ஒளிரும் பாரதத்திற்காக பலியிடப்பட்ட மகாத்மா - ஹே ராம் எனும் அழித்தெழுதப்பட்ட பிரதி

பின்நவீனத்தவ கதைகூறல் முறைகளில் ஒன்றான வரலாற்றை அழித்தெழுதுதல் (palimpsest) என்கிற பிரதியாக்க யுத்தியின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட தமிழ் திரைப்படம் ஹே ராம். வரலாற்றை அழித்தெழுதுதல் என்பது அதிகார வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்திற்கான வரலாற்றை அழித்து அதன் உள்அமைப்பிற்குள் பதுக்கப்பட்டிருக்கும் வரலாற்றை எடுத்தெழுதுவது. தமிழில் இத்தன்மையை பயன்படுத்தி எழதப்பட்ட நாவல் தமிழவனின்"சரித்திரத்தில் படிந்த நிழல்கள்". அந்நாவல் குறித்து ஏற்கனவே காலக்குறியில் என்னால் எழுதப்பட்டுள்ளஒரு விமாசனத்தில் வரலாறு பற்றி கீழ்கண்டவாறு எழுதியிருந்தேன்.

"வரலாறு என்பது ஒவ்வொரு இனமும், அதற்கான உரைகூறும் முறைகளால், நினைவுகளில் இருந்து அழித்து எழுதப்படும் ஒரு கதையாடல். அழித்தெழுதப்பட்ட பிரதியி்ல் அழிக்கப்பட்டவற்றின் சுவடுகள் பதிவுற்று 'அரசபுரசலாய்' வெளித் தெரிவதும், அதனை மேல் உளள பிரதியை ஊடுறுவி வாசித்து, வெளிக்கொணர்வதன் மூலம், அக்கால வரலாற்றுக் கதையாடலில் உள் ஓடும் நினைவுகளின் சுவடுகளை கண்டடையலாம். அதே நேரத்தில் சமகால கதையாடலின் அர்த்தமாகும் அரசியலையும் புரிந்து கொள்ளலாம். இதுவே, பிரதிக்குள் ஒடக்கப்பட்ட வலராற்றுத்தன்னிலைகளை வெளியேற்றும் செயலாகும்." (ரப்பர்கள், பென்சிலால் மாஜிக் சிலேட்டில் வரையப்படும் சரித்திரத்தின் நிழல்கள் - காலக்குறி)

இக்கருத்தாக்கத்தை "ஹே ராம்" படம் மூலம் விளக்க முனைகிறது இப்பதிவு. பின்நவீனத்தவ சினிமாவின் பண்புகளான 1) ஆசிரிய முக்கியத்தவமின்மை (அதாவது இயக்குநர் பார்வையை முதனமைப்படுத்தாமை) 2. காட்சிகளின் பண்மைத்தவம் 3) கடந்த காலம் மற்றும் நிகழ்கால எல்லைகளை அழித்தல் 4) மீயதார்த்த காட்சிகள் 5) நிகழமுடியாதவற்றை நிகழ்த்துதல் 6) பழமை பற்றிய ஏக்கம் 7) மையமற்ற தொடர் காட்சிகள் மூலம் வெவ்வேறு உண்ர்வுநிலைகளை உருவாக்குதல் என்பதாக பல குணங்களைக் கொண்ட ஒரு பின்நவீனத்தவ படமாக இருக்கிறது. காந்தியின் கொலை மற்றும் அதன் அரசியலை படமாக்க முனைந்து இப்படம் பற்றி அப்படம் வெளிவந்தபோது நண்பர் ஒருவருக்கு எழுதப்பட்ட கடிதம் இது. இதில் காந்தி கொலைப் பற்றிய அரசியல் சார்ந்த சொல்லாடல்கள் அலசப்படுவதால் அதவாது அரசியல்அடிப்டையான வாசிப்பாக இங்கு பதியப்படுகிறது.

'ஹே ராம்'. நீண்ட நாளைக்கு பிறகு பார்த்த நல்ல படம் மட்டும் அல்ல, நிறைய யோசிக்க வைத்த முற்றிலும் புதிய தரத்தில், கோணத்தில் சினிமாவை அனுகும் படம். அதில் கவர்ந்த அம்சம் வரலாறு பற்றிய பார்வைதான். அப்படம் பலருக்கு பிடிக்கவில்லை, சிலருக்கு புரியவில்லை. தமிழ்நாட்டு சினிமா ரசனை வழக்கம்போல், நிராகரித்துவிட்டு, பார்க்கவே முடியாத மலினமான செண்டிமெண்ட்களைக் கொண்ட 'அன்பு சகோதார்கள்' படத்தை 30-ஆண்டுகளுக்கு பிறகு எடுத்துள்ள விக்ரமனின் 'வானத்தைப்போல' ஓடுகிறது. ஹே ராம் ஓடாததில் வருத்தமில்லை, அப்படம் ஓடவும், ஓடாது, மீறி ஓடினால், தமழ்நாட்டிற்கு 'சனி'(?) பிடித்தது போலத்தான். ஆனால். 'வானத்தைப்போல' ஓடுவது அபாயத்தின் அறிகுறிதான். அல்லது கடலில் சிக்கிய கப்பலாக தத்தளிப்பு நீடிக்கிறது போலும்.

புரியவில்லை என்பதற்கும், பிடிக்கவில்லை என்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு தேரியாத சினிமா ரசனையாளர்கள். போதுவாக இப்படம் 'இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு' படம் போன்று சித்தரிக்கப் படுகிறது. கல்கத்ததாவிலும், கேரளாவிலும் மார்க்சிய அரசுகள் பாராட்டி உள்ளன. காங்கிரஸ் கல்கத்தாவில் எதிர்த்து போராட்டம் நடத்தி வருகிறது. தமிழ் சூழலில் புறக்கணிப்பே ஒரு பேரிய போராட்டம்தான். ஆனால், கமலால் ஆணந்த விகடன் தலையங்கத்திற்கு மறுப்பாக எழுதிய கடிதத்தில் ஒரு விஷயம் சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளது. அது, 'இப்படம் வெளியானபிறகு, இதைப் பார்க்காமலே பேசுபவர்கள் தங்கள் பேச்சை நினைத்து உருவாக்கும் உணர்வலைகளை பார்த்து சிரிப்பதுதான் பாக்கி' என்று.

இப்படம் குறித்து நாதுராம் கோட்ஷேவின் சகோதரர் கோபால் கோட்ஷே-வின் கருத்துக்கள் இரண்டுவார ஜீனியர் விகடனில் வந்தது. அதில் கல்கத்தா சம்பவம் கோஞ்சம் மிகை படுத்தப்பட்டுள்ளதாக கூறி உள்ளார். சாகேத ராம் டேல்லியில் தங்கியிருந்ததாக காட்டப்படும் விடுதி மற்றும் அந்த விடுதியின் அறை எண் உட்பட, சரியானவை என்றும், அந்த அறையில்தான் நாதுராம் கோட்ஷே, கோபால் கோட்ஷே மற்றும் ஒருவர் (பெயர் எனக்கு நினைவில் இல்லை) மூவரும் காந்தியை கோல்ல திட்டமிட்டதாகவும், அத்திட்டப்படி முதல் நாளே காந்தியை கோல்லும் திட்டத்தின்படி, காந்தியை பக்கத்தில் இருந்த கட்டிடம் ஒன்றின் சன்னல் (படத்தில் கமல் ஏறி குறிபார்க்கும் இடம்) வழியாக கொல்வதற்காக கோட்ஷே குறிபார்த்ததாகவும், காந்தி சுடப்படும் தருணத்தில் பிரச்சார சபைக்கு வேளியே குண்டை வேடிக்கச் செய்து மக்கள் கவனத்தை திசை திருப்புவதாகவும் திட்டமாம். அந்நேரத்தில் கட்டில் சரிந்ததால் சுட முடியாமல்போக திட்டமிட்டபடி குண்டு வெடிக்கச் செய்யப்படுகிறது. (படத்தில் குண்டு வெடிப்பும், கோட்ஷே நிகழ்வு ஒரு வசனமாக வருகிறது. 'இதற்கு முன்பு ஒருவர் வந்து 10ரூ கோடுத்தார்' என்பதாக.) இக்காட்சிகள் எல்லாம் துல்லியமாக எடுக்கப்பட்டுள்ளதாக கூறியுள்ளார் கோபால் கோட்ஷே. மறுதினம்தான், நாதுராம் கோட்ஷேவால் காந்தி சுடப்படுகிறார். ஆனால், காந்தி கொல்லப்பட்டதற்கான காரணத்தை தெளிவாக சொல்லவில்லை என்கிறார் கோட்ஷே. காந்தியின் இஸ்லாமிய சார்பு நிலை படத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பதாக அவர் நோக்கிற்கு கதையை திருப்ப முயல்கிறார். குறிபார்த்தலுக்கும், சுடப்படுவதற்குமான இடைபட்ட நேரத்தில் படமானது ஒரு பேரிய பரப்பிற்குள், உள்நாட்டு கலகத்தைப்போன்று சண்டைக்காட்சி, விறுவிறுப்பு, விவாதம் என விரிந்து செல்கிறது.

காந்திக்கும், கோட்ஷேவிற்கும் இடையிலான போராட்டம் 'இந்துத்துவத்தின்' இரண்டு தன்னமைவுகளுக்கு (Ego Vs Alter-ego) இடையிலான போராட்டம் என சித்தரிப்பதாகப் படுகிறது. இருவருமே 'இந்து ராஜ்யம்' பற்றிய கனவுகளை கொண்டவர்கள். இதில் பண்புரீதியான வேறுபாடுகள் இருக்கலாம், அவ்வேறுபாடு குறிப்பாக இந்து உளவியலின் பெண்-ஆண் வேறுபாட்டை அடிப்படையாக கொண்டது. அவ்வகையில் காந்தி இந்து பெண் உளவியல் தளத்தில் செயல்பட்டவர் எனலாம். இருவரும் 'சனாதன தர்மம்' சரியான தர்மம் என்றவர்கள். பிராமண ஆதிக்கம் பற்றிய கேள்விகள் இருவருக்குமே இல்லை. காந்தி வைசிய வர்ணம், கோட்ஷே பிராமண வர்ணம் என்றபோதும். இருவரும் வைதீகமே இந்திய ஆன்மபலம் என்று நம்பியவர்கள். இருவருமே இந்திய புராணிக குறியீடுகளில் (இந்திய ஆன்மாவாக 'ராமனை' காந்தியும், இந்தியாவை 'தேவி'யாக அல்லது 'தாயாக' கோட்ஷேவும் குறிநிலைப்படுத்திக் கொண்டவர்கள்) நம்பிக்கை கோண்டவர்கள். இருவரும் விமர்சனமற்று 'இந்து' அடையாளத்தை நம்பி ஏற்றவர்கள். ஆக, காந்தி தன்னை ஒரு 'collective hindu ego' ஆக உணர்ந்தார் என்றால், கோட்ஷே 'collective hindu alter-ego' ஆக உணர்ந்தான் எனலாம். வரலாற்றுரீதியாக காந்தி என்கிற 'தானிற்கு' ஒரு மாற்றுதான் கோட்ஷே. வரலாறு சரியாக இந்த மாற்றீடைச் (replace) செய்துவிட்டது கோட்ஷே வழியாக அல்லது அவனது அரசியல் வழியாக. இன்று வாஜ்பேயை பீஷ்ம பிதாமகராக வர்ணிப்பது ;'நவீன புராண காலகட்டம்' எனத்தான் பார்க்க முடிகிறது. காந்தியை 'இந்துத்துவா' சக்திகள் கையில் எடுத்துக் கொண்டிருப்பதும்கூட ஒரு வரலாற்று அவலம்தான்.

காந்தி விரும்பியிருக்காவிட்டாலும்கூட, அவர் ஒரு 'இந்துத்துவா' சக்தியாகத்தான் வரலாற்றில் கட்டமைக்கப்பட்டார். காந்தி விரும்பிய இந்தியன் சரியாகச் சோன்னால் விவேகாநந்தர் விரும்பிய இந்து ஆன்மாவும் (மூளையும்), முஸ்லிம் உடலும் (வீரமும்) கொண்ட ஒரு 'தேசிய இந்தியன்' தான் காந்தி விரும்பிய இந்தியன். இந்த இரண்டு இந்தியனும் கதையாடல் வழியாக இரண்டு பாத்திரங்களாக்கப்பட்டு, எதிர் மறையாக 'இந்து உடலை'க் கோண்டதாக அதாவது சாகதே ராமன் உடல், அஜ்மல்கான் ஆண்மா என்பதாக கதை நகர்கிறது. சாகதே ராம் தனது வீர வாள், குதிரை, துப்பாக்கி பயிற்சியின் மூலம் இதனை நிரூபிக்கிறான். அஜ்மல்கான் தான் சார்ந்த பெண்களை காப்பாற்ற என நிராயுதபாணியாக நிற்கிறான். சாகும் தருவாயிலும்கூட, தனது நண்பன் 'ராம்' எனக் கூறி அவனை காட்டிக் கொடுக்காமல் சாகிறான். தியாகம் புரிவதை, அன்பை தாத்பர்யமாகக் கொண்ட ஒரு இந்திய ஆண்மாவாக இருக்கிறான்.

இந்துக்கள் என்கிற பிரிவிற்குள் ஒரு உட்செறிக்கப்பட்ட 'தன்னிலையாக' முஸ்லிம்களை கட்டமைப்பதே காந்தியின் நோக்கம். அதில் காந்தி முஸ்லிம்கள் உளப்பூர்வமாக 'இந்து' மத நம்பிக்கைகளை தேர்வு கொள்ளும்படி செய்ய விழைந்தார் எனலாம். இதனை முஸ்லிம்கள் தங்கள் கடவுளாக இராமனை ஏற்றுக் கோள்ள வேண்டும் என்று அறிவித்த அசோக் சிங்காலுடன் இணைத்து பார்க்க முடியாது என்ற போதிலும். கோட்ஷே இதனை வன்முறையில் சாதிக்க முயன்றான். நவீன இந்தியாவிற்கு, அதாவது நேரு விரும்பியதைப்போல மேற்கத்தியமயமான இந்தியாவுக்கு காந்தி ஒரு தடைக்கல் என கோட்ஷே பார்த்தான், அதனால் காந்தி இல்லாத இந்தியாவே உலக தரத்தில் முன்னேறக்கூடியதாக இருக்கும் என்றும் பார்த்தான் என்கிறார் அஷிஸ் நந்தி தனது ஆய்வில். அதன் ஒரு அதிக பட்ச விளைவுதான் 'பொக்ரான் 2' மற்றும் இன்றைய உலகமயமாக்கலுக்கு முகம் கொடுத்து, உலக சவால்களை சமாளிக்கவென இந்தியாவை தயார் செய்ய அதன் அரசியல் சட்ட அமைப்பை திருத்தும் முயற்சி எனலாம். ஆக, கோட்ஷே வெற்றிக்கொண்ட ஒரு சமூகத்திற்குள்தான், இப்படம் காந்தி கொலையை கதையாடலாக முன்வைக்க முனைகிறது. கதையின் நிகழ்த்துதலின் அரசியல் முக்கியத்துவத்தை அதிகப்படுத்துகிறது.

படத்தில் சாகதே ராம் கோட்ஷேவாக இயங்கி காந்தியாக மாறுகிறான். முதலில் காட்டப்படும் தாத்தா காந்தியின் உருவத் தோற்றத்தை நினைவூட்டும்படி இருப்பது இதனால்தான் போலும். ஆக, படம் உளவியல் தளத்தில், காந்தயின் மீது மதிப்புகொண்ட ஒரு ஜனநாயக உணர்வுள்ள இந்துவின், உள்மன போராட்டமாக தனது தளத்தை விரிக்கிறது. கோட்ஷேவைவிட துல்லியமாக காந்தியை வேறுயாராலும் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியாது என்பது கதையாடலின் மையமான விஷயமாக இருப்பதுபோல் படுகிறது. அஜ்மலாக வரும் ஷாருக் கானின் வசனங்கள் படத்தில் மிகவும் கவனப்படுத்த வேண்டிய கூடுதல் முக்கியத்துவமுடையவை என நினைக்கிறேன். குறிப்பாக 'குழந்தைகள் விளையாட பொம்மை வேனும்னு நினச்ச கலாச்சாரம். ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு சாமி வேனும்னு நினச்ச கலாச்சாரம் இல்ல' என்பது. 'இருவரும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற முறையில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் மன்னித்துக் கொள்வோம்' என்கிறான். மன்னித்துக் கொள்வதன் மூலம் வரலாற்றை முற்றாக நிராகரித்துவிட்டு, இக்கணம் முதல் பரஸ்பர அன்பாக உறவை தொடர துடிக்கிறான் அஜ்மல். இது இன்றைய இஸ்லாமியர்களின் உணர்வை உணர்த்துவதாக உள்ளது. அடிப்படையில் படம் நட்பெனும் சகோதரத்துவத்தின்மீது நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறது.

படம் சிந்துவெளி அகழ்வாய்விலிருந்து துவக்குவது, வரலாறு பற்றிய பிரக்ஞையின் துல்லியத்தையும், இந்திய வரலாற்றில் வந்தேறிகளான முகலாயர்கள், ஆரியர்கள், வெள்ளையர்கள் அவர்களது மதம், பண்பாடு அனைத்திற்கும் முந்தைய இந்தியா பற்றிய கனவுடன் துவங்குவதாக தோன்றுகிறது. யார் முதலில் வந்தவர்கள் என்பதற்கான விடையை அறிவதன் அல்லது அறிவிப்பதன் மூலம், வரலாறும், அதனை கண்டடையும் விஞ்ஞானமும் வன்முறையைத்தான் விதைக்கும் என்கிறது. நாடு என்ற ஒன்று உருவாகும் வரையில் எல்லோரும் நாடோடிகள்தான். இதில் எந்த நாடோடி முன்னே வந்தவன் என்பதன் மூலம் ஒரு கூட்டம் இன்னொரு கூட்டத்தை ஒழிக்கவும், துரத்தவும் முயலும் நாம்-பிறர் (Same X Others) என்கிற முரணே வரலாற்றின் சக்கரம் எனலாம். இதுதான் இந்து-முஸ்லிம் பிரச்சனையிலும் மையமதானதாக இருக்கிறது. இதில் ஒருவரை பழிப்பதும்-அவமதித்துக் கொள்வதும் 'வரலாற்று நேர்மையை' காப்பாற்றுமே ஒழிய, மனித தன்மையை இழந்து விடுகிறது. இத்தன்மை இழப்புதான் சாகேத ராமின் வாழ்வை கேள்விக்குரியதாக மாற்றி விடுகிறது. அதனால்தான் அஜ்மலை எதிர்கொள்ளும்போது அவனுக்கு அவர்கள் எல்லாம் அந்நியர்கள் என்பது நினைவிற்கு வருகிறது. இந்நினைவிற்கு அபயங்கர் அவனுக்கு அளிக்கும் அட்டையிடப்பட்ட (தடைசெய்யப்பட்டதின் குறியீடு போலும், அதனால்தான் அவனது மனைவி விமானத்தில் 'இது கெட்ட பேச்சு புத்தகமா? என் அட்டை போட்டு மறைச்சிறிக்கீங்க?' என்றும் 'காந்தி எதையும் மறைக்ககூடாது' என்று கூறுகிறார் என்கிறாள் உடனே ராம் கூறுகிறான் 'ஜாக்கேட்டை போட்டு நீயேன் மறைக்கிறாய்' என்று) புத்தகம் (சாவர்க்கரின் 'Bunch of Thoughts' –ஐ உணர்த்துவதாக இருக்கலாம்) காரணமாக இருக்கலாம்.

படத்தில் நினைவில் நிற்ககூடிய ஒரு பாத்திரம் சிறி.ராம் அபயங்கர். இவன் ஒரு கட்டத்தில் சாகேத ராமிற்குள் நுழைந்து விடுகிறான், அவன் தரும் துப்பாக்கி வழியாக. குறிப்பாக, கல்கத்தாவில் 'இதற்கெல்லாம் காரணம் மிஸ்டர் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி. சின்ன பயிரா இருந்த கிலாபத் இயக்கம், அது, இதுன்னு தண்ணி ஊற்றி மரமா வளர்த்துட்டாரு' என்று சாகேத ராமை அரசியல் படுத்த முனையும்போது சொல்லும் அவனின் காந்தி பெயர் உச்சரிப்பு, அதே விசை, வேகம் ஸ்டைலுடன் சாகேத ராமால் அஜ்மல் கானிடம் உச்சரிக்கப்படும்போது, இந்த கூடுபாய்ந்துவிட்ட அபயங்கரின் ஆவி கண்முன் வருகிறது.

படத்தில் துப்பாக்கி வகிக்கும் நிலை பற்றிய சித்தரிப்பு, அசத்திவிட்டது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். தனது புதிய மனைவியை சாகேத ராம் படுக்கையில் கிடக்கும் துப்பாக்கியாக உறவு கொள்வது என்பது, இந்தவகை மதவேறி அரசியலுக்குள் உள்ளான உடல்களின், இயந்திர கட்டமைப்பை, பாலியலின் ராணுவ மிடுக்கையும், அதன் வெறிச்செயல்களையும் மிகவும் நுனுக்கமாக சொல்லி விடுகிறது. இந்த ஒரு காட்சியில் மொத்த படத்தின் கதையாடலையும், சாகேத ராம் என்பவனின் உடல் சார்ந்த வாழ்வின் பொய்மையையும் போட்டுடைத்து விடுகிறது படம். மதவேறி ஒருவனது அடிப்படையான இருத்தலையும் அவனது வாழ்தலின் முக்கியத்துவமான பாலிண்பத்தையும்கூட சாகடித்து விடுகிறது. அல்லது அதன் நுட்பங்களை வெறிச் செயல்களாக கட்டமைக்கிறது எனலாம். இதன் ஒரு விளைவுதான மதக்கலவரங்களில் பிற மதப் பெண்களை பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாக்குவது என்பது ஒரு அவசிய நிகழ்வாக இருக்கிறது. நிலமும் பெண் உடலும் மதப்பிரதிகள் துவங்கி இலக்கியப்பிரதிகள் வரை ஒரே குறியீட்டு மொழியில்தான் கட்டமைக்ப்பட்டிருக்கிறது. பெண் உடல் வெற்றிக் கொள்ளப்பட வேண்டிய களம் (site) என்பதுதான் அது.

இந்த காட்சிக்கு சற்றுமுன்தான் மனைவியின் அன்பு கட்டளையை மீறி சாகேத ராமால், பம்பாய் விஜயதஷமியில் 'பங்கா' எனப்படும் ஒருவகை 'கள்' (மெட்ராஸில் சுண்டிச்சோறு என்பதைப்போல) சடங்காக அடிக்கப்படும். அப்படி அவன் அடிக்க காரணம், அவனுக்குள் வரும் கல்கத்தாவில் சுட்டு வீழ்த்திய அப்பாவியான ஒரு முஸ்லிம் கிழவனும் அவனது கண் தெரியாத பேத்தியின் பிம்பமும். அச்சிறுமி கண் தெரியாதவளாக இருப்பதும், அவள் நடந்து கொண்டே துணை தேடிவரும் காட்சியும், அதன் பிண்ணனி இசையும் படத்தில் சாகேத ராமின் உள்மனப் போராட்டத்திற்கு ஒரு அதீத அழுத்தம் தருகிறது. இக்காட்சி ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் சாகேத ராமை அவனது லட்சியத்திலிருந்து அல்லது வெறியிலிருந்து கீழிறக்குவதாக உள்ளது. அப்பிம்பத்தை கண்டு அவன் பதறுகிறான். இப்பதற்றம் அவனது லட்சியத்தை சாகடித்துவிடும் பயம், அதிலிருந்து தப்பி ஒடும் நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது.

அதேபோல் முதலிரவில் அவன் புது மணைவி கரப்பான் பூச்சிக்கு அறுவறுத்து கத்துவதை, அவள் கத்தினாளா? இல்லை அவனது முதல் மணைவி கொலை செய்யப்பட்ட சப்த பிரமையா? என காட்சியே மங்கலாக நழுவிச் செல்வதாக எடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதன்பின் அவனுக்குள் வரும் பிம்பம், மையத்தில் ஒரு பெண் உடலும் அதைச் சுற்றி முஸ்லிம்கள் அமர்ந்திருப்பதுமான, (இது கோட்ஷேவிற்கு அடிக்கடி கனவாக அல்லது உருவேளித் தோற்றமாக வரும் என்று அவரைப்பற்றிய ஆய்வுகளில் சொல்லப்பட்டுள்ளது), அவனது தாயை இஸ்லாமியர்கள் புணர்வதுபோன்ற காட்சியுடன் ஒப்பிடும் வண்ணம் படமாக்கப்படடிருப்பது, படத்தில் உள்ளார்ந்து செல்லும் பிரக்ஞையின் துல்லியத்தை காட்டுகிறது.

கல்கத்தாவில் அபயங்கர் சாகேத ராமிடம் 'இன்னிக்கு நல்ல வேட்டயா?' என்று கூறும்போது. சாகேத ராம் தனது கொலைக்கு எந்த நியாயமும் இல்லை என்பதை சொல்லும் இடத்தில், அவனை தனியே அழைத்துபோய், கொலை வெறித்தாக்குதல்களை போராட்டமாக நியாயப்படுத்தும்போது, அருகே ஒரு யாணை கட்டப்பட்டிருப்பதும், அதே யாணையுடன் மண்னார்குடி கோவில் யாணை ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்போருத்தப்படுவதும், அதன் பின்னனியாக அங்குசம், யாணை உறவை (அப்படித்தான் இருக்கும் அந்த சுலோகத்தின் அர்த்தம் என நினைக்கிறேன்) பற்றிய சுலோகம் பாடப்படுவதும். காட்சியை பற்றி வேறு சிந்தனையை தூண்ட முயல்கிறது. ஒருவேளை மத உணர்வை யாணையாக குறிநிலைப் படுத்துகிறதா? அல்லது யாணை இரு நினைவுகளை ஒருங்கிணைக்கிறதா? யாணைக்கு ஏற்படும் வெறி 'மதம்' எனப்படுவதால் வந்த சப்த ஒருங்கிணைப்பா? தெரியவில்லை.

வேட்டையாடுவது பற்றி படத்தில் வரும் ஒரு உரையாடல். 'மிருகங்களெல்லாம் நம் பாதுகாப்பில் இருப்பவை அவற்றை கொல்வது பாபமில்லையா? ஆட்டை பாதுகாக்கிற ஓநாயே ஆட்டை கொல்ல வர்ரது நியாயமா?' என்கிறான் ராம். இதற்கு அபயங்கர் தரும் பதில், 'ஓநாயோட பார்வையிலிருந்த பார்த்த, அந்த நியாயம் புரியும்'. இந்த ஓநாய் Vs ஆடு என்பது இந்து Vs முஸ்லிம் என்பதாக வாசிக்கப்படும்போது படம் எதை சார்கிறது என்பதும், படம் காந்தி கொலையின் அரசியல் காரணங்களைவிட அதன் வேட்டைத் தன்மையின்மீது கொண்ட வேட்கையையும் சொல்வதாகிறது. பாதுகாக்க வேண்டியவர்களே பலி தருபவர்களாக மாறுவதை சொல்கிறதா? அல்லது பலியிடுவதற்கு அவனளவில் நியாயம் இருப்பதை அதன் தர்க்க எல்லைக்கு போய் பார்க்க சோல்கிறதா?

இன்னும் பதில் காண வேண்டிய கேள்விகள் 1. தனது மணைவி கொலைக்கு பலிவாங்க விரும்பிய சாகேத ராம், மீண்டும் திருமணம் செய்து கொண்டதும், அப்பெண்ணிடம் தனது வாரிசை உருவாக்க விட்டதும் ஏன்? 2. சாகதே ராமின் லட்சியம் காந்தியை கொல்வதா? அல்லது காந்தியை கொல்வதற்கான அரசியலின் அடையாளத்தை பெற முயல்வதா? 3. அரசியல் என்பது தனிமனித தன்னிலை உருவாக்கத்தின் விளைவா? அல்லது சமூக யதார்த்தத்தின் விளைவா? 4. சாகேத ராம் ஏன் வைணவனாக படைக்கப்பட்டுள்ளான்? 5. சாகேத ராம் காசியில் கங்கையில் தனது முடியை அறுத்து தனது குடும்ப வாழ்வை துறப்பதன் மூலம், தனது வைணவ அடையாளத்தை விட முயல்கிறானா? அல்லது பிரம்மச்சரியத்தை மேற்கோள்ள முயல்கிறானா? அச்சடங்கின் அர்த்தம் என்ன? இப்படி...

படத்தில் என்னை கவர்ந்த விஷயம், பொதுவாக நாவல்கள்தான் சினிமாவாக எடுக்கப்படும். இப்படத்தில் சினிமா நாவலைப்போல எடுக்கப்பட்டுள்ளது. பின்நவீனத்தவம் கூறும் மொழி போன்ற வாசிப்பை இது சாத்தியப்படுத்துகிறது. படத்தில் கதையாடல் பல இடைவெளிகளாக அத்தியாயங்களைப்போல சிதைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வோரு இடைவெளிக்கும் பிறகும் கமல் வவ்வேறு கெட்டப்பில் வருவது, ஒரே நபரா? பல நபரா? என்கிற குழப்பத்தை தருகிறது. நான் இப்படத்தை இப்படித்தான் புரிந்துகொள்கிறேன். ஒரு வரலாற்று கதையாடலானது Action Thriller-ஐப்போல வாசிக்கப்படுகிறது. வாசிப்பாளன், தனது வாசிப்பினூடாக தானே கதைக்குள் நுழைந்து பாத்திரமாக மாறுகிறான். அப்படி மாறும்போது, தனது சூழலுக்குள் அந்த கதையை தன்னை மையமாக வைத்து எழுதிப் பார்க்கிறான் ஒரு நாவலாக. அந்த நாவல்தான் 'ஹே ராம்'.

காந்தி கோலை என்பது, தாங்கள் கற்பித்துக் கொண்ட ஒரு உன்னத இலட்சியத்தை அடைய பலியிடப்படும் சடங்குபோல நிகழ்த்தப்படுகிறது. இதனை வாசிக்கும் ஒரு நவீன தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன், தன்னை அடையாளப்படுத்தி, தனது கதையாடலாக இதனை மாற்றி எழுதுகிறான். இதற்கான குறிப்புதான் படத்தில் நடக்கும் முதல் விவாதம். கிட்டத்தட்ட அவன் எழுத விரும்பிய நாவலின் முன்னுரைதான் அது. அதாவது, 'தாத்தா நிறைய கதை சொல்வார். ஒரு ஊரில் ஒரு ராஜா இருந்தான் என்று ஆரம்பிக்கமாட்டார். நான் இருந்த ஊரில் ஒரு ராஜா இருந்தான் என்பார். அவர் சொல்லும் கதைகளில் எது நிஜம் எது புனைவு என்று தெரியாது.' என்கிறான். தாத்தாவின் கதையை நமக்கு சொல்லும் அவரது நாவல் எழுத்தாளனான பேரன். தான் தனது தாத்தா சொன்ன கதையை வைத்து ஒரு நாவல் எழுதப்போவதாக கூறுகிறான். அக்கதை Biography-ம் Fiction-ம் கலந்த ஒன்று, ஒரு Thirller மாதிரி என்கிறான். கதை துவங்குவதே டிசம்பர்-6, 1999-ல். பாபர் மசூதி இடிப்பின் நினைவு நாளில் நிலவும் பதற்றத்தில். அந்த தாத்தாவை காப்பாற்றும் ஒரு பாதுகாப்பு படையைச் சேர்ந்தவன் முஸ்லிம். அவன் பெயரை தனது நாவலில் எழுத வேண்டும் என சொல்கிறான் பேரன். இப்படியாக நாவலுக்கான தயாரிப்பாகவும், எழுதப்படும் நாவலுக்கான குறிப்புகள் சேர்க்கையாகவும் ஒரு metafiction-ஆக விரிகிறது படம்.

ஜமாலன். (20-04-2000).
ரியாத்.

பின்குறிப்பு: வேற்று மொழிப்படம் ஒன்றை எடுத்து விமர்சித்து இருந்தால், அதில் பழசு புதுசு பார்க்க மாட்டோம். தமிழ்படம் என்பதால் இதனை பழசாக கருதுவது இயல்புதான்.