடிப்படையற்ற கேலி வெளிப்படாது என நம்புகிறேன். :) :)

பின்குறிப்பு - மார்க்சிய தோழர்களோடு இது குறித்து உரையாடும் மனநிலையில் நான் இல்லை.  இது அவர்களுக்கான பதிவு இல்லை. பின்நவீனத்துவத்தை வைத்து ஜல்லியடிப்பவர்கள் உரையாடலாம்.

- ஜமாலன் 19-01-2014 jamalan.tamil@gmail.com

யதார்த்த மாயை அல்லது மாயையின் யதார்த்தம் அரங்கநாதன் கதைகள் ஒரு வாசிப்பு. – பகுதி:1

தமிழ்ச்சிறுகதையில் புதுமைப்பித்தன், மௌனி என்ற இரு எழுத்தியக்கங்களுக்கு பிந்தைய காலத்தில் உருவான சிறுகதைப் போக்குகளில் ஒன்று மா. அரங்கநாதன் கதைகள். எழுத்தாளன் காரணராகவும், எழுத்து ஆசிரியனின் தனிச்சொத்தாகவும் மாறிவிட்ட இன்றைய நவீன சமூகத்தில், இக்கதைகளை மா. அரங்கநாதன் என்கிற இலக்கிய ஆசிரியரின் படைப்பாக்கமாக கருதுவதும், அதன் ஆழ, அகலங்கள் மற்றும் நீள, உயரங்களை அந்த ஆசிரியரை வைத்து மதிப்பிடுவதும் இயல்பானதாக கருதப்படுகிறது. கதைகளின் வழி படைப்பாசிரியனை[i] மதிப்பிடுவதற்கு மாறாக, ஆசிரியன்வழி கதையை மதிப்பிடும் போக்கு முக்கியத்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இது 17-ஆம் நூற்றாண்டிற்கு பிறகு உருவான சொத்துரிமை மற்றும் காப்புரிமை சார்ந்து உருவானதே. செவ்வியல்கால சமூகங்களில் தனிப்பட்ட படைப்பாசிரியன் எந்த ஒரு படைப்பின் உரிமையாளனாகவும் இருந்திருக்கவில்லை. ஆனால், நவீனசமூகம் படைப்பை ஆசிரியனின் உரிமையாக மாற்றிவிட்டது. அந்த உரிமை படைப்பாசிரியனின் பரிசாகவும், தண்டனையாகவும் மாறிவிட்டது. அதனால் ஆசிரியனை தனது சொல்லாடல்கள் வழி கட்டுப்படுத்துவதாகியது. அதாவது ஆசிரியனை செவ்வியல்-சமூக அங்கத்திலிருந்து விடுவித்தது, அதேநேரம் நவீன அரசு உருவாக்கிய கருத்தியல் மற்றும் சொல்லாடல்களம் வழியாக நவீன-சமூகம் என்கிற பேரமைப்பின் அங்கமாக மாற்றியது.

இந்நிகழ்வை பிரஞ்சு சிந்தனையாளர் மிஷல் பூக்கோ தனது ”படைப்பாசிரியன் என்றால் என்ன?”[ii] என்ற கட்டுரையில் விரிவாக விவாதிக்கிறார். ”படைப்பாசிரியன்” என்ற குறிச்சொல் கருத்துக்களின் வரலாற்றில், அறிவு, இலக்கியம், தத்துவம் மற்றும் அறிவியல் என்று தனித்துவமாக்கப்பட்டதோடு உருவான ஒன்று என்கிறார். இப்படி எழுத்தை சொத்தாக கருதி படைப்பாசிரியனின் உரிமையாக மாற்றியதன்மூலம், அந்த படைப்பாசிரியனை அதிகாரம் தன்வயப்படுத்திக் கொள்கிறது. அவனை தனது கண்காணிப்பிற்குள் நிறுத்திவிடுகிறது. அவனை அந்தகால சொல்லாடல் வெளிதாண்டி எழுதமுடியாமல் செய்துவிடுகிறது என்கிறார். படைப்பாசிரியனை அக்காலத்தின் சரித்திரவிளைவாக மாற்றிவிடுகிறது என்கிறார்.

அப்படி என்றால் உண்மையில் ஒரு படைப்பில் படைப்பாசிரியனின் பங்குதான் என்ன? படைப்பாசிரியன் தொல்குடி மாந்த்ரீகன் போல “சந்நதம்“ வந்து “தான்“ பிறழ்ந்த நிலையில், மொழி அவன் வழியாக வந்து கதையை எழுதிவிட்டுப் போகிறதா? சமூகஜீவியான ஒரு படைப்பாசிரியன் வெறும் ஊடகம் மட்டுமா? அவனது ரத்தமும் சதையுமான வாழ்விற்கும் அவனது எழுத்திற்கும் தொடர்பில்லையா? பிரஞ்சு சிந்தனையாளர் ரோலான் பார்த் சொன்னதைப்போல படைப்பாசிரியன் உண்மையில் இறந்துதான் போய்விட்டானா? படைப்பு என்பதை பிரதியாக மட்டுமே அணுக வேண்டுமா? பூக்கோ சுட்டிக்காட்டுவதைப்போல படைப்பாசிரியன் என்பவன் அந்தகால சொல்லாடலினால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு வரலாற்றிற்குள் நின்று மட்டுமே வாசிக்க முடியுமா? அல்லது இரத்தமும் சதையுமான எழுத்தாளனின் ஒரு ”மாற்று-தான்” (ஆல்டர்-ஈகோ) தானா?

”முத்துக்கருப்பன் எண்பது” (முத்துக்கருப்பன் என்பது… என்கிற தலைப்பு பொருத்தமானதாக இருந்திருக்கும்) என்கிற மா. அரங்கநாதனின் எண்பது கதைகளையும் ஒருசேர வாசிக்கும்போது எழும் கேள்விகளே இவை. மா. அரங்கநாதனின் எழுத்தாளர் என்கிற மாற்று-தானின் ஒரு மாற்று-தானாக வருகிறது இக்கதைகளில் முத்துக்கருப்பன் என்கிற பெயரடையாளம். மகாபாரதத்தை எழுதிய (அல்லது தொகுத்த) வியாசர், அவரே அதில் ஒரு பிரதான பாத்திரமாக (கௌரவர்கள், பாண்டவர்கள் எல்லோருக்கும் உயிரியல் தந்தையாக) கதையாடலை நிகழத்தியதைப்போல, இதில் முத்துக்கருப்பன் என்கிற பெயரடையாளம் கொண்ட பாத்திரம் ஒவ்வொரு கதையிலும் ஒருவிதமாக வெளிப்பட்டு நிற்கிறது. இது ஒரு உத்திசார்ந்த நுட்பம் என்றபோதிலும், இதற்குள் இந்த படைப்பாசிரியன் என்கிற கருத்தாக்கம் முத்துக்கருப்பன் வழியாக தனது இருப்பை பிரதிக்குள் காட்டியபடியே உள்ளது. முத்துக்கருப்பன் குறைந்தது ஒரு பெயர்ப்பலகையாக (கதை தேட்டை) வந்து அக்கதையாடலின் பிதுரார்ஜிதமாகவாவது இருப்பை வெளிப்படுத்தும் வண்ணம் கதையின் உத்திகள் பின்னப்பட்டு உள்ளன. ஆக, படைப்பாசிரியனின் இருப்பு என்பதுதான், இக்கதையாடலின் மையசரடாக இருப்பதால், ஒருவகையில் முத்துக்கருப்பனின் பலரூபங்களின் வெளிப்பாடாக அமையும் ஒருவகை சைவமதம் முன்வைக்கும் “திருவிளையாடல்” இறை-தத்துவமே இதன் அடிப்படையாக உள்ளது எனலாம்.

அவதாரம் என்பது வைணவ மதத்தின் இறை-வெளிப்பாட்டு-உத்தி என்றால், திருவிளையாடல் என்பது சைவமதத்தின் இறை-வெளிப்பாட்டு-உத்தி. சைவசித்தாங்களினால் இக்கதையாடல்கள் வழிநடத்தப்படுவதற்கான ஒரு வடிவ உத்தியே இந்த முத்துக்கருப்பன். அல்லது பிரபஞ்ச தோற்றம் என்பது சித்தினால் மாயை வழி உருவாக்கப்பட்ட சடத்தின் பலவடிவமும் அதன் அலகிலா விளையாட்டும் என்கிற மாயாவாதத்தின் செயல் உத்தியாக இக்கதையாடல்களை வாசிக்கலாம். அதாவது ஒருமை பன்மையாகிறது. ஒருவகையில் ஒருமையும் பன்மையும் ஒன்றுதான். ஒருமையை பன்மையாக பார்ப்பது மாயை. மாயை ஒரு ஆற்றல். அந்த ஆற்றலினால் பன்மையான இந்த உலகை, மறைப்பால் (மலத்தால்) இருமையாக்குவதில் உள்ள தத்துவத்தை மறுப்பது அவசியமாகிறது இக்கதையாடல்களுக்கு. இது சைவ தத்துவமரபின் மையசரடு என்றுகூட சொல்லலாம். இருமை என்பது பன்மை அல்ல. அதனால் இருமையான உலக யதார்த்தம் என்பதை மறுதலிக்கும் இக்கதையாடல்கள் நன்மை-தீமை என்கிற நவீனத்துவ இருமை விளையாட்டிலிருந்து விலகி நின்று பார்ப்பதாக உள்ளது. காரணமற்ற உலகின் காரணங்களை காணமுனைகிறது. அதாவது காரணத்தை மறுக்கவேண்டிய காரணத்தை கண்டடைய முனையும் கதையாடல்கள். அக்காரணராக தோன்றி மறையும் எழுத்துருவே முத்துக்கருப்பன்.

அரங்கநாதன் தனது படைப்புகள் பற்றிய ஒரு வாக்குமூலமாக நகுலனின் ”நான் எழுதி முடித்த பின்பே எனக்கு என்ன எழுதினேன்னு தெரியும்.” என்ற வாசகத்தை தனது செவ்விகளில் குறிப்பிடுகிறார். இதை அவரது இலக்கிய கோட்பாடாகக்கூடக் கொள்ளலாம். காரணம், அதே செவ்வியில் கூறுகிறார் ”காரண காரியங்களோடு இருக்கும் எந்தப் பொருளும் நிலைப்பது கிடையாது. அன்பு என்று நாம் உணர்வதிலே நோக்கமோ எந்தவித காரண காரியங்களோ இல்லை.” (இது “அஞ்சலி“ கதையில் முத்துக்கருப்பனின் விமர்சனக்கட்டுரையில் ஒரு வாசகமாக எழுதப்பட்டு உள்ளது.) இதனை அவரது சித்தாந்தம் அல்லது தத்துவம் அல்லது நவீனமொழியில் சொன்னால் உலகக் கண்ணோட்டம் எனலாம். அதாவது படைப்பு ஒரு ஆழ்மன வெளிப்பாடு, அது நினைவற்றநிலையில் நிகழும் ஒன்று என்பதே. அதற்கு காரண காரியங்கள் இல்லை. அதை படைப்பாசிரியனின் “தான்“ என்கிற நினைவுநிலையிலான ஒரு உடலின் சமூக வாழ்வு கட்டுப்படுத்தாது. எனவே, சமூகத்தில் புழங்கும் ஒரு எழுத்தாளனை, ஒரு படைப்பின் படைப்பாசிரியனாக கருதிவிட முடியாது. அல்லது படைப்பு என்பது காரணங்கள் நோங்கங்கள் அற்றது என்பதே. ஆனால், படைப்பு ஒரு எழுத்தாளனை படைப்பாசிரியனாக உற்பத்தி செய்வதன் மூலம்தான் பிரதியாகிறது.

அதாவது ஒரு இலக்கிய படைப்பாசிரியன் படைப்பில் தோன்றி படைப்பில் வாழ்ந்து படைப்போடு மறைகிறான். அல்லது படைப்பாசிரியன் படைப்பிற்கு முன்னும் பின்னும் படைப்பாசிரியனாக இருப்பதில்லை. படைப்பில் மிஞ்சுவது பிரதியே. பிரதியில் படைப்பாசிரியன் மறையும் இடத்தில் வாசகன் வெளிப்படுகிறான். வாசகன் தன்னுருவாக்க வினையாக பிரதியை கட்டுகிறான். அதற்கு எழுத்தாளனின் உயிரியல் சார்ந்த சமூக வாழ்க்கை எந்த உதவியும் செய்வதில்லை. அதாவது படைப்பாசிரியன் யார் என்று அறியாமலே ஒரு படைப்பை வாசிக்க முடியும் எனும்போது, படைப்பாசிரியனின் வாழ்வு பற்றிய விபரங்களும், வினைபாடுகளும் வாசகனுக்கு தேவையற்றது என்பதே. ஆனால், படைப்பாசிரியன் படைப்பிற்கு வெளியில்தான் இல்லை. படைப்பிற்குள் அவன் உயிர்ப்புடன் உள்ளானா? இல்லையா? என்பதை வாசிப்பாளன் கண்டடைவான். படைப்பாசிரியன் நினைவற்றநிலையில் படைக்கலாம், ஆனால் வாசிப்பாளன் சமூகநினைவுடன்தான் வாசிக்கிறான். அல்லது வாசிப்பாளன் படைப்பாளனை உற்பத்தி செய்வது பிரதியின் ஒரு வாசிப்பு செயல்பாடாக ஆகிறது. வாசிப்பு அப்படைப்பாளனை பிரதிக்குள் உயிர்ப்பிக்கிறது. அதாவது, காரணமற்ற படைப்பு காரணமாவது வாசிப்பில். அரங்கநாதனால் காரணமற்று படைக்கப்பட்ட இவை ஒரு காரணத்தின் பொருட்டே வாசிக்கப்படுகிறது என்பதை சொல்லவே இந்த நீண்ட உசாவல்.

சங்கப்பாடல்களின் எந்த படைப்பாசிரியரையும் நமக்கு தெரியாது. படைப்பாசிரியரை நாம்தான் உருவாக்குகிறோம் அவரது பிரதியிலிருந்து. சான்றாக காக்கை பாடினியார் என்ற பெயர் நாம் பிரதியிலிருந்து உற்பத்தி செய்த படைப்பாசிரியரின் பெயர்தானே தவிர அப்பிரதியை எழுதியவரின் பெயரல்ல. ஆக, பிரதிக்குரிய படைப்பாசிரியனின் பெயர் என்பது தனிச்சொத்தை அடிப்படையாகக்கொண்ட முதலாளியத்தின் விளைவாக உருவானதே. இங்கு எழும் கேள்வி படைப்பாசிரியனாக உள்ள ஒரு எழுத்தாளனின் சமூக வாழ்வு படைப்பில் அல்லது பிரதியில் என்ன வகிபாகத்தை வகிக்கிறது என்பதே? இதற்கான பதிலை மொழிக்கும் படைப்பிற்குமான உறவிலிருந்தே பெறமுடியும். ஒரு படைப்பை கட்டுவது மொழி என்றால், மொழியை கட்டுவது சமூகம். ஆக, சமூகம் மொழியாக படைப்பாசிரியனின் ஆழ்மனமாக கட்டமைந்து உள்ளது எனலாம். படைப்பாசிரியனும், வாசகனும், பிரதியும், சமூகமும் தொடர்புறுவது மொழிவழியாகவே. சமூகவயமாகிவிட்ட மொழியால் வெளிப்படுத்தப்படும் படைப்பானது, படைப்பாசிரியனின் ஆழ்மனக்கட்டுமானத்தின் வழியாக வெளிப்படுகிறது. அதாவது பிரதி என்பது சமூகம், படைப்பாசிரியன், வாசகன் என்கிற மொழி-நெசவில் நெய்யப்படும் பொருளே. இதன்பொருள், ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் பிரதி ஒவ்வொருவிதமாக நெய்யப்படும். பிரதி என்பது முற்றுமுழுதான பொருள் அல்ல. செயலில் உருவாகும் இயக்கத்தில் இருக்கும் ஒன்று. ஆக, பிரதியை கட்டுவதும் கலைப்பதும் வாசிப்பே.

(…. இன்னும் வரும்..)

- ஜமாலன் 23-10-2012 (jamalan.tamil@gmail.com)

இக்கட்டுரை காக்கைச்சிறகினிலே (மே-2013) இதழிலும், சிற்றேடு (ஜீலை செம்படம்பர் இணைப்பு) இதழ்களிலும் வெளிவந்து உள்ளது. கட்டுரையின் நீளம் கருதி பகுதியாக வெளியிடப்படுகிறது.

குறிப்புகள்.

---

[i] Author என்ற ஆங்கிலச்சொல்லிற்கு இணையாக தமிழில் ஆசிரியன் என்ற சொல் புழக்கத்தில் உள்ளது என்றாலும், அது அதற்கான சரியான சொல்லாட்சியாக கருதமுடியவில்லை என்பதால், படைப்பாசிரியன் என்ற சொல்லை அதற்கு பகரமாக பாவிக்கிறேன் கட்டுரை நெடுகிலும்.

[ii] பூக்கோ ”படைப்பாசிரியன்” என்று பயன்படுத்தும் சொல் அந்தந்த கால வரலாற்றின் ஒரு குறிப்பிட்டவகை சொல்லாடலை உருவாக்கிவிடுபவர்களையும் குறிப்பதாக உள்ளது. உதாரணமாக பிராய்ட் மற்றும் மார்க்ஸ் போன்றவர்களை சொல்லலாம். இவர்களை சொல்லாடலை உற்பத்தி செய்யும் ஆசிரியர்கள் என்கிறார். ஆனால், இலக்கிய படைப்பாசிரியன் என்பவன் அக்கால வரலாற்று சொல்லாடலால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான் என்கிறார். படைப்பாசிரியன் என்பதைவிட படைப்பாசிரியத்துவ செயல்பாடு ("author function") என்பதை முக்கியப்படுத்துகிறார். எல்லா பிரதிகளையும் ஒன்றுபொல் வாசிக்கமுடியாது செய்வது இந்த செயல்பாடே. விரிவாக அறிய மூலக்கட்டுரையை வாசிக்கவும். What is an author? – Michal Foucault.

திருட்டுப்போன காதல்கதை அல்லது வடபோச்சே வடிவேலு.

சலிப்போடு நாளிதழின் கள்ளக்காதல்களை புரட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு காலைப்பொழுதில் சலியாது சந்தேகங்களை கிளப்பும் சந்தேகச் சாம்பிராணியிடமிருந்து ஒரு போன்கால். என்னய்யா ஆளைக்காணோம் நீண்டநாளாய் என்றேன். புத்தகக்கண்காட்சியில் ரொம்ப பிஸி, ஓகோ, நான் சில குறிப்புகளை தருகிறேன் அதை உங்கள் பிளாக்கில் வெளியிட்டு பேஸ்புக்கில் பகிர்ந்து டுவிட்டரில் துப்பிவைக்க முடியுமா? என்றார். நானும் நீண்டகால நண்பர் என்பதால் சரி சொல்லுங்கள் என்றேன். அவர் சொல்ல சொல்ல எழுதப்பட்டது. அடைப்புக்குறியில் உள்ளவையும், அடிக்கோடிட்டவையும் என்னுடையவை. அதற்கு சந்தேகம் பொறுப்பல்ல. மற்றவற்றிற்கு சந்தேகமே பொறுப்பு.

ம்ஹ்ஹ்…. (சந்தேகத்தின் செருமல். பேசத்துவங்கியது.)

2013 ஆம் ஆண்டு சென்னை புத்தகச் சந்தையில் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக தமிழக தல்ஸ்தோய் எழுதுவதாக பறைசாற்றிய பத்தாயிரம்பக்க நாவல் திருட்டுப் போய்விட்டது. பாழாய்ப்போன பதிப்பகம் வாஸ்துபிரகாரம் சமையல்கட்டு வைக்க வேண்டிய அக்னி மூலையில் தனது கடையை வைத்ததே காரணம் என்பது ஒருவிதமாக புரிந்துவிட்டது அவருக்கு. தமிழகத்தில் கடைபோட்டு வடைசுடும் பதிப்பகங்களும், வடைசுட்டதால் கடைபோடும் பதிப்பகங்களும் என இரண்டுவகைப் பதிப்பகங்கள் உண்டு. இந்த சதிவேலைக்கு காரணம் தமிழகத்தின் பிராபல்ய போட்டி பதிப்பகமே. என்னை என்ன ஆப்ப சோப்பை என்று நினைத்தார்களா? நான் கற்பனை பிரதேசங்களை காற்சட்டைப் பைக்குள் காத்திரமாக வைத்திருப்பவன். நினைத்தால் ஆயிரம் பக்கம் கதையை ஒரு நொடியில் அப்படியே எழுதிவிடுவேன் என்று கர்ஜித்தபடி திரிந்தார் அந்த எழுத்தாளச்சிகாமணி.

என்றாலும் இத்தகைய கதை திருட்டுகளை கண்டுபிடிப்பதற்கென்று ஒரு தனித் துப்பறியும் துறை உம்ப்ர்த்தோ எக்கோவின் ஃபுகோஸ் பெண்டலுமில் உள்ள நைட்ஸ் டெம்பளார்களைப் பின்பற்றி இழந்த இலக்கிய உச்சத்தை மீட்டெடுக்க உலகெங்கும் ரகசிய சங்கமாக விரவியிருந்தது. அவர்களாக இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் பொதுநல வழக்காக எடுத்து வாதாடி தண்டனைத் தருவதை முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு எழுத்தாளச் சிங்கத்தின் நாவலை ரகசியமாகத் தேடத்துவங்கினார்கள். அதற்கு எழுத்தாளர் ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்று பணிவன்போடும் ரகசியமாகவும் கேட்டுக் கொண்டார்கள்.

முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்ய? நாவலின் பெயர், நாயக, நாயகியின் பெயர், வில்லன்கள், திருப்புமுனை சம்பங்கள், உச்சங்கள். எச்சங்கள், பட்சணங்கள், பாத்திரங்கள், கண்ணீர் மிகும் உணர்ச்சிமிக்க காட்சிகள் எழுதப்பட்ட இடங்கள், பொன்மொழிகள், அறிவுரைகள் இப்படி எதாவது குறிச்சொற்கள் இருந்தால் கணிப்பொறியின் கண்காணிப்பு எந்திரம் வழியாக கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்றார்கள்.

நாவலின் பெயர் கண்ணீர்க்காடு. இந்த பெயரிலும், இதற்கு நெருக்கமான பெயரிலும் தேடுபொறி ஆயிரம் தமிழ் நாவல்களை முன்வைத்தது. கண்ணீர்க்கோடு, கண்ணீர்தேசம், கண்ணீர்உணவு. கண்ணீர்கலை, கண்ணீர்கொலை துவங்கி கண்ணீர் கால்சராய், கண்ணீர்வடை, கண்ணீர்இட்லி.. இப்படி தமிழின் அத்துனை சொற்களோடும் கண்ணீரின் நெகிழ்ச்சி கரைபுரண்டோடியது.

காதல்கதை என்றார் தத (தமிழ் தல்ஸ்தோய் சுருக்கம்). காதல்கதை என்று அடித்தால் தேடுபொறி நிற்காமல் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. ஒன்றா இரண்டா உடனே தேடி தள்ளிவிட, திணறிக்கொண்டிருந்தது தேடுபொறி. இரகு (இலக்கியஉச்ச ரகசியக் குழு) இது வேலைக்காகாது என்றது. காதல் இல்லாத கதை தமிழில் உண்டா. மாதத்திற்கு 3 சினிமாக்கள். 30 நாவல்கள். 300 சிறுகதைகள். 3000 கவிதைகள் வருகிறது. பற்றாக்குறைக்கு பிளாக்கில் புலம்பவது, பேஸ்புக்கில் சலம்புவது, டுவிட்ரில் தும்முவது என அது கிடக்கு ஒருகோடி. அப்பறம் மதிப்புரை என்ற பெயரில் எழுதப்படும் காதல் கடிதங்கள் ஒருபக்கம் என்றால், சொற்சித்திரங்களாக சுண்டிவிடப்படுபவை பலபக்கங்கள். முகநூலில் காதல்வலை விரித்து காத்திருப்போரோ எண்ணிலடங்கா. இப்படி காதலை வைத்து எதையாவது கண்டுபிடிக்கமுடியுமா? வேண்டுமானால் மரத்தை வெட்டுவதற்கு பதிலாக காதலர்களை வெட்டி அரசியல் பண்ணி ஆச்சியைப் பிடிக்க அலையலாம்.

தனித்துவமான கற்பனைக் காட்சி எதாவது? நாயகியின் பொட்டை பார்த்து நாயகனுக்கு காதல் பொங்கி வழியும் தமிழில் இப்படி ஒரு அற்புதக்கற்பனை யாராலும் எழுதப்பட்டதில்லை என்றார் தத. இது ஒரு பழம் இலக்கியக் கோட்பாடு இதை வைத்து எல்லாம் கண்டுபிடிக்க முடியாது. நாயகியின் எதையாவது ஒன்றைப்பார்த்து எதையாவது ஒன்றை வழியவிடுவதே உயர்ந்த ரசனை என்கிறது இவ்விலக்கியக் கோட்பாடு.  அது தமிழ் நாவல்களின் நாயகபாவமும்கூட என்று ஜெர்மானிய அறிஞர் முக்காமுல் 3025 பக்கங்களுக்கு ஆய்வை சமர்பித்து உலகெங்கிலும் தமிழ்க்காதலை காற்றைப்போல பரவவிட்டுவிட்டார். பொட்டில் துவங்கி கட்டிலுக்கு அழைப்பதே காதல் பாவத்தின் (இது பாவம் அல்ல சமஸ்கிருதம் அழுத்தி உச்சரிக்கும் பாவம்) உச்சம். அதை வைத்து ஒன்றும் செய்யமுடியாது. கப்பலில் துவங்கி கண்தெரியாதவர்வரை தமிழ்க்காதல் பிரபலம்.

கண்ணீர் மிகும் இடங்கள் எதாவது சொல்லுங்கள் என்றனர். முழு நாவலும் தேம்பி தேம்பி அழுதபடி எழுதப்பட்டதுதான். பக்கத்திற்கு பக்கம் கண்ணீரால் புரட்டும்படி உள்ளதால் சிறப்பான காட்சியாக எதையும் அவரால் சொல்ல முடியாமல் கண்களில் கண்ணீர் அருவியாக வழிந்தது.

கள்ளகாதல் உண்டா? ஒரேயொரு கள்ளக்காதல் காட்சி உண்டு. அதில் பண்ணையார்  பஞ்சாயத்திற்கு வந்த வேலைக்காரியுடன் பம்பு செட்டில்… ஹீ ஹீ…. அதற்கு மேல் அவரால் சொல்ல முடியவில்லை. பம்புசெட் அனுபவம் ஏற்படுத்திய பரவசத்தில் மூழ்கிவிட்டார் போலிருக்கிறது.

யார்மீதாவது சந்தேகம்? லத்தின் அமேரிக்க போலி பாஸ்போட்டில் உலவும், போர்ஹெ ஆவியடித்தாக சொல்லி, போர்ஹெவை தனது கற்பனைக்கத்திகளால் கொன்று குவிக்கும் தமிழக போர்ஹேஸ்களாக இருக்கலாம். ஆனால், தபோ (தமிழக போர்ஹேஸ்கள்) இதை திருடி எழுதவேண்டிய அவசியமில்லை. அவர்கள் வார்த்தைகளை கண்ணீரில் நனைத்தே நாவல் படைப்பவர்கள். அன்பை அப்படியே ஆறாக ஒடவிட்டு உள்ளங்களை மிதக்கவிடுபவர்கள். அன்பிற்கு உண்டோ அடைக்கும் மதகு. தத வைவிட அதிக கண்ணீர் தேசங்களை உருவாக்கி தமிழக குடிமக்களை கண்ணீரில் தவிக்க விட்டவர்கள். அவரிடம் தத வின் உன்னத மனிதர்கள் எல்லாம் ஓரமாக நின்று தேம்பி தேம்பிதான் அழவேண்டும். கண்ணீரை கட்டியான திரவமாக்கி பால்போல் எழுதும் மற்ற எழத்தாளர்கள் எல்லாம் இந்த உள்ளுர் சமாச்சாரங்களில் அதிகம் அக்கறைக் கொள்வதில்லை. அவர்களுக்கு அநேக ஃபாரின் சரக்குகள் உள்ளன. பாரிலிருந்தபடி அள்ளிவிடலாம் அதுகளை. இடுப்பிற்கு மேலும் கீழும் எதுவும் அவர்களால் எழுதப்படுவதில்லை என்பதோடு அதற்குமேல் மனித உருப்புகளே வேஸ்ட் என எண்ணுவதால் அவர்களை காரணமாக ஆக்கமுடியாது. கண்ணீரா தண்ணீரா என கண்டுணரமுடியாத திட-திரவ-ஆவி எழுத்தில் விகசிக்கும் புதிர்நடையில் எண்ணற்ற கதைக்கோடுகளுக்குள் சிறைப்பட்ட மாயக்கம்பளத்தின் கிளிமூக்கு பயணிகளின் குறிப்புகளில் அடைபடாத உப்பு யாத்ரீகனால் ரசவாதமற்ற அந்த எழுத்தை ரசக்குளிகைக்குள் அடக்கியிருக்க முடியாது.

    

சரி கதையின் சுருக்கம் என்ன? கதையைத்தான் திருடுவார்கள் நினைவை திருட முடியுமா என்று தனது நினைவிலிருந்து அந்த நாவலின் சுருக்கத்தை திரும்ப மூவாயிரம் பக்கங்களுக்கு எழுத துவங்கினார் தமிழக தல்ஸ்தோய்.  அடுத்த புத்தக சந்தையில் அது கடவுச்சொல் மற்றும் காவல்துறை பாதகாப்புடன் வெளியிடப்படும். வாஸ்து பார்த்து நீர்மூலையில் அல்லது குபேரமூலையில் வைத்து வெளியிடுவதால் வளம்கொழிக்க தமிழகத்தில் இலக்கியம் உச்ச வளர்ச்சியைத்தொடும் என்ற நம்பிக்கை நகரத்தில் பரவுவதாக வட்ட-சதுர ரசிகமணிகளால் செய்திகள் வந்தபடி இருந்தன.

பத்து ஆண்டுகளாக தான் எழுதிய கதை காணாமல் போனதைவிட கதைக்குள்ளிலிருந்து காணாமல் பொன ஸ்வேதாவைத் தேடித்தான் அதிகம் அலையவேண்டியதாகிவிட்டது. ஒரு புணர்ச்சிகரமான காட்சியல் உணர்ச்சிவசப்பட்டு அந்த சிறுபெண்ணை காணாமல் அடித்துவிட்டேன். நாவலின் எந்தப்பக்கத்தில் ஒளிந்தால் என்றே என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவளைத்தேட என நாவலில் அவளைப்போல பல துப்பறியும் முன்-அறிப் பேண்களை (pre-cog females என்பதன் செந்தமிழ்ச் பெயர்ப்பு. யார் இவர்கள் என்பதை அறிய ஸ்பீல்பர்க்கின் “மைனாரிட்டி ரிப்போர்ட்“ என்கிற அறி-புனை (இதுவும் ஸயின்ஸ்பிக்ஷன் என்பதற்கு விஞ்ஞான பதிவர்கள்கண்ட செந்தமிழ் பெயர்ப்பு) படத்தை பார்க்கவும்.) அழையவிட்டேன். நாவல் முழுவதும் ஸ்வேதாவின் பல ரூபங்களில் அந்த பெண்களே அலைந்தனர். இப்படி தீவிரமாகத் தேடத் துவங்கிய காரணம் ஸ்வேதா எனது இதயங்கவர்ந்த காதலி. நான் பெற்ற செல்வம். நானே பெற்று நானே காதலித்த செல்வம் அவள். ஸ்வேதா முதன்முதலாக புத்தியிர்ப்பு நாவலில் வரும் நீண்ட பயணத்திற்கிடையில் படர்ந்திருந்த ரஷ்ய ஏழைக்குடியானவனின் கொதுமை வயிலில்தான் பிறந்தாள். அவள் தாயை கற்பழித்த அந்த வக்கீல் நாயகனால் பிறந்தவள் அவள். அவளது ரஷிய முகத்தை கொண்டு வரமுடியாமல் எனது கிராமத்தின் நெற்கதிர்கள் மண்டிய பசும் வயல்வெளியில் பிறந்தாள் ரஷியமுகத்துடன். பம்புசெட் பண்ணையாரின் கள்ளக்காதலை, கோதுமை வயல்களிலிருந்து, நெல்வயல்களுக்கு மாற்ற ஐநூறு பக்கங்கள் நடக்க வேணடியதாகிவிட்டது. ஸ்வேதா என்றபெயர் நடாஷா என்பதைப்போல இனிமையாக இருந்தாலும், தமிழ்மொழிக்குள் ஷ ஸ இல்லாமல் சிக்கித் தவித்தது. ச்வேதா, நடாசா என்பது ஏதோ புதிதாக தொலைக்காட்சியில் பழைய பலகாரத்தை கலரடித்து காட்டும் சமையற் குறிப்பிற்காக கேமராமேனால் இடப்பட்ட புதிய பெயர்போல இருந்தது.

அதனை சாந்தி என்று தமிழ் சத்தத்தில் எனக்குள் உச்சரித்தபோது இதயம் உள்ளே அழுது புரண்டது. பண்பாடு பண்பாடு. என்னே ஒரு பண்பாட்டுப் புதுமை இது. எனது உணர்ச்சிகளை என்னால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. இந்திய தத்துவமரபில் சாந்தி என்பது சாதரண ஒரு சொல் அல்ல. மந்திரம். அது எனக்குள் பொறிதட்டி விழித்து புரண்டு படுத்ததுதான் இந்த நாவலின் படிமமாக மாறியது. அவளுக்கு பொட்டு வைத்தபோது கண்களில் காதல் கசிந்துவிட்டது எனக்கு. என்னால் அவளை காதலிக்காமல் இருக்கமுடியாது. “சான்ஸே இல்ல” என்ற குரல் எனக்குள் ஒலித்தபோது கல்லூரி மாணவனாக பங்க் வைத்து காதில் ஒற்றைக்கடுக்கன், உள்ஜட்டி வெளித்தெரிய பின்புறம் தொங்கும் நீளக்காலசராய் தொப்புளை மறைத்தும் மறைக்காமலும் உள்ள டீசர்ட் என ஒரு நாயகனின் தோற்றம் உள்ளே ஓடியது. பண்பட்ட பாரததாயின் புதல்வன் என்பதால், அவனுக்கு வேட்டியை கட்டிவிட்டேன்.

நானே காதலிக்கத் துவங்கிவிட்டால் எப்படி கதையின் நாயகனுக்கு அவளை காதலியாக்க முடியும். அதனால் நானே நாயகனாக மாறி ஒரு கிராமத்தின் நடுத்தரக் குடும்பத்தில் பிறந்து தொலைக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. மலன்கொவ் என்ற பெயர் பொருத்தமற்று இருந்ததால் மாதொருபாகன் என்று பெயரை சூட்டிக்கொண்டபோது ஸ்டெப்பி பச்சைப் புள்வெளிகள் எனது மலக்காடாய் கிடந்த ஊர்குளத்தின் கரைகளில் பரவி பசுமையில் பளிச்சிட்டது. சூரியனின் கதிர்கள் பட்டு அப்புள்வெளியின் ஈரமினுமினுப்பில் பசுமை ஒரு ஆவியாக பரவியது. நீராவியின் மென்படலத்தில் சிரித்தது அந்த பொட்டு வைத்த வட்டநிலா. சாந்தியை வர்ணித்து வர்ணித்து மூர்ச்சையாகி சாந்தியற்றுப்போன மாதொருபாகனான மலன்கோவ் இப்போ காதலிப்பதற்கான உத்தியை தயாரிக்க வேண்டும். இதுவரை எழுதப்பட்ட எந்த காதலும் இல்லாத புதுக்காதலாக இது இருக்கவேண்டும். ஏற்கனவே தமிழகத்தில் காதல் இல்லை. இருந்தாலும் ஒட்ட வெட்டவேன் என்று அரிவாளோட அலைகிறார் ஒரு அரசியல் பெரியவர். அவரே கண்ணீர்விட்டு கசிந்துருகி எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி காதலித்து களவும் கற்புமான நாடு என சொல்லும்படி எழுதியிருந்தேன் அந்த இடத்தில்.

காதல் உத்தியை நவீனமாக தீட்டவென தீவிர சிந்தனையில் ஆலமரத்தின் அடியில் படுத்திருந்த மாதொருபாகனுக்கு பட்ஷிபாஷைகள் தெரியுமாதலால், மரத்தின் மேலே ஆசுவாசமாக வந்த அமர்ந்து இரண்டு அண்டரண்ட பஷிகளின் பேச்சு காதில் நுழைந்து கபாலத்தை தொலைத்து இதயத்தில் விழந்தது. ”காதல் காதல் காதல் காதல்போயின் காதல்போயின் சாதல் சாதல்.”

பின்குறிப்பு – கட்டக்கடைசியில் கதையின் 9120 பக்கங்களை கண்டுபிடித்த இரகு-வினர். கீழ்கண்ட குறிப்பை எழுதிவைத்துவிட்டு தங்கள் ரகசியக்குழுவை கலைத்துவிட்டு மறைந்தனர் திசைக்கொருவராக.

“எங்களால் கடுமையான உழைப்பிற்கும், படிப்பிற்கும் இடையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காணாமல் போன அந்த 10000 பக்க கதையில் 9120 பக்கங்களை கண்டுபிடித்துவிட்டோம். அப்பக்கங்களை மிகவும் கடினமான உழைப்பில் படித்து முடித்தோம். முதல் 30 பக்கங்களே அடுத்தடுத்து வெவ்வேறு தலைப்புகளில் 9020 பக்கங்களுக்கும் பிரதிசெய்யப்பட்டிருந்ததைக்கண்டு தாங்கவியலா மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி குழுவை கலைத்துவிட்டோம் என்பதை அறிவிக்கிறோம். எஞ்சிய 80 பக்கங்களும் முந்தைய நாவலாசிரியர்களின் கல்லறையிலிருந்து பிறதொரு காலத்தில் கண்டெடுக்கப்படலாம். நன்றி.“ -இரகு

- ஜமாலன் (12-01-2013)

எதிர்கொள்ளலும் எதிர்கொல்லுதலும்.

வேளச்சேரி சம்பவம் குறித்து தோழர் அ. மார்க்ஸ், எம்.டி.எம், ஜெயமோகன் மற்றும் பல பதிவர்களும் முகநூலர்களும் எழுதி உள்ளனர். தமிழின் முக்கிய எழுத்தாளராக கருதப்படும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுதிய   (தமிழ் சினிமாக்களில் சிலர் கேள்வி கேட்டால் ஒரு பாட்டையே பாடி முடிப்பார்கள். குறிப்பாக டி ராஜேந்தர் படங்களில் இத்தகைய பாடல்கள் உண்டு.) கட்டுரைக்கு நண்பர் ராஜன்குறை டேக்-1, டேக்-2 மற்றும் டேக்-3 என்று தொடராக ஒரு மறுப்பு எழுதி உள்ளார். அம்மறுப்பை ஒட்டி எனக்கு ஏற்பட்ட சில கருத்துக்களை பகிரவே இப்பதிவு.

இலக்கியவாதி என்கிற எழுத்தாளன் எப்படி கொம்பு முளைத்த சாமியராக இருக்கிறான் என்றும், அவனை கொம்பு முளைக்காமல் திரியும் ஆட்டுக்கிடா களப்பணியாளர்கள், விமர்சகர்களிடம் ஒப்பிட்டு எப்படி நீ கேட்கப்போச்சு இந்த கேள்விய என்று ஒரு பெரிய பாட்டு பாடி உள்ளார் ஜெயமோகன். நான் இலக்கியவாதி அரசியலைக்கூட இலக்கியம் வழியாகத்தான் பேசுவேன் என்று கூறிவிட்டு அத்தோடு அடுத்து இந்த உண்மை என் மனசாட்சிய உறுத்தியவுடன் படைப்பாக உள்ளே கருவுற்று பிள்ளையாக பிறந்து பதிவில் தவழ்நது பின் அச்சில் அரங்கேறி வரும் அப்போ பார் என்று கூறி கட்டுரையை முடிப்பதே சரி. அதன் பிறகு கதை ஒன்று நீளமாக எதற்கு? எல்லாம் ஏகாம்பரேஸ்வரர் பலன்தான். என்ன இருந்தாலும் என்னை எப்படி எல்லாம் திட்டுவார்கள் பார் என் ரசிகனே என்று முன்னுணர்வுடன் தனது இலக்கிய ஆளுமையை நிலைநாட்டியிருப்பதுதான் முக்கியமான தொழில் ரகசியம். அதனால் நான் அதிகம் எழுதினாலும் அந்த “எலிப்பொறி” வாக்கியத்திற்குள் சிக்கி சின்னாபின்னமாகிவிடுவேன். எங்க எழுத்தாளர் “வசைபாடிகள்“ என்று முன்பே உன்னை சொல்லிவிட்டார் என்று ”துதிபாடிகள்” கூறிவிட்டால். எதற்கு வம்பு?

பன்முகப்பார்வை என்றால் மூன்று மறுபக்கத்தை (பாலுமகேந்திராவின் மறுபக்கத்தை மூன்றுமறை பார்ப்பதல்ல) பார்த்துவிட்டு பிறகு முதல் பக்கத்தை பார்ப்பதுதான் போலிருக்கிறது. ஒற்றைதிசைவழியில் ஒடுங்கித் திரியும் அற்ப களப்பணியாள அரசியல் விமர்சகளுக்கு எப்படி தெரியும். எண்திசைகளில் ஒரே வீச்சில் பார்த்து ஒரே வெட்டில் வீழ்த்தும் இலக்கிய பிரம்மரகசியம்.

ஜெயமோகன் அவர்கள் இப்படி முடிக்கிறார் ”இலக்கியத்தில் முழுமையான தர்க்கங்களுடன், உணர்ச்சிக் கூர்மையுடன் சொல்லப்பட்ட விஷயங்களையேகூட நம்முடைய பொத்தாம்பொது வாசகர்கள் அவர்கள் ஏற்கனவே பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஒற்றைப்படை அரசியலை நோக்கி இழுத்துச்சென்று மடத்தனமாக விவாதிப்பதே இங்கே நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.” உண்மையில் பொத்தாம் பொதவான வாசகர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்றால் ”திருடினார்கள் கொன்றார்கள். இப்படி கொன்றால்தான் புத்திவரும். இது ஒரு பாடமாகட்டும்” என்று திருவிளையாடல் சிவாஜி போன்றும் ஜெயமோகனின் இக்கட்டுரைப்போன்றும் வசனம் பேசித் திரிகிறார்கள். இந்த என்கவுண்டர் கொலையில் மத்தியதரவர்க்க மனோபாவத்தை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் பன்முகப்பார்வையில் உண்மையின் ஒளிக்கீற்றை காணமுயலும் ஜெயமோகனின் முரண் இதுதான். பொதுக்கருத்தை இப்படி இலக்கிய தத்துவ உலகப்பின்புலத்தில் பட்டை தீட்டித் தருகிறார். அதனால் பொதுபுத்திக்கு தத்துவம் கிடைத்த குஷியில் ஆளாய் பறக்கிறார்கள் “ஆபத்பாந்தவர்களாக” அவரது ரசிகசிகமணிகள். இடைக்கிடையே இலக்கியவாதி பொதுபுத்தியில் உள்ளதை பேசுபவன் அல்ல என்றும் கூறிக்கொள்கிறார். என்னே இந்த முரண்? எல்லாம் இவரிடம் மோச்சமடைந்த அந்த மாடன்களுக்கே வெளிச்சம்.

ஜெயமோகன் அவர்களின் இப்பதில் வழக்கம்போல் கொஞ்சம் விமர்சனம், கொஞ்சம் வசை, கொஞ்சம் கதைகள்,  கொஞ்சம் தத்துவ பிழியல், நிறைய அறவொழுக்கம், நேரடியான அரசு ஆதரவு, நிறைய இலக்கியம், ரஷ்ய செவ்வியல் இலக்கியங்களின் அறப்பார்வை அடியோட்டமாக வெளித்தெறியாமல் துக்குனியோண்டு, அப்புறம் சுயம்புவான அனுபவம் இப்படி போகிறது. போகிறபோக்கில் ”மாநிலங்கள் தனி நாடுகளாகவே செயல்படும் இந்தியாவில்” என்ற பெரும் வருத்தம். ஒற்றை இந்தியாவை தத்துவ முடிச்சிக்கயிற்றால் கட்ட முடியாமல் போனதின் வருத்தம் போலிருக்கிறது. கட்டுரையில் ”அதாவது பிகாரி கொள்ளையர்களை தண்டிக்கவேண்டுமென்றால் சுட்டுக்கொலைசெய்யவேண்டும், வேறு எதுவுமே நடைமுறையில் சாத்தியமல்ல. இதுவே யதார்த்தம்”  என்ற உண்மையை இடையில் ஒரு பாராவில் சொல்லிவிட்டு இறுதி பாராவில் இலக்கிய நுண்ணர்வு வழியாக இனிதான் உண்மையை கண்டுபிடிப்பாராம். பார்ரா அநியாயத்த… சரி காத்திருப்போம் அந்த பேருண்மைக்காக. நிற்க.

ராஜன்குறை ”ஐயம் வலுப்பெற, வலுப்பெற சுட்டுக்கொன்றுவிட்டார்கள் என்ற அனுமானம் பிரத்யட்சமாகவே கருதப் படுகிறது.”  என்று தனது டேக்-3 ல் ஜெயமோகனை விமர்சித்து எழுதி உள்ளார். இந்த வாக்கியம் தர்க்கமுரணாக உள்ளது. கொன்றது பிரதட்சயம். சந்தேகம் அனுமானம் ஆகாது. அனுமானம் என்பதில் ஓரளவு தர்க்கவிதிமுறைகள் உள்ளது. புகை நெருப்பை அனுமானிக்க உதவும். அதனால் அனுமானம் ஒரு குறைந்தபட்ச உண்மைமேல் எழுப்பப்படுவது. இது சந்தேகம் மட்டுமே. சந்தேகம் உள்நோக்கம் கொண்டது. அனுமானத்தை திசைவழிப்படுத்துவது. எந்த அடிப்படைகளுமற்ற, அல்லது ஆதாரங்களை ஆராயாதா? அல்லது தர்க்க அடிப்படியில் அனுமானித்துக் கொள்ளாத சந்தேகம் மட்டுமே இச்சம்பவத்தின் அடிப்படை. ஒருவேளை ஜெயமோகனைப் போன்ற தத்துவநடைப் பகடியா இது. இல்லை வாக்கியத்தை நான்தான் தவறாக வாசிக்கிறேனா? எனது டிகோடர் (சிதைச்சங்கேதி) பிரச்சனையாக இருக்கலாம். போகட்டும்.

இந்திய தத்துவ சிந்தனையில் உள்ள அனுமானம், பிரதட்சயம், பிரமாணம் என்பதில் பிரமாணத்திற்கு பதிலாக தர்க்கம் என்பதை இணைத்து உள்ளார் ராஜன்குறை. தர்க்கம் என்பது சிந்தனையாக மற செய்யப்படும் தர்க்கித்தலே ஆகும். அதைதான் ஜெயமோகன் கட்டுரை தனது உள்முரண்களுடன் தர்க்கித்து  “உரிமையா? திருட்டா“ என்று எண்கவுண்டர் கொலைகளுக்கான ஆப்தவாக்கிய பிரமாணங்களை உருவாக்கி தள்ளுகிறது பேருண்மைகளாக. அனுமானத்தின் (அல்லது சந்தேகத்தின்) பேரில் நடந்த பிரதட்சயக் கொலைகளுக்கான பிரமாண (ஆப்தவாக்கிய) தயாரிப்பே அக்கட்டுரை. இலக்கிய எந்திரங்கள் தான் நம்பும் ”அற”வழிநின்று இயங்கத் துவங்கினால், விளைபொருள்கள் இப்படித்தான் ”திட்டு திட்டா”க வந்து விழும். தினவாழ்வின் ஒழுக்க நியதிகளை (மாரல்ஸ்) மானுட அறமாக (எத்திக்ஸ்) கருதிக்கொள்வதின் விளைவு இது. (எம்டிஎம் இது குறித்த குறிப்பு ஒன்றை தருகிறார் இங்கு.) திருட்டு தினவாழ்வு சார்ந்த சமூகப்பிரச்சனை. அதனை மானுட அறமாக மாற்றி பேசுவதினால் ஏற்படும் மயக்கமே இது. மனித உயிரும் உடலும் இயற்கையாக அன்றி செயற்கையாக கொல்லப்படுவது அறம் சார்ந்த பிரச்சனை. ஒழுக்க விதிகளை அறவிதிகளாக மாற்றி வைத்து, கொலை என்கிற அறமற்ற செயலை அறமாக முன்வைக்கிறது அதிகாரமும் அதன் அடிதாங்கிகளும். ஒழுக்கம் என்பது சமூகத்தின் சட்ட நடத்தை விதிகள்பாற்பட்டது. அறத்தை அப்படி சமூக சட்ட நடத்தை விதியாக சுருக்கிவிட முடியாது.

திருட்டு என்பது குறித்து சரியா தவறா? எதற்காக எந்த நோக்கத்தில் செய்யப்படுகிறது என்றெல்லாம் பல கேள்விகள் உள்ளன. வங்கிகளின் பணத்தை கோடிகளில் பெற்று பங்குசந்தையி்ல் விட்டு பலகோடிகள் லாபம் பண்ணும் பெருவணிக நிறுவனங்கள் செய்வது திருட்டு அல்ல என்பதும் வியபார அறம்தானே? சாதரண மனிதன் பசிக்காக திருடினால் அவனை கொல்வதும் அறம்தானே?? ஏனெனில் திருட்டு என்பது அறமாக மாற்றப்படுவதால் அறத்தின் பொருட்டு கொலை செய்வதும் சரிதானே???.

தமிழ் சமூகத்தில் சங்ககாலத்தில் களவு (ஆநிறைக்கவர்தல்) இருந்தது. ஒரு நாடு மற்ற நாட்டின்மீது படையெடுப்பது அவர்கள் சொத்தை களவெடுக்கத்தான். களவு என்பது போரில் அறமானதுதானே?. ஆகவே களவு (திருட்டு) போன்றவற்றை அறம் சார்ந்து பார்க்க முடியாது. தனிமனிதர்களை அடிப்படை அலகாக கொண்டுவிட்ட நமது சமூகத்தில் அது ஒழுக்கம் சார்ந்த ஒன்றே. அதனால் ஒழுக்கத்தை கற்க, சீர்திருத்த சிறைக்கூடம், நீதிமன்றம் பள்ளிக்கூடம் எல்லாம் உள்ளன. அதைமீறி அதை ஒரு அறப்பிரச்சனையாக மாற்றுவதன்மூலம் அதிகார நிறுவனங்களின் கொலையை நியாயப்படுத்துவதன் மூலம், அதற்கு உடந்தையாக பொதுபுத்தியில் உருவாகி உள்ள கருத்தை மீட்டுருவாக்கம் செய்வதன்மூலம ஒரு கொலைமனநிலையை, கொலைக்கான மனசாட்சியை உருவாக்கும் செயலையே செய்கின்றனர். வரலாற்றால் உள்ளிருத்தப்பட்ட மனித மனதின் வன்முறையை இப்படி “அறம்” பேசி நியாயப்படுத்துவதன்மூலம், பாசிச மன அமைப்பை கட்டும் பணியை இந்த இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் மிகச்சிறப்பாக நிறைவேற்றுகிறார்கள். இப்படித்தான் எழுத்து எந்திரம் அதிகார வன்முறை எந்திரத்தைவிட கொடுரமானதாக மாறிவிடுகிறது.

இதில் முக்கியமாக கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று மனித உரிமை என்பதைவிட நீதித்துறை என்கிற இறையாண்மை சாதனம் ஒன்றை உருவாக்கி, எல்லாம் நீதிபபடி நடக்கும் என்று எழுதாவிதி ஒன்றை எழுதி வைத்து, அந்த நீதித்துறையையே நக்கலடிக்கும் விதமாக, அதனை சந்தேகித்து அதன் செயலை அவமதிக்கும் விதமாக நடத்தப்படுவதே என்கவுண்டர் (தமிழில் இதனை ”எதிர்கொள்ளல்” எனலாமா? அல்லது ”எதிர்கொல்லுதல்” எனலாமா). உண்மையில் நீதிமன்றத்தை அவமதித்தவர்கள் இவர்கள். எல்லா வழிகளிலும் அவர்களை பிடித்து நீதியின் முன் நிறுத்தமுடியும் என்ற நிலையில் இச்சம்பவம் நடத்தப்படுவது நீதித்துறை செயலற்றதாக ஆக்கப்படுவதன் வழியாக மக்களின் மனசாட்சியில் நீதிபரிபாலன அமைப்பை கேலிக்குரியதாகவும், வன்முறை எந்திரமான போலிஸ் இராணுவம் ஆகியவற்றின் துப்பாக்கியை நீதிதேவதையின் கையில் தராசுக்கு பதிலாக கொடுக்கும் பணியை செய்கிறார்கள். மக்களிடம் என்ன எதிர்வினை உருவாகுகிறது என்பதைக்கொண்டு நீதித்துறையை முடக்கி, எதேச்சதிகார ஆட்சியை நிர்ணயிக்கும் மனநிலையை கட்ட முனைகிறார்கள். பாசிச-காவல்-துறையின் காட்டாச்சிமுறையை வெளிப்படுத்தி மற்றவர்களை பயமுறுத்தி தனது பேரதிகாரத்தை காட்ட முயல்கிறார்கள்.

எல்லாவற்றிலும் கலாச்சார தேசியவாதம பேசும் தனது பாசக்கயிறால் இமயம் முதல் குமரிவரை பயணித்து கட்டி காக்கும் ”ஒற்றை-இந்தியர்கள்” இதில் பீகாரிகள் தமிழர்கள் என்று பிரித்து தங்கள் “அ(ர)றத்தை“ வைத்து தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்ந்திருப்பது வினோதமே. உண்மையில் இவ்வளவு பெரிய கட்டுரை எதற்கு? உனக்கும் வேணாம் எனக்கும் வேணாம். நியாயமான நீதிவிசாரணைக்கு உத்தரவிடவேண்டும். தப்பு யார் செய்தாலும் உப்பை தின்னு தண்ணீ குடிக்கட்டும் என்று இலக்கியரீதியான நடுநிலை அறம் பேசியிருந்தால்கூட முடிந்திருக்கும் கதை. அவர்களால் அப்படி பேசமுடியாது காரணம். இலககியம் என்பதை அறம்போதிக்கும் “மடப்“பள்ளியாக நினைத்தால் இப்படித்தான் இலக்கியம் உள்ளே பொங்கி பொங்கி “மடப்பள்ளி” பிரசாதமாக பிரவகிக்கும்.

இப்போ இந்த இலக்கியவாதிகளின் ஊற்றுக்கண் எந்த ”அறத்திலிருந்து” பீறிடுகிறது என்பது புரிந்திருக்கும். அது அதிகாரத்தின் அறம். அதிகாரத்தை உருவாக்கும் அறம். அதிகாரத்தை பங்கிட்டக்கொள்ளும் அறம். அதிகாரத்திற்கான மனசாட்சிகளை உருவாக்கும் அறம். மானுட அறத்தின் அடிப்படை ஒரு உயிர் மண்ணில் தழைத்து செழிப்பதற்கான சமூகத்தை உருவாக்குவதே. அச்சமூகத்தில் அச்சமற்ற வாழ்வதற்கான பாதுகாப்பை தருவதே. உயிர்களை கொன்று தனது அதிகார வாழ்வை நிலைநிறுத்திக் கொள்வது அல்ல. கொலைகளின் வழியாக ஒரு பேரச்சத்தை உயிர்களிடம் உருவாக்குவது அல்ல.

- ஜமாலன் 18-03-2012

கவிதையின் “நான்” = கவிஞரின் “நான்” அல்லது ஆண் X பெண்.

”அரசியல்சரி” நிலைப்பாட்டுக்கும் கவிதையாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிற பிரதிக்கும் இடையே சில வார்த்தைகள்

கவிஞர் லீனா மணிமேகலையின் கவிதைத்தொகுப்பை, வலைத்தளத்தை தடைசெய்யக்கூறி இந்து மக்கள் கட்சியினர் காவல்துறை ஆணையரிடம் புகார் கொடுத்ததற்கு எதிராக சென்னையில் ஏப்ரல் 15-ல் ஒரு கண்டனக்கூட்டம் நடக்க இருப்பதாக அறிகிறோம். தமிழ் எழுத்தாளர்கள், சிந்தனையாளர்களால் நடத்தப்பட இருக்கிறது இக்கூட்டம். இது சம்பந்தமாக எங்கள் கருத்துகளை இங்கே பதிவிடுகிறோம்.

லீனா மணிமேகலை இலக்கியம், கவிதை என்று ஒரு பிரதியை தமிழ் இலக்கியச்சூழலின் வாசிப்புக்கு முன்வைக்கும்போது, அப்பிரதியின் சொற்பிரயோகங்கள் பாடுபொருள்கள் ஆகியவற்றை இலக்கியம் என்கிற வகைமையில்தான் நாம் அணுகவேண்டும் என்று நம்புகிறோம். இதில் எழுத்தாளரின் நோக்கம் (அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டை முன்வைத்து புகழ்பெற நினைப்பது என்று கருதப்படுபவை உட்பட) இலக்கியத்தைப் படைப்பதுதானா என்பதை மதிப்பிட  அளவுகோல் எதுவும் கிடையாது. ஒரு படைப்பாளி  எதற்காக இலக்கியம் படைக்கிறார் என்பது நுட்பமான வாசிப்பாளனுக்கும், விமர்சகனுக்கும் அசட்டுத்தனமான கேள்விகளாக மட்டுமே இருக்கமுடியும். தனது உள்நோக்கங்கள் வழி உருவாக்கப்படும் சில வலைப்பின்னல்கள் வழியாக ஒரு எழுத்தாளர்  ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் தன்னை முன்னிறுத்திக் கொள்ள முடியும். ஒரு சமூக அமைப்பு ஒரு எழுத்தாளாரை மேலாக வைத்து கொண்டாடுவதும், நிராகரிப்பதும் இந்த வலைப்பின்னல் விளையாட்டில் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதே. ஆனால், காலம் அந்த இடத்தை கேள்விக்கு உட்படுத்தும்போது, பின்னர் ஒரு நாள் வரலாறுகளின் ஆற்றங்கரையில் படைப்பின் ஆதார ”சுருதி” கண்டடையப்படும் என்று வேண்டுமானால்  நாம் ஆறுதல் அடையலாம்.

இலக்கியம், கவிதை என்கிற முகாந்தரத்தில் ஒரு பிரதி வாசிக்கக் கிடைக்கும்போது, அதை அப்படித்தான் வாசிக்கவேண்டுமே தவிர எழுத்தாளரின் தனிப்பட்ட, சொந்த மற்றும் தொழில்ரீதியான வாழ்க்கையில் நடந்ததாகக் கூறப்படும் சம்பவங்களைக் கணக்கிலெடுத்து அப்பிரதியை  நிராகரிப்பது தவறு.   இதற்கு அர்த்தம், எழுத்தாளரின் வாழ்க்கையில் அவர் செய்ததாகக் கூறப்படும் அநீதிகள், ஏமாற்றல்கள் (அவை நடந்திருந்தால்) போன்றவை முக்கியமில்லை என்பதோ, அவரது பிரதியின் மேல்விழும் இலக்கிய முத்திரை இவற்றையெல்லாம் புனிதப்படுத்திவிடும் என்பதோ இல்லை.  அந்த சம்பவங்களை அதற்குத் தகுந்த நடைமுறைத் தீர்வு தருகிற தளங்களில், சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அணுகித் தீர்வுகாணுதல் நன்மை பயக்கும் என்பது எங்கள் கருத்து. 

இதன்பொருள் இலக்கியமும், எழுத்தும் கண்டனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவை என்பது அல்ல. கண்டிப்பதற்காக எழுத்தைக் குறிவைத்து காவல்துறையில் புகார் கொடுப்பது, எழுத்தாளரை தனிப்பட்ட முறையில் தாக்குவது போன்றவை மோசமான முன்னுதாரணங்கள் ஆகிவிடும். மேலும் கண்டனத்தை எதிர்கொள்வதாக செய்யப்படும் செயல்களிலும் (இக்கூட்டம் உட்பட) வேறுபிரச்சனைகள் உள்ளன என்பதையும் நாம் மறுக்கவியலாது. இச்சூழலில், இலக்கியத்துக்கு வெளியே செயல்படும் அரசியல் மதக் கட்சிகளுக்கோ நிறுவனங்களுக்கோ, இலக்கியம் என்று எழுதப்பட்டிருக்கும் பிரதியைக் குறித்து புகார் கொடுக்க தார்மீக உரிமை இல்லை என்பதைமட்டும் இங்கே பதிவு செய்கிறோம்.

நிற்க.

இந்த நேரத்தில், இணையத்தில் சர்ச்சைக்குள்ளான லீனா மணிமேகலையின் கவிதைகள் (பார்க்க, http://www.penniyam.com/2010/01/blog-post_5280.html)  பற்றி சிலவார்த்தைகள்:

நான் லீனா என்று தொடங்குகிறது முதல் கவிதை, இலங்கையில், இந்தியாவில் ஆரம்பித்து துருக்கியில் ஈராக்கில் வியட்நாமில் என்றெல்லாம் வன்கொடுமைப்படுத்தப்படுகிற பெண்கள் “நான் லீனா” என்கிற சுயம்-சுட்டும் (self-referential) பெயருக்கு கீழே கொண்டுவரப்படுகிறார்கள். இதன்மூலமாக இப்படி கொடுமைக்கு ஆளாகிற பெண்கள் எல்லாருக்குமான பிரதிநிதியாக லீனா என்கிற பெண் காட்டப்படுகிறார். முதல் கேள்வி, ஏன் லீனா என்கிற பெயர் மீனா என்றோ வேறொன்றாகவோ இருக்கக்கூடாது? எழுத்தாளர் தன் பெயரை கவிதைசொல்லியின் ’நானாக’ இப்படி கொண்டுவரும்போது, உலகத்தின் எல்லாக் கொடுமைப்படுத்தப்படும் பெண்களின் பிரதிநிதியாக தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளும் ஆசையை வெளிப்படுத்துகிறார் என்றே தோன்றுகிறது. கவிதைசொல்லியின் ‘நானுக்கும்’ எழுத்தாளரின் ‘நானுக்குமான’ வித்யாசத்தை கவிதை அழித்துவிட்டது.  இந்த இரு நான்கள் ஒன்றா இரண்டா என்று தெரியாத அளவுக்கு—--பின்னிப்பிணைந்து கிடக்கும் இரண்டு பாம்புகள் ஒன்றா இரண்டா என்பது போல--தோற்றம் தருகிறபோது, எந்தத் தளத்திலிருந்து  ‘எழுத்தைப் பாருங்கள், எழுத்தாளரைப் பார்க்காதீர்கள்’ என்று நாம் சொல்லமுடியும்? பிரதிநிதித்துவ அரசியலில் (representational politics),  “நான்“ என்கிற எழுத்தாளரின் சுயம் அப்படியே தன்னடையாளத்துடன் நிற்கிறது இக்கவிதையில்.

கவிதை வன்புணர்ச்சி விஷயத்தில் அறிவாளி ரோகியிலிருந்து தொடங்கி புரட்சிவேண்டுபவன் வணிகம் செய்பவன் மாலுமி விவசாயி ஈறாக இழுத்துப் பேசுகிறது.  எழுதப்பட்டிருக்கிற விதம் இவர்கள் எல்லாருமே இப்படித்தான் என்பதாக. “எவனா இருந்தா என்ன, ஆம்பிளை தானே” என்கிற தொனியே கவிதையின் தொனி. வன்புணர்ச்சி என்கிற அபாயத்தையும் நிகழ்வையும் தொடர்ந்து பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் சூழல்கள், கட்டாயங்கள், உலகளாவிய முதலீட்டிய நுண் அதிகாரங்கள், அரசியல்கள் பற்றி எந்தப்புரிதலும் இல்லாமல், இவை அனைத்தையும் ’ஆம்பிளை’ என்கிற ஒரு பதத்துக்குள் இந்தத்தொனி இட்டுநிரப்புகிறது. வன்புணர்ச்சி என்பது ஆண்களின் விழைவால், விழைவு தருகிற குறிவிரைப்பால் மட்டுமே நடப்பதில்லை என்பதுதான் பாரிய உண்மை. எண்ணற்ற கொடுமைகளுக்கு பெண்களை ஆளாக்கின பல்வேறு அரசியல்களையும் போர்களையும் ஆணின் பாலியல்-விழைச்சில் அடக்கிவிட முடியுமா என்ன?

ஈழம், போஸ்னியா இன்னும் எண்ணற்ற நாடுகளில் பாலியல் வன்புணர்ச்சி என்பது போரின்,  அரசின்,  இறையாண்மை அரசியல்களின்  அதிகார ஆயுதமாகவே உள்ளது. மேலும், போரில் ஆண்-பெண்  உடல்கள் இரண்டும் கருவிகளாக மாற்றப்படுகின்றன. அதை ஒரு பெண் ஒடுக்கு முறையாக மட்டுமே சுருக்கிப் பார்த்து விட முடியாது.  ஆண்-பெண் உடல்களை போர்-எந்திரத்தின் விழைச்சாக, அதிகார விறுப்புறுதிக்கான கருவிகளாக ஆக்கப்பட்ட உடல்களாகவே பார்க்க முடியும்.  இத்தகைய பல்வேறு சூழ்நிலைகளின் பாலியல் வன்முறைகளை குடும்ப பாலியல் வன்புணர்ச்சிகளுக்கு சமனாக அல்லது அவை போல ஒன்றாக பார்த்துவிடமுடியாது.  இக்கவிதையில் வன்புணர்ச்சி என்கிற புள்ளியில் இவ்வித்யாசங்கள் பிரித்தறியப்படவில்லை.

மேலும் கவிதையில் பெண்கள் அனைவரும் தொடைகளின் இடைவழிக்காகவே, அதை ஆக்கிரமிப்பதன் மூலம் அச்சுறுத்தப்படுவதாக சொல்லப்படுகிறது. அரசதிகாரம் பெண்ணுடலை கையாளும் அதே முறைகளைத்தான் புரட்சியாளர்களும், கலகக்காரர்களும் கையாளுகிறார்கள் என்பதும் பொதுபுத்தியின் “அறம்“ சார்ந்த பார்வைதான். அதாவது ஒரு உடலின் பாலியல் சார்ந்த இச்சை என்பது கீழானதாக, அதை செய்யும் உடல் புரட்சிபேசத் தகுதியற்றதாக சொல்லப்படுவதாகவும் இதை வாசிக்கலாம். தவிர, அரசு, எதிர்ப்பு, கலகம் இவை எல்லாவற்றிலும் அதிகாரம் செயல்படும் என்றாலும், இவற்றைச் சமன்படுத்துவதிலும் பிரச்சினைகள் உள்ளன.

வன்புணர்ச்சிக்கான ஒரு களமாக பெண்ணுடல் கட்டப்பட்டுள்ளது என்றால், களத்தில் ”விளையாடுவதற்கான” ஆணுடலும் தயாரிக்கப்பட வேண்டும் அல்லவா. அப்படி தயாரிக்கப்பட்ட ஆணுடல்கள் மட்டும் என்னவித நெகிழ்வை இச்சமூகத்தில் அனுபவித்துவிடப் போகிறது? ஆண்மை, பெண்மை என்கிற முரண்களின் அடிப்படையிலான சமூக, கலாச்சார ஒழுங்குவிதிகள் ஒட்டுமொத்த உடல்களில் பதிவுறுத்தப்படுகின்றன, இருமைக்கட்டமைப்பில் உடல்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இந்த  விதிகள்தான் இன்று எதிர்க்கப்படவேண்டியவை, வெளிப்படுத்தி அம்பலப்படுத்த வேண்டியவை. ஆனால் கவிதை விதிகளை நோகாமல் மேலோட்டமாக விளைவுகளை நோகிறது. 

வன்புணர்ந்து அதிகாரத்தைச் செலுத்தும் “ஆம்பிளை(களு)க்கு” எதிராக வன்புணர்த்தப் படுகிற எல்லாப் “பொம்பிளைகளின்” சார்பிலும் “நான் லீனா” நிற்கிறார் (கவிதையில், நிற்கிறது). ஆக, இந்தப் பெண்கள் எல்லாரும் அம்மா, அம்மம்மா, அத்தை சொல்லிக்கொடுத்தபடி யோனியை விரித்து வன்புணர்ச்சிக்கு காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற புரிதலைக் கவிதை தருகிறது. பாதிக்கப்பட்ட, படுகிற பெண்களின் எதிர்ப்புணர்வுக்கோ குறைந்தபட்சமாக அவர்களின் உடன்பாடின்மை என்பதற்கோ இடமே கவிதையில் இல்லை. உலகெங்கும் துயருறும் வன்புணரப்படுபவர்களின் பிரதிநிதியாக “நான் லீனா” Vs. உலகின் எல்லாவகை ஆண்களும் என்பதே கவிதையின் ஒன்லைனர். பல்வாசிப்புத் தளங்களைத் தராத, தக்கையான முரணை விதந்தோதுவதாலேயே இது கவிதையா என்று கேள்வி எழுகிறது.

லீனாவின் இரண்டாவது கவிதை, சே, பிடல், பெர்லின் சுவர், சோவியத், அமெரிக்கா போன்றவை, புணருகிற ’நான்’ உடலின் மார்பகம், அல்குல் போன்ற அங்கங்களின் பெயர்கள் அல்லது உருவகங்களாகின்றன. பல இடங்களில் அங்கம், பெயர்-உருவகத்துக்கு தொடர்புறவு இல்லை அல்லது வெறும் மோனை வலிந்து துருத்திக்கொண்டு நிற்கிறது (உதாரணம், ”மனம்பிறழ்ந்த குழந்தைபோல மம்மு குடித்தாய்” )  கவிதையில் சொல்லப்படும் “நீ“ அல்லது  எதிர் உடல், வெறும் பாலியல் புணர்ச்சி எந்திரமே. குறிப்பாய் மார்க்சிய புரட்சியாளனை இங்கு எதிர் உடலாக முதன்மைப்படுத்துவதன் வழியாக பாலியலில் “தூய்மைவாத” கருத்துகள் கொண்ட மார்க்சியர்களை (மார்க்சியர்களின் இத்தகைய பார்வைகளில் நமக்கு விமர்சனம் உண்டு என்றாலும்), பாலுறவுக்காகவே அலைபவர்களாகச் சித்தரிக்கிறது.

எத்தகைய ஆண் புரட்சியாளன் அல்லது மார்க்சியவாதியாக இருந்தாலும்,  பாலியலில் அல்லது சக பெண்ணுடலை அணுகும்போது அவனும் சராசரி மனிதனாக மாறிவிடுகிறான் என்பதை இக்கவிதை வழக்கமான அறக்க்கண்ணோட்ட சட்டகத்துக்குள் வைக்கிறது.   கவிதைவரிகளை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் புரட்சி பற்றிய “புனித கவிழ்ப்பு“ “அறக்கவிழ்ப்பு“ போன்ற கவிழ்ப்புச் சொல்லாடல்களால் ஆளப்பட்டிருப்பதைப்போல தோன்றும். உண்மையில், கவிதையின் உள்தர்க்கம் என்பது என்ன புரட்சி பேசுகிறாய், ஒரு அதி-யோனியின் புணர்ச்சிக்கு முன் இதெல்லாம் உலர்ந்து உதிர்ந்துவிடும் என்பதுதான். இப்படிச் சொல்வதன் வழியாக, பாலியல் செயல்பாட்டைப் பற்றி பொதுவாக சமூகமனம் கொண்டுள்ள கீழ்மை மதீப்பீடே உள்ளுரையாக உள்ளது. பாலியல் அல்லது புணர்ச்சி குறித்த இந்தக் ”கீழ்மை” மதிப்பீடு கடவுள் துவங்கி இன்னபிற பிம்பங்களின் மீது சுமத்தப்படும்போது இவற்றைத் தாங்கிப்பிடிப்பவர்களின்  எரிச்சலுக்கும் காரணமாக அமைகிறது என்பதைச் சொல்ல அவசியமே இல்லை.

சரி, இந்த பிரச்சினைகள் குறித்து பெரும் பத்திரிக்கைகள் துவங்கி பதிவுலகம் வரை பல மாதங்களாகப் பேசப்பட்டுவரும் நிலையில் இப்பொழுது இதனை முன்வைப்பதன் தேவை என்ன என்கிற கேள்வி உங்களைப்போலவே எங்களுக்கும் தோன்றியதுதான். நாங்கள் அவதானித்தவரை இப்பிரச்சனையில் பேசப்பட்டவை எல்லாம் கவிஞர் லீனா மணிமேகலையை தனிப்பட்ட முறையில் தாக்குவது அல்லது போற்றுவது என்ற அளவிலேயே நின்றுபோனதே தவிர மொழி அர்த்தமாதல் குறித்த விவாதம்  நடக்கவில்லை. இலக்கியம் சார்ந்த உரையாடலை முன்வைத்து இவ்வரிகளை அணுகவேண்டும். அதேநேரத்தில் ஒரு கவிஞருக்கு ஏற்படுத்தப்படும் அச்சுறுத்தலுக்கு எதிராக நமது குரலை பதியவைப்பதும் அவசியம் என்று கருதியே இதனை எழுதினோம்.

பின்னாளில் நீரோவாக பிடில் வாசித்தோம் என்று எழுதி இந்த பிரச்சினையை சாம்ராஜ்யம் எரிந்த பிரச்சினையாக ஆக்கி, நம்மை விமர்சித்துவிடக்கூடாது பாருங்கள் அதுவும்தான். இருந்தாலும், “வரலாறு முக்கியம் அமைச்சரே“- என்கிற இம்சை அரசனின் குரல் கேட்கத்தான் செய்கிறது நமது ஆழ்மனதில். என்ன செய்ய?

அன்புடன்

பெருந்தேவி
ஜமாலன்

உலக புத்தக தினம்

உலகபுத்தகதினத்தை ஒட்டி 2008-ல் எழுதப்பட்ட பதிவு இது. மீள்பதிவு செய்யப்படுகிறது நணபர்களின் மறுவாசிப்பிற்காக. சென்னை வந்து இரண்டு புத்தக சந்தைகளுக்கு போனேன். புத்தக விற்பனை என்பது அத்துனை சுவராஸ்யமாக இல்லை. கூட்டமோ மிகக்குறைவு. தமிழில் நிறைய மொழிபெயர்ப்பு புத்தகங்களை காணமுடிந்தது. குறிப்பாக டான் குவிக்ஜாட்.  புத்தக வாசிப்பு என“பதை ஒரு இயக்கமாகவும், புதிய தலைமுறையினருக்கு பழக்கமாகவும் மாற்றவேண்டியது இன்றைய அவசிய தேவையாக உள்ளது. 

ஏப்ரல் 23 - இன்று ஐக்கிய நாட்டு சபையால் அறிவிக்கப்பட்ட “உலக புத்தகம் மற்றும் காப்புரிமை” தினம். இந்த  நாளை அறிவிக்க காரணமான இருவர் மிகைல் சொ்வாண்டிஸ் மற்றும் ஷேக்ஸ்பியர். இருவரது நினைவுதினம் இன்று. இருவரது நினைவு தினமும் ஒரேநாளில் இல்லை என்றாலும் இங்கிலாந்து மற்றும் ஸ்பெயினில் பயன்படுத்தப்பட்ட நாட்காட்டிகளான ஜீலியன் மற்றும் கிரிகோர் ஆகியவற்றினால் நிகழ்ந்த 10-நாள் வித்தியாசப் பிழையே இவை ஒரே நாளாகக் கருதப்படக் காரணம் என்கிறது விக்கி. 

ஷேக்ஸ்பியர் எப்படி உல

க இலக்கியத்தின் ஒரு மதிப்புமிக்க இடத்தை பெற்றுள்ளாரோ அதைப்போல மிகைல் சொ்வாண்டிஸ் ஸ்பானிஷ் இலக்கியம் மட்டுமின்றி உலக இலக்கியத்தில் முக்கியத்துவமான இடத்தைப் பெற்றவர். அவரது “டான் குயிக்ஜோட்“ என்கிற புனைவானது வரலாறு மற்றும் இன்றைய  புதியவகைப் புனைவுகளுக்கு அடிப்படையான பார்வையை தந்த ஒரு படைப்பிலக்கியம் ஆகும்.  இப்புனைவே மேற்திசை நாடுகளின் நாவல் வடிவத்தின் முன்னொடியாகும். இன்றைய 20-நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த நாவலாரியர்களை பாதித்த ஒரு புதினம் ஆகும். கார்லஸ் பியாந்தஸ், தாஷ்தாவொஸ்கி, ஸ்காட், டிக்கின்ஸ், மெல்வில், பிளாபர்ட், ஜாய்ஸ், போர்ஹே போன்ற நாவலாசிரியர்களை பாதித்த ஒரு புதினமாகும். கீழ்திசை இலக்கியத்தில் அரேபிய இரவுகள் எப்படி மேற்திசை எழுத்துலகின் ஒரு முக்கிய பாதிப்போ அதைப்போலத்தான் இப்புதினமும்.

ஸ்பெயினின் ஈரோ நாணயங்களில் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு எழத்தாளர் இவர். இப்புதினத்தை எழுதிய செர்வாண்டிஸ் ஷேக்ஸ்பியரின் சமகாலத்தவர் என்பதுடன் இருவரும் ஒரே தேதியில் (ஏப்ரல் 23-ல்) இறந்துள்ளனர். ஷேக்ஸ்பியர் செர்வாண்டிஸைப் படித்துள்ளார். ஆனால், செர்வாண்டிஸிற்கு ஷேக்ஸ்பியரை தெரியவில்லை என்கிறார்கள் ஆய்வாளர்கள். இதில் மற்றொரு சிறப்பு என்னவென்றால் செர்வாண்டிஸ் மற்றும் ஷேக்ஸ்பியர் இருவரும் ஒருவராக இருக்கலாம் என்கிறார் கார்லஸ் பியாந்தஸ். விஞ்ஞானப் புரட்சியை முன்மொழிந்த பிரான்ஸிஸ் பகூன் என்பவரால் இப்புதினம் எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்கிற கருத்தும் உள்ளது. ஆக, இந்நாளை உலக புத்தக நாளாக அறிவித்திருப்பது இந்த இலக்கியவாதிகளின் நினைவை மீளாக்கம் செய்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகும். ஷேக்ஸ்பியர் பற்றி அறிமுகம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. பரவலாக அவர் அறியப்பட்ட ஒருவர்.

உலக புத்தகம் மற்றும் காப்புரிமை தினமான இன்று..

1. கணிப்பொறியில் தேடி அடைவதை மட்டுமே அறிவின் ராஜபாட்டையாகக் கொள்ளாமல் படிக்கும் பழக்கத்தை தொடரவும் அதனை வளரும் தலைமுறையினருக்கு பழக்கவும் முயற்சிப்போம்.
2. நாம் குறைந்த பட்சம் புத்தகங்கள் வாங்கிப் படிக்கும் பழக்கத்தையும் அல்லது பரிசுப் பொருட்களாக புத்தகங்களை அளிப்பதை பழக்கமாக்கிக் கொள்வோம்.
3. வீட்டிற்கு ஒரு நூலகம் அமைப்பதை சமையல் அறைக்கு சமமான அவசியத்துடன் பாவிப்போம்.

மனிதர்கள் அறிவை இரண்டு மூலங்களில் பெறுகிறார்கள். ஒன்று நேரடி அறிவு. அது அனுபவங்களின் வாயிலாக பெறுவது. மற்றது மறைமுக அறிவு. அது புத்தகங்கள் வாயிலாக மட்டுமெ பெற முடியும். புத்தக வாசிப்பு என்பது ஒருவகை இதம் தரும் சுகமாகும். அது பாலின்பம் தரும் இதத்தைப் போன்றது. அதனால் புத்தகம் வாசிப்பது என்பது அடிப்படையான பழக்கமாக மாற்றிக் கொள்வது அவசியம்.

”ஒரு புத்தகம் என்பது பல கருத்துக்களின் தொகுதி என்ற வகைமைக்கு உரியது. இன்னமாதிரியான தனிப்பட்ட ஒரு கருத்துக்கு மட்டுமே உரியது என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லமுடியாதது. அது பெருகும்தன்மை (மல்டிபிளிசிட்டி) கொண்டது.” என்கிறார்கள் தெல்லஸ்-கொத்தாரி(1). ஒரு புத்தகத்தை நாம் இன்றைய உடனடித் தேவைக்கு வாங்கினாலும்.. அது வரலாற்றின் எல்லாக் காலங்களிலும் பல்கிக் பெறுகிக்கொண்டே இருக்கும். புத்தகம் ஒரு பொருளல்ல கருத்தின் திட வடிவம் அல்லது பொருளின் பாய்ம வடிவம் எனலாம். அது வாசிக்கவாசிக்க உற்பத்தியாகி பெருகிக் கொண்டிருக்கும் ஒன்று. நம்மை நாம் தேடி அடைய நிச்சயமாக நமக்கென ஒரு புத்தகம் தனது எழுத்துக்களுடன் தனது பிரதித் தன்மையுடன் காத்திருக்கிறது. கண்டிப்பாக ஒருநாள் அந்த புத்தகத்தில் நாம் நம்மை அடையாளம் கண்டு நம்மையே நாம் பெருக்கிக் கொள்ள முடியும். படிக்காதவர்களுக்கு இது சாத்தியமில்லையா? என்று கேட்கக்கூடும். அவர்களும் இந்த மறைமுக அறிவை பிற மனிதரிடமிருந்தும் சமூகத்திடமிருந்துமே பெறுகிறார்கள். அந்த பிற மனிதர் பெற்ற ஒருவர் நிச்சயமாக வாசிப்பு அறிவுள்ளவராகத்தான் இருப்பார். சுயம்புலிங்கங்கள் எல்லாம் சமூகமாகிவிட்ட தொடர்பு சாதனங்களால் ஆளப்படுகிற ஒரு உலகில் சாத்தியமில்லை. அறிவு சமூகத்தில் எண்ணற்ற முனைகளிலிருந்த எண்ணற்ற மூலங்கள் வழிகயாகப் பீய்ச்சப்படுகிறது. நாம் ஏற்றாலும் ஏற்காவிடடாலும் அது நம்மை நமது உடலை ஊடறுத்துக் கொண்டு சென்றவண்ணம் உள்ளது.  இனி, படிக்காத மேதை எல்லாம் சாத்தியமில்லை. படிக்கத் தெரியாத மேதையாக வெண்டுமானால் இருக்கலாம். உலகை படித்துக்கொண்டே இருப்பவர்தான் மேதையாகிறார். ஆக, வாசிப்பின் அவசியத்தை வலியுறுத்தம் ஒரு நாளாக இதனைக் கருதிக் கொள்வோம்.

”புனித புத்தகம்” என்பதும் அதை காலங்காலமாக வாசிப்பது என்பதும் எல்லா மதங்களிலும் அடிப்படையான ஒரு இயக்கமைப்பாக இருப்பது அதனால்தான். உண்மையில் மறைநூல்கள்தான் மதங்களை காக்கின்றன. மறைநூல்களுக்காகத்தான் மதங்களே தவிர. மதங்களுக்காக மறைநூற்கள் இல்லை. அதனால்தான் பைபிள் ”வார்த்தை மாம்சமானது” என்றது. சொல் உயிர்ப்புடன் இயங்கிக்கொண்டே இருப்பதால்தான் மதங்கள் தங்களது மறைநூல்களை மைய்யமானதாக புணிதமானதாக வைத்துள்ளன. மனித உடல் முதலில் அச்சம் கொண்டது ஒலி என்கிற சத்தத்திற்காகாத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். அதனால் தான் அந்த சத்தத்தை மொழியாக ஒழுங்கமைத்துக் கொண்டுள்ளது. அதையே ஆயுதமாக்கி இன்று தன்னைச் சுற்றியுள்ள இயற்கையை வெல்லத் துடிக்கிறது. இயற்கை இரைச்சல் என்றால் சமூகம் என்பது இசையாக உள்ளது. அந்த இசையின் மகுடிக்குள் அடங்கிய பாம்புகளாகத்தான் நாம் உள்ளோம்.  அதனால்தான் இத்தனை மதங்கள், இசங்கள் என ஒவ்வொன்றாக வந்த வாசித்துக் கொண்டுள்ளன. நாமும் அதற்குள் மயங்கியபடியே கழி(ளி)க்கிறொம். அதனால்தான் நீட்ஷே கூறினார் ”நாம் கடவுளை கைவிட முடியும் என்று தோன்றவில்லை ஏனென்றால் நாம் இன்னும் இலக்கணத்தின்மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறொம்.” ( "I am afraid we are not rid of God because we still have faith in grammar.")

-ஜமாலன். (23-04-2008)

குறிப்பு (1) பக். 21 - தெலூஸ்-கொத்தாரி - எம்.ஜி. சுரேஷ் - 2007 - அடையாளம் வெளியீடு.

கோபி கிருஷ்ணனின் கதையுலகம் அல்லது நரம்புநோய் பற்றிய கதையாடல்கள்.

நண்பர் அய்யனார் அவர்களின் கோபி.கிருஷ்ணன் பற்றிய பதிவை படித்து பின்னோட்டம் இடச் சென்று வழக்கம்போல அது நீண்டு அய்யனாரின் இடத்தை ஆக்ரமிக்க விரும்பாமல் தனிப்பதிவாக இடப்படுகிறது.

கோபி பற்றி நீ்ண்ட நாளாக யாரிடமாவது பகிர்ந்துகொள்ள கொண்டிருந்த ஆவலே இங்கு எழுத்தாகிறது. எனது ஒரு சில கட்டுரைகளில் தமிழ் சிறுகதைப் பற்றிய பேச்சு வரும் போதெல்லாம் கோபி பற்றி எழுதி உள்ளேன். கோணங்கியுடன் புதுமைபித்தனின் கபாடபுரம் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது அதற்குள் ஒருவன் நுழைந்துவிட்டு வெளியேறினால் அவன் வேறு மனிதனாகிவிடுவான் என்றார். உண்மைதான் அதேபோல் ஒருமுறை கோபியின் உலகத்தில் பிரவேசித்த விட்டு நீங்கள் வெளியே வரும்போது உங்களது நுன்னுணர்வுகளை பர்த்து நீங்களே புரிந்து கொள்ளவும் உங்களால் வெளிப்படுத்த வாக்கியமற்ற மொழியற்ற சில உணர்வுகளை நீங்கள் வெளிப்படுத்த மொழியும் வாக்கியமும் வந்துவிடும். உங்களை நீங்களே உளவியல் ஆய்வு செய்து கொள்ள வைக்கும் ஒரு உலகம் அது. இந்தவகை ரசவாதம்தான் சிறந்த படைப்பின் ஒரு இலக்கணமாக இருக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன். படைப்பிற்குள் நுழையும் வாசகன் வாசித்து வெளியேறும்போது புதிய உணர்வுள்ளவனாக மாறிவிடுகிறான். இவ்வாறாக படைப்பு ஆசிரியனை மட்டுமல்ல வாசகனையும் கொன்றுவிடுகிறது. சிறந்த படைப்பு மீண்டும் வாசகனை உயிர்ப்பிக்கிறது. மற்றவை பிண வாழ்வை மீட்டுறுவாக்கம் செய்கிறது அவ்வளவே. சரி மீண்டும் கோபிக்கு வருவோம்.

82-ல் நான் +2 படித்த காலத்தில் கணையாழியின் தீவர வாசகன். அப்பொழுது கணையாழி அறிவித்த குறுநாவல் போட்டியில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குறுநாவல்களை தொடர்ந்து வெளியிட்டு வந்தது. அப்படி வந்ததுதான் ஜெயமோகனின் 'கிளிக்காலம்' மற்றும் கோபியின் 'உணர்வுகள் உபாதைகள்' அல்லது 'ஒவ்வாத உணர்வுகள்'. இந்த குழப்பத்திற்கு காரணம் கோபியின் எல்லா எழுத்துக்களிலும் நாவல் போன்ற ஒரு தொடர்ச்சி உண்டு என்பதால். கதை என்பது தத்துவத்தின் சாரத்திற்க்கானது என்கிற மெளனி போன்று ஒரு உளவியல் சாரத்திற்கான வெளிப்பாடே அவரது கதைகள். மெளனியின் கதைகளில் பாத்திரங்கள் என்பது ஒரே தன்மையில் உலாவரும் வெவ்வேறுக் கதைக்களங்களில். கோபியின் கதைகளில் வெவ்வேறு மனிதர்களின் பல்வேறுவகை உளவியல் எதிர்வினைகள் கதைகளாகின்றன. அதனால் கதைகளை பெயரடிப்படையில் நினைவு கொள்வது கடினம். (கையில் புத்தகங்கள் இல்லை என்பதால் ஒப்பிட்டு பர்ர்க்கவும் வாய்ப்பில்லை. அய்யனார் போன்றவர்கள் திருத்தினால்தான் உண்டு). கோபிக்கு கிடைத்த உளவியல் பணிவாய்ப்பு பல கேஸ் ஸ்டெடிகள் அவரது எழுத்தை பூரணப்படுத்தின என்றால் மிகையாகாது.

எனக்கு தெரிந்து தமிழில் மனதை அதன் ஆழ்தளத்தில் சென்று வாசித்த கதை இவரது கதை தவிர வேறு எதுவாகவும் இருக்க முடியாது. காரணம் வாசிக்கும்போதே நமது உள் மனதின் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ளவும் வெளிப்படுத்தவும் ஒரு சில வாக்கியங்களை தந்து விடும் அக்கதைகள். உளவியலி்ன் நுட்பங்களை அற்புதமாக்கிய கதையுலகம் அவருடையவை. மத்தியதர வர்க்க அவலம் அவரது கதையுலகம் என்பதெல்லாம் மேலோட்டமானதுதான். மனதை அதன் நுட்பத்தை புரிந்துகொள்ள நம்முன் வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு பிரதியே அவருடையவை. ஏனோ அந்த தளத்தில் ஆய்வுகள் செய்யப்படவில்லை. கோபி குறித்து எழுதினால் அது ஒரு தனி ஆய்வாக போய்க்கொண்டே இருக்கும்.

82-ற்கு பின் நான் சந்திக்க ஆசைப்பட்ட முதல் எழுத்தாளர் என்றால் அது அவர்தான். அதன்பின் அவரை 90-களில் அமரந்தா வீட்டில்தான் சந்தித்தேன். அவ்வருட புத்தக கண்காட்சிக்கு பின் நாங்கள் அப்படியே குழுவாக அமரந்தாவின் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டோம். முதலில் அவரைப் பார்த்தபோது ஒரு தலைமறைவு புரட்சிகர இயக்கத்தின் தோழர்களைப் போல நடுத்தர வயதில் கலைந்த தலையுடன் வேட்டி சட்டை என மிகச் சாதரணமாக இருந்தார். (இப்படி எழுதும் போது எனக்கு கோபி குறித்து இருந்த மிகை பிம்பம் வெளிப்படுவதை உணர முடிகிறது.) ஒருமுறை கவிஞர் இன்குலாப் வீட்டில் சந்தித்த தோழர் பெண்ணாடம் கலியப் பெருமாளை (சிறையிலிருந்து தனது ஆயுள் தண்டனை முடிந்து அவர் விடுதலை ஆகியிருந்த நேரம்.) நினைவூட்டியது அவரது தோற்றம். அவர் அச்சமயம் மனரீதியாக பெரும் நெருக்கடிகளுக்கு ஆளாகியிருந்தார். அவரும் அவருடன் பணியாற்றிய நண்பர் ஒருவர் வந்திருந்தார். அந் நண்பர் ஒரு கஞ்சாவை புகைத்தபடி ஒதுங்கி உட்கார்ந்து கொண்டார். (நான் ஒருமுறை கஞ்சா குடித்தவிட்டு பட்ட அனுபவமே ஒரு தனிப்பதிவாக போட வேண்டும். திருச்சி தகரக்கொட்டகை அனுபவம்போல.)

இரவு முழுவதும் நான் பிரேம் மாலதி கோபி ஆகியோர் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவரது கதைகள் பற்றிய அபிப்பிராயங்களை சிலாகித்து நான் கூறிய போதுகூட அவர் அதனை சாதரணமாகவே உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். இரவு 1 மணிக்கு மாலதி படுக்க சென்றபின் நானும் பிரேம் கோபி மட்டும். பலமுறை அவரை படுக்க சொன்னபோதும்கூட இல்லை என எங்கள் பேச்சைக் கேட்பதற்க்காகவே உடகார்ந்திருப்பதைப்போல உட்கார்ந்திருந்தார். அதிகமாக அவர் பேசியது ஓரிரு வார்த்தைகள்தான். நள்ளிரவில் டீக்கடைவரை நடந்துபோய் டீ சாப்பிட்டு வந்து தொடர்ந்த போதும்கூட முகத்தில் எங்களது பேச்சிற்கு ஏற்ப மாறும் உணர்வுகளைத் தவிர அவர் எதுவுமே பேசவில்லை. குடந்தை, பாண்டி என எங்கு பிரெமுடன் பேசத்துவங்கினாலும் நள்ளிரவு டீக்கடையில் ஒன்று அல்லது இரண்டுமுறை சென்று டீ அருந்திவிட்டு காலை 6 மணிக்குப் படுப்பதே எங்கள் வழக்கமாக இருந்ததை இப்பொழுது நினைத்துக் கொள்கிறேன். (இதற்காக ஏற்கனவே தமிழ்நதி அவர்கள் வருத்தப் பட்டுள்ளார் அவரது பின்னோட்டமொன்றில்.) அன்றும் காலை 6 மணி அளவில் படுத்து மறுநாள் மதியம் எழுந்தபோது. அவர் போய்விட்டதாக கூறினார்கள்.

அதன்பின் காலக்குறியுடன் அவர் தொடர்பு கொண்டிருந்தார். கதைகளும் வந்ததாக நினைவு. மிக நீண்ட நாள் கழித்தே எனக்கு தெரியும் அவர் இறந்துபோனது. அய்யனார் பதிவில்தான் தேதியைப் பார்க்கிறேன். அய்யனார் எழுதுகிறார் "மே 10,2003 ல் தன் இறுதி சடங்கிற்கான பணத்தைக்கூட சேர்த்து வைத்துக் கொள்ள முடியாமல் / தன் குடும்பத்தினருக்கு தந்திடாமல் இறந்துபோன தமிழின் மிகச் சிறந்த சிறுகதையாளன் கோபி கிருஷ்ணன்." புதுமைப்பித்தன் ஒரு கதையில் எழுதுவார் எழுத்தாளனைப் பட்டினிப்போட்டு கொன்ற தேசமல்லவா என்று. அது புதுமை பித்தன் பாரதிபோல கோபிக்கும் பொறுந்தும்.

மேலம் அய்யனார் எழதுகிறார் "கோபி கிருஷ்ணனின் வாழ்வையும் எழுத்தையும் தனித்தனியே பார்க்க முடியவில்லை வாழ்வே எழுத்தாகவும் எழுத்தே வாழ்வாகவும் கொண்ட சொற்பமான மனிதர்களுள் கோபி கிருஷ்ணன் முக்கியமானவர்.அதிகமான மனவழுத்தம் காரணமாக பலமுறை தற்கொலைக்கு முயன்றவர்.தொடர்ந்து சாப்பிட்டு வந்த உளநல மருந்துகள் ஏற்படுத்திய பலகீனம் காரணமாக் நோய்மையுற்று இறந்தார்.ஆத்மாநாமினுடையது போன்ற வெளிப்படையான தற்கொலை இல்லையெனினும் இதுவும் ஒருவித மறைமுக தற்கொலையாகவே அவரது நெருக்கமானவர்களால் சொல்லப்படுகிறது." இந்த வரிகள் அவர் குறித்த ஒரு சரியான மதிப்பீட்டை வழங்குகிறது. ஆத்மநாம் தற்கொலை செய்து கொண்டபோது ஏற்பட்ட மன உளைச்சலை தந்தது கோபியின் இறப்பு செய்தியும். கலைஞர்களை கொல்லும் இந்த சமூகத்தின் கொடூரம் மிகப் பயங்கரமானது.

இறுதியாக அய்யனார் எழுதுகிறார் "பிரதியூடான வாசிப்புகளை புதுமைப்பித்தன் வரை நிகழ்த்திக் காட்டிய மார்க்ஸ் உள்ளிட்ட அறிவுஜீவிகள் கோபி கிருஷ்ணனை எப்படி அனுகுகிறார்கள் எனத் தெரியவில்லை." இவ்வாசகம் கொஞ்சம் அதிகப்படி என்று நினைக்கிறேன். மார்க்ஸ் புதுமைபித்தன் குறித்து எதிர்மறையான அனுகுமுறையைக் கொண்டவர் அல்லது அவரது வாசிப்பு அரசியல் சார்ந்த வாசிப்பு என்பது ஏற்கனவே பேசப்பட்ட ஒன்றுதான். உங்களைப்போல எனக்கும் தெரியவில்லை அவர் கோபி குறித்த என்ன எழுதியிருக்கிறார் என்று.

கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புலகம் நமக்கு காட்டும் மனித மனத்தின் நுன்னுணர்வுச் செயல்பாடுகள் மனம் குறித்த புதிய உளவியல் உண்மைகளைத் தரக்கூடியவை. வாழ்வின் அவலச்சுவை என்பதையே இலக்கியமாக்கிய ஒரு உன்னத படைப்பாளி அவர். நாயை மையமாக வைத்து அவர் எழுதிய கதை ஒன்றில். மிருகங்களுடன் மனிதமனம் கொள்ளும் உறவு துவங்கி பேய்பிடித்தல் போன்ற உளவியல் மன அழுத்தங்கள் மற்றம் அலுவலர்களின் உளச் செயல்பாடு உளவியலின் பாதுகாப்பு செயலியக்கம் (defence mechanism) பற்றிய கதையாடல் என எவ்வளவோ உளவியல் கூறுகளைப் பேசிய கதைக்களம் அவருடையது. நவீன சமூகத்தை நரம்ப நோய்கொண்ட சமூகம் என்று வர்ணித்த பிராய்டின் வாசகங்களே நினைவிற்கு வருகிறது. தமிழில் நாங்கள் எல்லாம் ஒழுங்கானவர்கள் என்று கூறிக்கொண்டு மனநோயாளிகளை மருத்துவ மனைகளிலும், படைப்புத் துறைகளிலும் வைத்து விளிம்பிற்கு தள்ளியிருக்கும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் நரம்பு நோயை தனது தனிமையான மரணத்தின் மூலமும் ஒரு உடல்சார்ந்த எதிர்ப்பாக வெளிப்படுத்தியவர்தான் கோபி கிருஷ்ணன் என்றால் மிகையாகாது.

-ஜமாலன்
(20-11-2007 காலை 10:30)